Een origineel bedankje

27 juli 2020 by Siska Caneel

Wat een mooi gezicht in de hoek van de koffiekamer. Een tafel vol beeldjes van schildpadden. Een behoorlijke verzameling. Een kleindochter van de overleden Miranda heeft ze daar met zorg uitgestald. Het is een deel van een verzameling waar Miranda veertig jaar mee  bezig was. Ooit als een aandenken van vakantie mee begonnen en door de loop der jaren uitgebreid.  Moederdag cadeautjes van klei, houten schildpadjes met een figuurzaag uitgesneden, stenen beeldjes, glazen beeldjes, porselein klein en groot, eenvoudige en hele mooie bijzondere exemplaren. Alle vrienden en bekenden hebben in de loop van de jaren aan de collectie bijgedragen. Wanneer iemand ergens een mooi schildpadje zag moest het mee voor tante Miranda. Gebruiksartikelen zijn er ook, tasjes, kopjes en bordjes. Er is ook een map met tekeningen, van haar kinderen en kleinkinderen, allemaal schildpadjes, kunstig, lief en strak, soms heel modern.

De wens van Miranda was om na haar uitvaart de verzameling aan de belangstellenden mee te geven. Voordat men straks weer naar huis gaat mag men een schildpadje als aandenken meenemen. We hebben deze wens samen besproken, ook met de kinderen. Ik heb Miranda aangeraden eerst de familie en naasten te laten kiezen. Ieder heeft al een schildpadje met een speciale herinnering uitgezocht. De oudste kleinkinderen hebben een keuze gemaakt voor de beeldjes die hier nu staan. In de loop van de afgelopen dagen heb ik er mooie verhalen over gehoord. “Deze stond altijd op de kast, en die op het dressoir.” En die in de pronkkast, bij elkaar, die moesten bij elkaar blijven”  “en  die hebben we toen tijdens de vakantie in Frankrijk gekocht, en die, hier met dat kleintje hebben wij gegeven toen ik ging vertellen dat ze oma ging worden” “Oh ja, en die kwam uit Kenia, en deze vond ik altijd zo raar, met die hele kleine pootjes” . Duidelijk dat de diertjes veel oproepen.

 

Als de handen geschud zijn, en de koffie gedronken is maken de belangstellen aanvang om afscheid te nemen. Ze  kunnen pas weg als ze langs de tafel zijn gelopen. En dan mogen ze er allemaal een kiezen om mee nemen als aandenken. Natuurlijk komen er nog meer mooie verhalen, en ook tranen. Het is werkelijk een prachtig idee geweest van Miranda. Straks als men thuis is en de schildpadjes een plaatsje hebben gekregen zullen ze automatisch nog eens aan haar denken. Zo heel anders dan een bidprentje of herdenkingskaartje. Een hele bijzondere bestemming.

 

De aula werd mooi versierd voor hun overleden vader

13 juli 2020 by Siska Caneel

Een uitvaart in Corona tijd

De familie had de grootste moeite om te bepalen welke dertig familieleden naar de uitvaart van hun vader Simon mocht komen. De rest kon het thuis volgen via een livestream verbinding. Ruim op tijd waren de naasten aanwezig bij het crematorium. Ze begonnen vast met het inrichten van de ruimte rondom de kist met de overledene. Veel planten en bloemen, kaarsen op borden,

Er mocht eigenlijk ivm besmettingsgevaar geen condoleancealbum zijn, maar door losse vellen neer te leggen en 30 pennen kan ieder de pen na gebruik mee nemen. Bij de rouwbrief zijn ook dezelfde vellen meegestuurd voor de mensen die niet aanwezig konden zijn. Deze zouden later aan het album worden toegevoegd. Op de zitplaatsen in de aula legden we bloemen, steeds twee plaatsen vrij gelaten voor de benodigde afstand.

