Vergankelijkheid wandeling 22 september

10 september 2019 by Siska Caneel

Vergankelijkheid wandeling Sonsbeek zondag 22 september

De eerste dag van de herfst 23 september,, is uitgeroepen tot Vergankelijkheid dag
Het idee is om wereldwijd een dag te organiseren waarin je de kans krijgt om stil te staan bij je sterfelijkheid. Het liefst met je geliefden of mensen waarom je geeft.
Een dag om te beseffen dat je leeft, en hoe waardevol dat is. Een dag om met elkaar te praten over de belangrijke dingen waar je zo vaak niet aan toe komt.
Op Vergankelijkheid dag worden burgers uitgenodigd stil te staan bij hun sterfelijkheid. Dat kan op vele manieren. Wat wens je voor jezelf over tien jaar? Maak een bucketlist. Spreek uit hoezeer je om de mensen om je heen geeft, wat ze voor je betekenen. Je denkt extra na over alledaagse vragen, Hoe wil je dat men zich jou herinnert? Kun je daar je leven op aanpassen? Het is goed om eens op te schrijven hoe je testament er uit zou zien. Niet economisch en over geld, maar emotionele stukken, kleding, een boek, je ring? Praten over de manier waarop jij later je uitvaart wilt, zodat je nabestaanden een uitvaart kunnen regelen die echt bij jou past. Leg eventueel een bloemetje op het graf van een oude bekende. Stuur aan een persoon die je eigenlijk nog zoveel wilt zeggen een berichtje of maak een afspraak met iemand die je uit het oog bent verloren. Dit alles voor het te laat is, voor het niet meer kan.
In Arnhem sluit Siska Caneel Uitvaartverzorging zich bij dit mooie thema aan. Op zondag 22 september organiseert zij een Vergankelijkheids-wandeling door park Sonsbeek. Tijdens wandelen kom je vaak tot mooie gesprekken. Tijdens deze wandeling zal ook de Tolad gebruikt worden, De Tolad is een wandelstok waarmee men de as van een overledene kan verstrooien of wegstempelen. In de Tolad deze keer vanzelfsprekend geen as, maar vogelzaad. De mogelijkheid om het lichaam van een dierbare terug te geven aan de natuur spreekt mensen in toenemende mate aan. Men zoekt steeds vaker naar een bijzondere manier om de cirkel van leven en dood weer rond te maken. Tijdens een wandeling met de TOLAD wordt de as van uw dierbare op een respectvolle manier verstrooid. De symboliek van het afscheid wordt gevoeld door het lichter worden van de TOLAD. Zo neemt u stap voor stap afscheid.

Men is welkom om mee te wandelen. Vertrek om 11.00 uur vanaf de watermolen aan de Zypendaalseweg. Deelname is gratis. Na de wandeling kunnen we eventueel een toost uitbrengen op het leven. Opgeven voor deelname aan de wandeling zou fijn zijn, maar is niet verplicht. Mail naar info@caneeluitvaarten.nl