Bij de overleden Simon kwam een kaarsenplateu, met 30 kaarsjes voor elk aanwezig familielid een kaarsje. Er werden foto’s neergezet van dierbaren die niet aanwezig mochten zijn. En een ware bloemenzee, waaronder zijn geliefde hortensia’s. Met zorg werd een mooie en bloemrijke omgeving gemaakt. Daarvan werden foto’s gemaakt voor het herinneringsalbum.  De bloemen gingen na de bijeenkomst mee naar huis.  Deze werden in de tuin van Simon neergelegd.  En wederom bedacht ik hoe men van de nood een deugd kon maken. Wat een prachtig en liefdevol afscheid was ook dit weer.

 

Een intiem afscheid in besloten kring

5 april 2020 by Siska Caneel

Eind januari mocht ik een uitvaart regelen waarbij de familie koos voor een intiem afscheid. Meneer was thuis overleden en door de thuiszorg medewerkers  liefdevol verzorgd. In een zijkamer van het appartement baarden we meneer in zijn zelfgekozen kist op. De familie zorgde voor bloemen en kaarsen. Een kleinzoon ging aan de slag met een ontwerp voor de rouwkaart. Een prachtig en vooral kleurig schilderij stond daarvoor model. We maakten twee kaarten, eerst voor de directe familie en buren en een om na de uitvaart naar alle andere familie, vrienden en kennissen te sturen.

Op de dag van de uitvaart kwamen wij nadat de echtgenote, kinderen en kleinkinderen tijdens een mooie ceremonie afscheid hadden genomen. Samen sloten we de kist. Vervolgens brachten we meneer naar de rouwauto. Buiten stonden de bewoners van het appartementencomplex en enkele vrienden. Ze hadden allen een roos bij zich en vormden een mooie erehaag. Vervolgens liep de familie achter de rouwauto aan tot aan het Crematorium. Een wandeling van een klein half uur. Met respect stapten onderweg fietsers van hun fiets af en stopten er auto’s aan de kant van de weg. Heel indrukwekkend. Bij het crematorium namen ze definitief afscheid. Verdrietig, maar ook heel tevreden liepen ze terug naar huis.  Daar was er warme koffie. Ze waren blij dat ze het op hun eigen manier hadden kunnen doen.

En nu, slechts 2 maanden later kan het bijna niet anders. Ook mensen die hier helemaal niet voor kiezen en het liever heel anders willen hebben geen keuze meer. Afscheid met ruim 20 mensen in het Uitvaartcentrum of crematorium. Anderhalve meter afstand van elkaar houden. Geen handdruk of omhelzing. En ook geen kopje koffie daarna. Kaarten alleen maar achteraf.  En dat is toch wel heel erg schrijnend.  Misschien kiest men voor een speciale afscheidsbijeenkomst voor over een tijdje.  Om te gedenken, herinneringen op te halen en elkaar alsnog tot steun te zijn.

Uitvaart in Corona – tijd

29 maart 2020 by Siska Caneel

Geen gelegenheid om afscheid te nemen, niet de zorgvuldig voorbereide  muzikale dienst in de aula, niet de bloemenzee waarop ze hoopte, niet het mooie ritueel met de linten wat ze zelf bedacht had,  niet de rondrit samen met de hele familie in de grote uitvaart-bus door de natuur langs haar vroegere woonplaatsen, en al helemaal niet de High-tea voor alle vrienden en familie. Stilletjes werd ze door haar kinderen begeleid, naar het crematorium gebracht. Lopend op anderhalve meter van elkaar. Om de beurt namen ze afscheid, legden een briefje, een bloem op haar kist. . Haar kleinzoontje had een zelf geknutseld fantasievriendje meegegeven  zodat oma niet helemaal alleen zou zijn. Geen omhelzing, geen arm om je schouder, wanhopige eenzame tranen.  En zonder kopje koffie weer in de auto op weg naar huis. De rouwkaarten werden achteraf verstuurd In de zomer wanneer het haar geboorte dag is, hoopt de familie, samen een mooi herinneringsfeest te vieren en haar wensen alsnog te laten uitkomen. Laten we met elkaar hopen dat het dan mogelijk is.