Intens veel verdriet

4 augustus 2019 by Siska Caneel

Hans was 94. “Een man van alle dag” zoals men dat zegt. Een paar maanden geleden hebben zijn vrouw en ik een draaiboek voor de uitvaart gemaakt. Ondanks de hitte dronk en at Hans al een paar weken niet meer. Als de familie me belt is hij net overleden. Ze zullen me terug bellen wanneer de verpleeghuisarts is geweest, om de dood te constateren. Dan pas mag ik actie ondernemen. Zo stap ik een uurtje later op de voordeur af. Paulien, de echtgenote van Hans en hun dochter staan me al op te wachten. Ik condoleer mevrouw en laat ze voorgaan naar de overledene. Op de gang zitten de twee schoonzoons. In de kamer is het druk. In de hectiek tel ik zes kleinkinderen met aanhang, en nog een dochter. Allemaal intens verdrietig. Aan Hans te zien is het sterven niet gemakkelijk gegaan . Gelukkig hebben ze vanmorgen allemaal nog afscheid van hun vader en opa kunnen nemen, begrijp ik uit de verhalen. Dan komen mijn collega’s van de verzorging ter plaatse en verdwijnt de familie stap voor stap naar huis. In de hal beneden wachten Paulien en haar dochters, Het is een hete zondagmiddag en het is in de kamer niet koel te krijgen. Ondanks dat we hadden afgesproken dat Hans op zijn kamer opgebaard zou worden denk ik daar nu anders over. Ik overleg met de echtgenote en dochters, Hans kan beter naar het uitvaartcentrum worden overgebracht, waar een goede koeling aanwezig is. De beslissing ligt uiteindelijk bij de familie, en gelukkig zijn ze het met me eens. We nemen Hans mee. In de koelruimte verzorgen we en leggen we Hans in de gekozen kist.
Tot mijn grote verbazing slaat de familie de uitnodiging om afscheid te komen nemen af. Niemand hoeft nog te komen, ze hadden immers al afscheid genomen? Mijn argument dat Hans er nu veel meer beter en meer ontspannen bij ligt wordt weggewuifd. Het is goed zo. Ze zijn helemaal uit het veld geslagen, en weten niets te zeggen als we toch de uitvaart moeten voorbereiden. Of ik het woord wil doen? Dat kan, want ik heb in het verleden al een aantal gesprekken met Hans en Paulien gehad, een korte levensloop moet lukken. Bloemen? “Bestel maar iets, hij hield van kleuren”. Muziek? Met moeite wordt een door Hans geliefd muziekstuk genoemd. “Zoek jij de rest er maar bij, van de zelfde muzikant is prima” Een bijdrage van de achter kleinkinderen? “moeten die daarbij zijn dan, doe maar niet”. En zo gaat het door. Wat ben ik blij dat we dat draaiboek al hebben. Ik ga regelen, overleg regelmatig en ze vinden alles prima. Wat is dit intens verdrietig.
Bij de uitvaart leggen de achterkleindochters een bloemetje bij opa, de jongetjes steken een kaarsje aan. De muziek is duidelijk herkenbaar en goed zo. De oudste dochter leest een gedichtje. Tijdens de condoleance kleuren de kindjes een kleurplaat en maken een tekening. Bij het afscheid geef ik ze een boekje waarin ze hun gedachten kunnen opschrijven of tekenen. Aan Paulien geef ik informatie over het TranenTasje mee. Wellicht hebben ze er zelf ook nog wat aan. De koffie en cake wordt amper aangesproken, ze krijgen geen hap door hun keel. Bij hun vertrek bedanken ze me voor de mooie dienst, voor de fijne begeleiding en de goede zorgen. Door het raam van het crematorium zie ik ze stilletjes in de auto stappen. Een paar bloemetjes uit het rouwstuk in de hand. Ik hoop dat ze vandaag nog een poosje bij elkaar blijven en elkaar zullen troosten. En zelf ben ik tevreden omdat zij tevreden zijn. Wat een verantwoordelijkheid was dat, om zelf de woorden, de bloemen en de muziek uit te mogen zoeken. En ik ben blij, omdat ik het goed heb kunnen doen, en daarom ben ik zo blij met dit vak. Na een paar weekjes belt Paulien. “Nogmaals veel dank voor de fantastische begeleiding. Zou je binnenkort ook met mij een draaiboek willen maken? Dat is een idee van de kinderen. We waren allemaal heel erg tevreden”.

Mijn eerste ervaringen met de begraafplaats

23 juli 2019 by Siska Caneel

Mijn diepste herinneringen aan dood en begraven zijn heel ontspannen. Tussen mijn 5e en 9e jaar woonden we in Sappemeer. Naast ons huis aan de Noorderstraat was de oprijlaan van de NH kerk.en achter in de tuin het slootje over kwam je op de begraafplaats. En daar speelde ik altijd met Gina, de kleindochter van de koster . Tussen de graven en bij de grafkisten waarvan de inhoud altijd zeer verrassend was. Ik bedoel dus niet de kisten met de overledenen maar de graftrommels, kistjes met een glazen deksel en gevuld met dierbare herinneringen op sommige graven. Boeken, sieraden, krantenartikelen, poppen, grafbloemen, kaarsjes en nog veel meer. In het kerkgebouwen stond soms een soort zwarte troon. Toen geen idee wat dat was, speelden we daarnaast gewoon schooltje. Verstoppertje, krijgertje en rolschaatsen we om de “troon” heen. Maar dan kwam opeens de boze koster (opa) met zijn hoge zwarte hoed en die stuurde ons weg. Dan luiden de kerkkokken en moesten wij wegwezen. Achter de sloot wachtten we tot al die zwart geklede en verdrietige mensen weer weg waren. We stroopten dan het kerkhof af naar verloren bloemetjes enzo. En ik begreep nooit waarom mijn moeder dan boos was als we onze buit mee naar huis brachten. De eerste keer dat ik echt met de dood in mijn eigen familie te maken had was ik net 9. Daarover later meer.  Op onderstaande foto een recente graftrommel.