Amy en het TranenTasje

16 februari 2020 by Siska Caneel

Het TranenTasje staat weer klaar voor gebruik. Een paar  weken logeerde het bij Amy, een meisje van 9 jaar die haar opa was verloren. Intens verdrietig en bijna ontroostbaar toen ik haar mocht ontmoeten. In overleg met oma mocht ze tijdens de afscheidsceremonie de kaarsjes aansteken en een klein gedichtje opzeggen. Tijdens de drukbezochte condoleance zag ik haar een beetje verloren rondlopen. Ik wenkte haar en gaf haar en haar nichtjes het herinneringsboek “dag Lieve” . En pen en een paar stiften erbij. Vol overgave zag ik ze zitten lezen en schrijven. Zoals afgesproken met de moeder van Amy namen ze later het TranenTasje mee naar huis. Toen ik de familie vanmorgen bezocht werd ik enthousiast door Amy meegetroond. Ze had een prachtige kaarsenstandaard gemaakt, opa getekend, een steentje mooi beschilderd en het knuffelbeestje omarmd. Het herinneringsboek voor opa was druk beschreven, maar dat liet ze niet zien, “dat is iets tussen opa en mij” zei ze, en drukte het stijf tegen zich aan. Ze had in de andere boekjes gekeken en gelezen, en daar met mamma en ook met oma veel over gepraat. Het leek of ze wat moeite had om afscheid van het tasje te nemen. Ze droeg en zette het zelf op de achterbank van mijn auto. Vrolijk zwaaide ze me uit. Het TranenTasje had haar taak weer goed volbracht.  Thuisgekomen heb ik het weer aangevuld. Wachten op een volgende vraag om peuters en kinderen te helpen met het verwerken.

Verstoorde relaties / het verdriet van een moeder

5 december 2019 by Siska Caneel

Zojuist  met Rita haar uitvaartwensen besproken. Ze verblijft in de hospice en heeft niet veel tijd van leven meer. Ze is intens verdrietig. Graag had ze op een goede manier afscheid van haar leven genomen. Van haar dochters, van de kleinkinderen, van haar broer. Ze heeft ze nog wat te zeggen voordat ze haar ogen wil sluiten. Maar er is een dochter die niet komt. Ik vroeg of ze er met mij over wilde praten en ze schudde haar hoofd en zuchtte dat het geen zin meer heeft. Tranen rolden over haar wangen. Zo moe en zo verslagen.

In de hal ontmoet ik twee van haar dochters. We bespreken  de komende uitvaart. Ze zijn verdrietig en ik voel ook boosheid. Ik breng hun derde zus ter sprake. Met ingehouden woede barst een van hen uit. “Die rotzus, jarenlang verpest ze het leven van onze moeder, en nu is het ook nog haar schuld dat moeder het leven niet kan loslaten.” Hun zus blijkt al een aantal jaren geen contact meer met de moeder te hebben. De reden daarvan is onduidelijk . Ondanks vele smeekbedes van de moeder, en pogingen  van anderen hield de dochter haar mond. Kleinkinderen werden geboren, moeder kreeg een geboortekaartje. Op het sturen van vele brieven, kaarten en cadeautjes kwam nooit een reactie.  Toen moeder een jaartje geleden ziek werd hebben de zussen geprobeerd met hun zus te praten, onmogelijk. “mama wilde haar excuses aanbieden voor wat ze eventueel fout gedaan had maar kreeg nooit de kans. Ze heeft zoveel verdriet gehad. Al die verjaardagen, kerstdagen, ze had zo graag haar kinderen en kleinkinderen bij elkaar gehad. Nooit meer was het compleet”

Het blijkt dat er ook vanuit de huisarts en Hospice pogingen zijn gedaan om de dochter bij haar moeder te krijgen. Dochter is onverbiddelijk, zij heeft er geen behoefte aan. Maar haar moeder dan?   Wat is er dan toch gebeurd dat iemand hier zo ogenschijnlijk keihard op reageert? “Mama wil nog tegen haar zeggen dat ze haar vergeeft. Dat ze haar redenen zal hebben. Mamma wil niet dat ze straks spijt van haar gedrag krijgt. Maar hoe moet mijn zus dit straks aan zichzelf en haar kinderen uitleggen?” Huilend klampen ze zich aan elkaar vast. Ik slik een brok uit mijn keel weg. Hun moeder ligt te vechten tegen de dood, ze is er niet klaar voor en wacht op haar dochter.  Waarom doen mensen elkaar dit toch aan?

Een maand later in de aula bij de begraafplaats. Familie en belangstellenden nemen afscheid. Ze spreken mooie woorden, en de dochters hebben samen een mooi ritueel voorbereid. Terwijl ik de aanwezigen welkom heet valt mijn oog op een stel helemaal achterin. Onmiskenbaar de derde dochter van Rita. Ze lijkt op haar zussen. Als de twee dochters naar voren komen voor hun ritueel zien ze hun zus zitten. Even houdt ik mijn adem in. De jongste vraagt dapper aan de aanwezigen of er iemand  is die mee wil helpen bij hun ritueel.  Nee, dat gaat niet gebeuren. Het is een mooie dienst. En terwijl ik de laatste muziek en het defilé aankondig zie ik het stel haastig de zaal verlaten en weg zijn ze.   Zelfs ik voel me boos worden. Waarom kwam ze niet toen haar moeder nog leefde? Rita heeft zo lang tegen de dood gevochten omdat ze haar dochter nog wilde zien en vasthouden. Ik voel haar pijn en voel me zo machteloos.

Lieve Ollie en zijn omi

29 oktober 2019 by Siska Caneel

Het kleine mannetje van pas 4 jaar ( ik noem hem nu Ollie), hielp ons de kist met zijn over-omi naar de uitgang van het verzorgingshuis te rijden. Dapper liep hij voorop, en keek om naar zijn opa, die aan de zijkant liep. Opa knikte goedkeurend naar hem. “Je bent sterk, knap hoor”. Trots filmde zijn pappa deze bijzondere gebeurtenis. Ollie, als oudste achterkleinzoon mocht als enige mee vandaag. Het personeel bewees hun geliefde 95 jarige bewoonster een laatste eer door haar bij de voordeur uitgeleide te doen, raakte ontroerd, En ja, zelfs ik moest even slikken. Even daarvoor had Ollie met zijn tongetje tussen zijn lippen geholpen om de schroeven van de kist te sluiten. In de kist ging een mooie tekening voor omi mee.
De dagen voorafgaande aan de uitvaart had ik een paar maal gevraagd of er een rol zou zijn voor de kleinkinderen en achterkleinkinderen. Een bloem leggen, een kaarsje aansteken, misschien een gedichtje lezen? Steeds werd gezegd dat zoiets niet zou gebeuren, “dat is niks voor ons”. Toen wij de uitvaartkist uit de rouwauto haalden kwam Ollie net aanlopen met zijn mamma. Hij werd er heel verdrietig van zag ik. Maar eenmaal op omi’s kamer kwam er actie. Hij wilde meehelpen. En zo ontstond spontaan waar ik zo op gehoopt had. Bij het crematorium aangekomen begeleide de familie hun moeder oma, en omi lopend naar de aula. Het kleine mannetje liep mee en hield de kist met omi goed in de gaten. Tot mijn verrassing kreeg ik een kleine wijziging op het draaiboek aangereikt. De kleinkinderen die oma de overvolle aula in begeleiden hadden bloemetjes voor alle achterkleinkinderen mee. Kaarsjes werden aangestoken waaronder 1 speciale, voor het nog ongeboren achterkleinkindje.
Muisstil was Ollie tijdens de ceremonie waar ook zijn pappa mooie herinneringen aan omi ophaalde. Toen een foto van hem op omi’s schoot op het scherm kwam wees hij er enthousiast naar. “Kijk, ikke met omi”. Tijdens de lange condoleance keek hij in boekjes en kleurde een kleurplaat van Bruna. Hij liet zich over zijn bolletje aaien door allerlei vreemde mensen en je merkte hem bijna niet. Toen ik naar buiten keek zag ik Ollie met zijn oom buiten rennen en de herfstbladeren voor zich uitschoppen. Wat een mooie herinneringen. Hoezo is een uitvaart niets voor een kind? Betrek ze erbij en luister naar ze. En voor de verwerking daarna hebben wij altijd nog een TranenTasje ter begeleiding.