 

De volledige opzegdienst voor al uw abonnementen en lidmaatschappen nu in ons basispakket

23 juli 2019 by Siska Caneel

Wat en welke instellingen worden op de hoogte gebracht van een overlijden? Vanaf nu onderdeel van ons Basis-uitvaartpakket: een complete opzegdienst.

Na de uitvaart gaf ik de nabestaanden de enveloppe met de overlijdensakte,  informatie over het ophalen van de as, het nawerk en een boekje met tips voor wat ze zelf nog kunnen/moeten doen. De familie bedankte me voor de goede zorgen in de afgelopen dagen en we namen afscheid.
Een week later kwam ik nog even bij Oma Truus aan, om het TranenTasje voor de kleinkinderen weer terug te halen. Op mijn vraag hoe het met haar was reageerde ze wanhopig. “Siska” zei ze, ik moet zoveel doen en zoveel regelen. De kinderen zijn druk en hebben geen tijd en ik snap er niks van”. Ik heb haar uitgelegd dat de volgende instanties door de gemeente op de hoogte worden gesteld van het overlijden. Allereerst verwerken zij de gegevens in de gemeentelijke Basisadministratie(GBA). Vervolgens worden o.a. ook de belasting, de Sociale Verzekerings Bank, grote pensioenfondsen, zorgverzekeringen, waterschappen, RVD, CAK en het UWV ingelicht. Daarnaast de gemeentelijke belastingen, OZB, afvalstoffenheffing, rioolrecht enz enz.

Maar dan is er nog zoveel te regelen, het is een officiële taak van de nabestaanden om (zo nodig met een kopie van de overlijdens akte) overige instanties op te zeggen of de naam van contracten en lidmaatschappen te laten omzetten. Oma Truus had al veel verzameld, maar had geen idee of het compleet was. “Moet ik ook het Wereld Natuurfonds opzeggen? En de krant lees ik nooit, die hoef ik niet meer. Ik heb geen idee waar mijn man allemaal geld naar overmaakte, maar veel wil ik nu opzeggen. En de bankrekening moet veranderd, en de radiobode wil ik ook op mijn eigen naam.”
Er is echt heel veel te regelen, en daarom was het handig dat dit echtpaar de laatste tijd een lijstje had geprobeerd bij te houden. In hun uitvaartdraaiboek stonden de meeste instanties al opgeschreven. Ik vond het vervelend oma Truus met een tafel vol paperassen te moeten achterlaten . Ik heb er meer mensen mee zien worstelen. Ik besloot hier definitief iets aan te doen.

Vanaf begin juli 2019 bieden wij nu als extra service in ons basispakket de opzegdienst van Closure aan. Zij helpen nabestaanden graag op weg in deze papiermassa. Nadat wij uw toestemming hebben gekregen geven wij de gegevens door en ontvangt men daarna een e-mail van Closure. Daarbij krijgt men een zeer overzichtelijke lijst waarin alleen maar de nodige organisaties aangevinkt moeten worden. Het centrale meldpunt regelt daarna voor u alle opzeggingen, naamswijzigingen en contracten. Banken, verzekeringen, energiebedrijven, kadaster, verhuurders of hypotheekverstrekkers. En dan hebben we het nog niet eens over de vele abonnementen en lidmaatschappen die op naam van de overledene staan. De kosten van deze service nemen wij voor onze rekening. Omdat wij u zeker in deze soms moeilijke tijd graag willen ontlasten. Als alles is geregeld ontvangt men een overzicht van alle bevestigingen. Daarnaast is er een telefoonnummer voor informatie. Deze service geeft dekking aan veel instanties en organisaties, en het zal een opluchting zijn dit niet allemaal zelf te hoeven doen. En oma Truus hebben we tot haar blijdschap natuurlijk ook geholpen.