Vergankelijkheid wandeling 22 september

10 september 2019 by Siska Caneel

Vergankelijkheid wandeling Sonsbeek zondag 22 september

De eerste dag van de herfst 23 september,, is uitgeroepen tot Vergankelijkheid dag
Het idee is om wereldwijd een dag te organiseren waarin je de kans krijgt om stil te staan bij je sterfelijkheid. Het liefst met je geliefden of mensen waarom je geeft.
Een dag om te beseffen dat je leeft, en hoe waardevol dat is. Een dag om met elkaar te praten over de belangrijke dingen waar je zo vaak niet aan toe komt.
Op Vergankelijkheid dag worden burgers uitgenodigd stil te staan bij hun sterfelijkheid. Dat kan op vele manieren. Wat wens je voor jezelf over tien jaar? Maak een bucketlist. Spreek uit hoezeer je om de mensen om je heen geeft, wat ze voor je betekenen. Je denkt extra na over alledaagse vragen, Hoe wil je dat men zich jou herinnert? Kun je daar je leven op aanpassen? Het is goed om eens op te schrijven hoe je testament er uit zou zien. Niet economisch en over geld, maar emotionele stukken, kleding, een boek, je ring? Praten over de manier waarop jij later je uitvaart wilt, zodat je nabestaanden een uitvaart kunnen regelen die echt bij jou past. Leg eventueel een bloemetje op het graf van een oude bekende. Stuur aan een persoon die je eigenlijk nog zoveel wilt zeggen een berichtje of maak een afspraak met iemand die je uit het oog bent verloren. Dit alles voor het te laat is, voor het niet meer kan.
In Arnhem sluit Siska Caneel Uitvaartverzorging zich bij dit mooie thema aan. Op zondag 22 september organiseert zij een Vergankelijkheids-wandeling door park Sonsbeek. Tijdens wandelen kom je vaak tot mooie gesprekken. Tijdens deze wandeling zal ook de Tolad gebruikt worden, De Tolad is een wandelstok waarmee men de as van een overledene kan verstrooien of wegstempelen. In de Tolad deze keer vanzelfsprekend geen as, maar vogelzaad. De mogelijkheid om het lichaam van een dierbare terug te geven aan de natuur spreekt mensen in toenemende mate aan. Men zoekt steeds vaker naar een bijzondere manier om de cirkel van leven en dood weer rond te maken. Tijdens een wandeling met de TOLAD wordt de as van uw dierbare op een respectvolle manier verstrooid. De symboliek van het afscheid wordt gevoeld door het lichter worden van de TOLAD. Zo neemt u stap voor stap afscheid.

Men is welkom om mee te wandelen. Vertrek om 11.00 uur vanaf de watermolen aan de Zypendaalseweg. Deelname is gratis. Na de wandeling kunnen we eventueel een toost uitbrengen op het leven. Opgeven voor deelname aan de wandeling zou fijn zijn, maar is niet verplicht. Mail naar info@caneeluitvaarten.nl