Het blijft altijd wel handig om voor de latere nabestaanden een overzicht van uitvaartwensen , instanties en lidmaatschappen klaar te hebben liggen. Dat kan ook in het persoonlijke uitvaartdraaiboek, de Piramide, waarin men alle uitvaartwensen kan opschrijven. Deze is bij ons aan te vragen .

Het spelen van het uitvaart-Wensen-Spel

3 juni 2019 by Siska Caneel

Vandaag ga ik het Uitvaart-Wensen-Spel spelen met een familie. In deze familie zal binnenkort de vader overlijden. De echtgenote en kinderen willen met hem praten over zijn uitvaartwensen, maar dat wil hij beslist niet. Om meer te weten te komen over wat de mogelijkheden zijn en de keuzes die ze kunnen maken willen ze het spel spelen. Dat is precies het doel van dit spel. Met elkaar in gesprek gaan, de mogelijkheden en wensen bespreken en dit op een wensenformulier in vullen. Daarna ben je goed geïnformeerd en ben je tevens bewust van je eigen wensen. Ook al is de dood helemaal niet dichtbij kan dit toch een aanleiding zijn voor een verduidelijkend gesprek. Je weet immers nooit wanneer het zover is. En misschien vraagt iemand anders jou om zijn of haar uitvaart te regelen. In dit geval wil men een handvat om met hun zieke echtgenoot, vader en broer het gesprek aan te gaan.
Het mooi vorm geven bordspel met de houten pionnen en fiches lijkt een beetje op het “Mens erger je niet” spel. Er zijn vier soorten vragenkaartjes bij. Ze gaan over feiten en fabels, over jouw uitvaartwensen, stellingen plus de vraag of je het daarmee eens bent en muziekfragmenten over uitvaartmuziek. Omdat ik als uitvaartbegeleider veel ervaring heb met uitvaartwensen en uitvaarten kan ik het spel goed begeleiden. Het is niet belangrijk om te winnen, wij hopen dat het spelen van dit spel bijdraagt aan het bespreekbaar maken en de bewustwording van uitvaartwensen. Het is bijzonder om dit spel te mogen begeleiden en in een ontspannen sfeer met deze familie te mogen praten.
Lijkt het u ook iets? Om met familie, vrienden of collega’s dit spel te kunnen spelen? Uw kennis van de uitvaartmogelijkheden uit te breiden? Een handvat te hebben voor het aangaan van een moeilijk gesprek? Met drie tot zes spelers is het mogelijk. Bel of mail mij gerust voor meer vrijblijvende informatie. Ik kom u graag het spel laten zien. Om daarna eventueel een spel afspraak te maken.

 

 

 

Uitvaartwensen delen

21 mei 2019 by Siska Caneel

Uitvaart-Wensen-Spel
Je latere uitvaart, hoe zou dat er uit moeten zien? En wat zijn tegenwoordig de mogelijkheden? En met wie kun je daar eigenlijk over praten? Een collega uitvaartondernemer ontwikkelde een bordspel met als doel een gesprek over uitvaartwensen te stimuleren. Je kunt het spelen met 4 tot 6 persoenen in een vertrouwelijke sfeer, met mensen die dichtbij je staan. De vragenkaartjes zorgen dat alle onderwerpen voorbij komen en je bepaalt zelf wat je wil vragen of zeggen. Onder leiding van een ervaringsdeskundige (uitvaartbegeleider) kun je antwoord krijgen op de meeste vragen.
Nieuwsgierig geworden? Ik ben op zoek naar mensen die het Uitvaart-Wensen-Spel met me willen spelen om zo zicht te krijgen over de mogelijkheden van hun latere uitvaart. Ken je een paar mensen met wie je dit zou willen delen en neem contact met mij op. Dan maken we een afspraak en het spel bekijken en kunnen we eventueel een speelafspraak maken.