Intens veel verdriet

4 augustus 2019 by Siska Caneel

Hans was 94. “Een man van alle dag” zoals men dat zegt. Een paar maanden geleden hebben zijn vrouw en ik een draaiboek voor de uitvaart gemaakt. Ondanks de hitte dronk en at Hans al een paar weken niet meer. Als de familie me belt is hij net overleden. Ze zullen me terug bellen wanneer de verpleeghuisarts is geweest, om de dood te constateren. Dan pas mag ik actie ondernemen. Zo stap ik een uurtje later op de voordeur af. Paulien, de echtgenote van Hans en hun dochter staan me al op te wachten. Ik condoleer mevrouw en laat ze voorgaan naar de overledene. Op de gang zitten de twee schoonzoons. In de kamer is het druk. In de hectiek tel ik zes kleinkinderen met aanhang, en nog een dochter. Allemaal intens verdrietig. Aan Hans te zien is het sterven niet gemakkelijk gegaan . Gelukkig hebben ze vanmorgen allemaal nog afscheid van hun vader en opa kunnen nemen, begrijp ik uit de verhalen. Dan komen mijn collega’s van de verzorging ter plaatse en verdwijnt de familie stap voor stap naar huis. In de hal beneden wachten Paulien en haar dochters, Het is een hete zondagmiddag en het is in de kamer niet koel te krijgen. Ondanks dat we hadden afgesproken dat Hans op zijn kamer opgebaard zou worden denk ik daar nu anders over. Ik overleg met de echtgenote en dochters, Hans kan beter naar het uitvaartcentrum worden overgebracht, waar een goede koeling aanwezig is. De beslissing ligt uiteindelijk bij de familie, en gelukkig zijn ze het met me eens. We nemen Hans mee. In de koelruimte verzorgen we en leggen we Hans in de gekozen kist.
Tot mijn grote verbazing slaat de familie de uitnodiging om afscheid te komen nemen af. Niemand hoeft nog te komen, ze hadden immers al afscheid genomen? Mijn argument dat Hans er nu veel meer beter en meer ontspannen bij ligt wordt weggewuifd. Het is goed zo. Ze zijn helemaal uit het veld geslagen, en weten niets te zeggen als we toch de uitvaart moeten voorbereiden. Of ik het woord wil doen? Dat kan, want ik heb in het verleden al een aantal gesprekken met Hans en Paulien gehad, een korte levensloop moet lukken. Bloemen? “Bestel maar iets, hij hield van kleuren”. Muziek? Met moeite wordt een door Hans geliefd muziekstuk genoemd. “Zoek jij de rest er maar bij, van de zelfde muzikant is prima” Een bijdrage van de achter kleinkinderen? “moeten die daarbij zijn dan, doe maar niet”. En zo gaat het door. Wat ben ik blij dat we dat draaiboek al hebben. Ik ga regelen, overleg regelmatig en ze vinden alles prima. Wat is dit intens verdrietig.
Bij de uitvaart leggen de achterkleindochters een bloemetje bij opa, de jongetjes steken een kaarsje aan. De muziek is duidelijk herkenbaar en goed zo. De oudste dochter leest een gedichtje. Tijdens de condoleance kleuren de kindjes een kleurplaat en maken een tekening. Bij het afscheid geef ik ze een boekje waarin ze hun gedachten kunnen opschrijven of tekenen. Aan Paulien geef ik informatie over het TranenTasje mee. Wellicht hebben ze er zelf ook nog wat aan. De koffie en cake wordt amper aangesproken, ze krijgen geen hap door hun keel. Bij hun vertrek bedanken ze me voor de mooie dienst, voor de fijne begeleiding en de goede zorgen. Door het raam van het crematorium zie ik ze stilletjes in de auto stappen. Een paar bloemetjes uit het rouwstuk in de hand. Ik hoop dat ze vandaag nog een poosje bij elkaar blijven en elkaar zullen troosten. En zelf ben ik tevreden omdat zij tevreden zijn. Wat een verantwoordelijkheid was dat, om zelf de woorden, de bloemen en de muziek uit te mogen zoeken. En ik ben blij, omdat ik het goed heb kunnen doen, en daarom ben ik zo blij met dit vak. Na een paar weekjes belt Paulien. “Nogmaals veel dank voor de fantastische begeleiding. Zou je binnenkort ook met mij een draaiboek willen maken? Dat is een idee van de kinderen. We waren allemaal heel erg tevreden”.