 

Het spel in het kort
Een bordspel lijkende op Mens Erger je Niet, met vragenkaartjes. Wat is er mogelijk op het gebied van uitvaarten? Wat wil ik zelf eigenlijk? Wil ik het allemaal zelf beslissen of laat ik de keuze bij mijn nabestaanden? Doel van het Uitvaart-Wensen-Spel is om met elkaar in gesprek te gaan over de dood (als deze hopelijk nog niet zo nabij is) en om je bewust te worden van je wensen omtrent het afscheid en het bespreekbaar maken daarvan.

Door met elkaar onder begeleiding van een deskundige het Uitvaart-Wensen-Spel te spelen en de vragen te beantwoorden, kom je meer te weten over wat er allemaal mogelijk is, voor je eigen afscheid en voor dat van anderen.

 

Bloemenbeleving

18 april 2019 by Siska Caneel

Elders gelezen:      Een bloemenbeleving.
“Na al 20 jaar bekend te zijn met onze opvallende etalage met een uitvaartkist er in en onze specialisatie met betrekking tot uitvaartbloemen, richten we ons vanaf heden ook op de toegevoegde waarde van bloemen bij een uitvaart”, aldus Anneke de Mik. ”We vinden het hierbij belangrijk dat ook nabestaanden zelf actief deel kunnen nemen in het bloemenproces voor, tijdens en na de uitvaart. Hierbij kun je denken aan een eigen bloemstuk maken, zelf linten drukken en kinderen die in de winkel knutselen. Na de uitvaart kan men met het bloemstuk naar de winkel komen en het bloemstuk een nieuw leven geven door middel van het maken van boeketjes voor thuis of diegene die in de laatste levensfase een belangrijke rol heeft vervuld. Tevens nieuw in onze werkwijze is het direct mee kunnen nemen van je rouwarrangement uit de dagelijks wisselende etalage van ons pand.”
Bron Vakblad Uitvaart. April 20

Wie betaalt, die bepaalt

10 april 2019 by Siska Caneel

Niet mijn woorden, maar dit zei de moeder van een overleden jonge man tegen mij.
Een heel onverwachts overlijden, de jonge echtgenote wist zich geen raad. Toen ik binnen kwam zaten de ouders van de overleden man er al. En al gauw werd duidelijk dat deze en met name de moeder een enorme druk op de jonge weduwe legden. Ze verschilden overal over van mening. Waar de man opgebaard moest worden, wie er uitgenodigd zouden worden, hoe de afscheidsdienst moest worden ingevuld. Welke kaart er gedrukt moest worden. Ik probeerde de jonge vrouw er steeds bij te betrekken om ook haar mening duidelijk te krijgen. Wanhopig gaf ze me aan dat het zinloos was. Moeder bedisselde en stelde vast. Na de eerste regelingen spraken we af de volgende dag weer bij elkaar te komen om nog andere zaken te bespreken. Voor de afspraak, na een nachtje rust belde ik de jonge vrouw thuis op. Ik besprak met haar hoe zij de uitvaart zou willen. Ze was wanhopig. Er was geen geld voor de uitvaart, de ouders wilden wel betalen, maar dan moest het op hun manier. Dat was een lastige toestand. Tijdens de afspraak waar ook de ouders weer bij waren vroeg ik af en toe of de jonge vrouw het ermee eens was, of ze iets misschien anders zou willen? Voordat ze ook maar kon antwoorden was het haar schoonmoeder die me bits liet weten dat zij de beslissingen nam. “Wie betaalt, die bepaalt” zei ze ver genoegzaam. “Het is mijn zoon, ik regel dit.” Er was niets tegen in te brengen. Met verdriet in mijn hart regelde ik een uitvaart die niet aan de wensen van de weduwe voldeed. Wat ik ook nog probeerde, het mocht niet baten. Heel verdrietig voor alle betrokkenen, Ik hoop dat ze contact met elkaar houden en dit later op een rustig moment nog eens met elkaar kunnen bespreken. Maar hoe het is gegaan, daar is dan niets meer aan te veranderen. Een uitvaart, dat kun je maar een keer doen.

De spookverhalen over uitvaarten

1 april 2019 by Siska Caneel

De meeste mensen hebben ze wel eens gehoord, van die verhalen over een uitvaart die iemand meemaakte waar alles misging. Horror uitvaarten, we smullen van de verhalen tegen beter weten in. Vaak is de waarheid compleet uit haar verband gerukt, of het verhaal sterk overdreven. Een rouwauto die midden op het kruispunt moet remmen, de achterdeuren vliegen open en de uitvaartkist ligt op straat. In de ergste variant is de kist ook nog open gegaan, met alle gevolgen van dien. Of de moeder van de buurvrouw van een verre nicht, die op de kist klopte omdat ze opeens weer was gaan leven. De rouwauto die zonder benzine op een landweggetje til kwam te staan. De kist die bij aankomst in het Crematorium niet de overledene bevatte, maar verwisseld was.  Het graf dat vergeten was te graven, de verkeerde muziek die ten gehore werd gebracht, de verkeerde foto op het grote scherm, bloemstukken die te laat en verkeerd bezorgd werden. Rouwkaarten die pas veel later bezorgd werden. Families die elkaar te lijf gingen, politie in de aula aanwezig, en zo kan ik nog even doorgaan. Geloof niet alles wat je hoort. Natuurlijk kan er altijd iets fout gaan, hoe iedereen ook zijn of haar uiterste best zal doen om alles goed te laten verlopen. Soms hebben wij al uitvaart begeleiders last van overmacht. We zullen werkelijk alles doen om de eventuele schade te beperken. Niet alles en iedereen is voorspelbaar.   Maar bedenk dat het natuurlijk altijd uitzonderlijke situaties zijn, en dat het over het algemeen allemaal zal gaan zoals men met de uitvaartleider heeft besproken. Uitzonderingen daar gelaten.

De Tolad, een wandelstok waarmee je as kunt verstrooien.

23 oktober 2018 by Siska Caneel

De as stond al een tijdje verdekt opgesteld bij een van de zussen. In de loop der jaren vaak van de een naar de ander gebracht. “vader komt logeren” zei de ene zus terwijl de ander dat bespottelijk vond en het over vaders nalatenschap in een pot had. Ze waren het er allemaal met elkaar over eens. Er moest iets mee gebeuren, maar wat? Natuurlijk kun je as verstrooien, in het bos, in de tuin, in een weiland of in zee. Maar daar hadden ze verhalen over gehoord, over as die tegen de wind inging en terug kwam, of een berg as die maar weken bleef liggen.  Dat risico wilden ze niet nemen. Ze kwamen bij mij om raad vragen. En die kon ik ze geven. Want sinds kort verkoop ik ook de Tolad.  Een wandelstok waar ik de as van een overledene in kan doen. Daarna kan de familie tijdens een bijzonder ritueel de as verstrooien tijdens een wandeling.

Nadat ze de Tolad hadden gezien en het met elkaar hadden besproken maakten we een afspraak.  De familie vertrok naar het bos waar ze vroeger vele wandelingen met hun ouders hadden gemaakt. Om de beurt namen ze de wandelstok in de hand en maakten zo een spoor van de as langs het bospad. Telkens wanneer de stok de grond raakt verstrooi je een beetje as. Deze verwaaid en je ziet er al gauw niets van terug. Ondertussen haalden ze herinneringen op en zong iemand een liedje. Ze wezen elkaar de bijzondere plekjes, waar ze spelletjes tussen de bomen hadden gedaan, waar ze kastanjes hadden gezocht en de oude verstop-plekjes. Zo kon iedereen op zijn of haar eigen manier afscheid nemen. In stilte kwamen ze op de open plek in het bos. Daar werd een kleed gespreid en kwamen de thermoskannen met koffie tevoorschijn. Zelf gebakken cake naar het recept van moeder erbij. “Net als vroeger” knikten ze  en ze zaten in gedachten verzonken nog even bij elkaar. Er is een persoonlijk appje beschikbaar waarmee de route kan worden bewaard en misschien nog eens worden nagelopen. Een prachtig ritueel. En natuurlijk bedenkt iedereen een eigen ritueel wat bij de situatie past.  Een mooi alternatief voor de urn op de kast.