Mijn eerste ervaringen met de begraafplaats

23 juli 2019 by Siska Caneel

Mijn diepste herinneringen aan dood en begraven zijn heel ontspannen. Tussen mijn 5e en 9e jaar woonden we in Sappemeer. Naast ons huis aan de Noorderstraat was de oprijlaan van de NH kerk.en achter in de tuin het slootje over kwam je op de begraafplaats. En daar speelde ik altijd met Gina, de kleindochter van de koster . Tussen de graven en bij de grafkisten waarvan de inhoud altijd zeer verrassend was. Ik bedoel dus niet de kisten met de overledenen maar de graftrommels, kistjes met een glazen deksel en gevuld met dierbare herinneringen op sommige graven. Boeken, sieraden, krantenartikelen, poppen, grafbloemen, kaarsjes en nog veel meer. In het kerkgebouwen stond soms een soort zwarte troon. Toen geen idee wat dat was, speelden we daarnaast gewoon schooltje. Verstoppertje, krijgertje en rolschaatsen we om de “troon” heen. Maar dan kwam opeens de boze koster (opa) met zijn hoge zwarte hoed en die stuurde ons weg. Dan luiden de kerkkokken en moesten wij wegwezen. Achter de sloot wachtten we tot al die zwart geklede en verdrietige mensen weer weg waren. We stroopten dan het kerkhof af naar verloren bloemetjes enzo. En ik begreep nooit waarom mijn moeder dan boos was als we onze buit mee naar huis brachten. De eerste keer dat ik echt met de dood in mijn eigen familie te maken had was ik net 9. Daarover later meer.

Een graftrommel op een begraafplaats in Groningen

 

 

De volledige opzegdienst voor al uw abonnementen en lidmaatschappen nu in ons basispakket

23 juli 2019 by Siska Caneel

Wat en welke instellingen worden op de hoogte gebracht van een overlijden? Vanaf nu onderdeel van ons Basis-uitvaartpakket: een complete opzegdienst.

Na de uitvaart gaf ik de nabestaanden de enveloppe met de overlijdensakte,  informatie over het ophalen van de as, het nawerk en een boekje met tips voor wat ze zelf nog kunnen/moeten doen. De familie bedankte me voor de goede zorgen in de afgelopen dagen en we namen afscheid.
Een week later kwam ik nog even bij Oma Truus aan, om het TranenTasje voor de kleinkinderen weer terug te halen. Op mijn vraag hoe het met haar was reageerde ze wanhopig. “Siska” zei ze, ik moet zoveel doen en zoveel regelen. De kinderen zijn druk en hebben geen tijd en ik snap er niks van”. Ik heb haar uitgelegd dat de volgende instanties door de gemeente op de hoogte worden gesteld van het overlijden. Allereerst verwerken zij de gegevens in de gemeentelijke Basisadministratie(GBA). Vervolgens worden o.a. ook de belasting, de Sociale Verzekerings Bank, grote pensioenfondsen, zorgverzekeringen, waterschappen, RVD, CAK en het UWV ingelicht. Daarnaast de gemeentelijke belastingen, OZB, afvalstoffenheffing, rioolrecht enz enz.

Maar dan is er nog zoveel te regelen, het is een officiële taak van de nabestaanden om (zo nodig met een kopie van de overlijdens akte) overige instanties op te zeggen of de naam van contracten en lidmaatschappen te laten omzetten. Oma Truus had al veel verzameld, maar had geen idee of het compleet was. “Moet ik ook het Wereld Natuurfonds opzeggen? En de krant lees ik nooit, die hoef ik niet meer. Ik heb geen idee waar mijn man allemaal geld naar overmaakte, maar veel wil ik nu opzeggen. En de bankrekening moet veranderd, en de radiobode wil ik ook op mijn eigen naam.”
Er is echt heel veel te regelen, en daarom was het handig dat dit echtpaar de laatste tijd een lijstje had geprobeerd bij te houden. In hun uitvaartdraaiboek stonden de meeste instanties al opgeschreven. Ik vond het vervelend oma Truus met een tafel vol paperassen te moeten achterlaten . Ik heb er meer mensen mee zien worstelen. Ik besloot hier definitief iets aan te doen.

Vanaf begin juli 2019 bieden wij nu als extra service in ons basispakket de opzegdienst van Closure aan. Zij helpen nabestaanden graag op weg in deze papiermassa. Nadat wij uw toestemming hebben gekregen geven wij de gegevens door en ontvangt men daarna een e-mail van Closure. Daarbij krijgt men een zeer overzichtelijke lijst waarin alleen maar de nodige organisaties aangevinkt moeten worden. Het centrale meldpunt regelt daarna voor u alle opzeggingen, naamswijzigingen en contracten. Banken, verzekeringen, energiebedrijven, kadaster, verhuurders of hypotheekverstrekkers. En dan hebben we het nog niet eens over de vele abonnementen en lidmaatschappen die op naam van de overledene staan. De kosten van deze service nemen wij voor onze rekening. Omdat wij u zeker in deze soms moeilijke tijd graag willen ontlasten. Als alles is geregeld ontvangt men een overzicht van alle bevestigingen. Daarnaast is er een telefoonnummer voor informatie. Deze service geeft dekking aan veel instanties en organisaties, en het zal een opluchting zijn dit niet allemaal zelf te hoeven doen. En oma Truus hebben we tot haar blijdschap natuurlijk ook geholpen.

Het blijft altijd wel handig om voor de latere nabestaanden een overzicht van uitvaartwensen , instanties en lidmaatschappen klaar te hebben liggen. Dat kan ook in het persoonlijke uitvaartdraaiboek, de Piramide, waarin men alle uitvaartwensen kan opschrijven. Deze is bij ons aan te vragen .

Het spelen van het uitvaart-Wensen-Spel

3 juni 2019 by Siska Caneel

Vandaag ga ik het Uitvaart-Wensen-Spel spelen met een familie. In deze familie zal binnenkort de vader overlijden. De echtgenote en kinderen willen met hem praten over zijn uitvaartwensen, maar dat wil hij beslist niet. Om meer te weten te komen over wat de mogelijkheden zijn en de keuzes die ze kunnen maken willen ze het spel spelen. Dat is precies het doel van dit spel. Met elkaar in gesprek gaan, de mogelijkheden en wensen bespreken en dit op een wensenformulier in vullen. Daarna ben je goed geïnformeerd en ben je tevens bewust van je eigen wensen. Ook al is de dood helemaal niet dichtbij kan dit toch een aanleiding zijn voor een verduidelijkend gesprek. Je weet immers nooit wanneer het zover is. En misschien vraagt iemand anders jou om zijn of haar uitvaart te regelen. In dit geval wil men een handvat om met hun zieke echtgenoot, vader en broer het gesprek aan te gaan.
Het mooi vorm geven bordspel met de houten pionnen en fiches lijkt een beetje op het “Mens erger je niet” spel. Er zijn vier soorten vragenkaartjes bij. Ze gaan over feiten en fabels, over jouw uitvaartwensen, stellingen plus de vraag of je het daarmee eens bent en muziekfragmenten over uitvaartmuziek. Omdat ik als uitvaartbegeleider veel ervaring heb met uitvaartwensen en uitvaarten kan ik het spel goed begeleiden. Het is niet belangrijk om te winnen, wij hopen dat het spelen van dit spel bijdraagt aan het bespreekbaar maken en de bewustwording van uitvaartwensen. Het is bijzonder om dit spel te mogen begeleiden en in een ontspannen sfeer met deze familie te mogen praten.
Lijkt het u ook iets? Om met familie, vrienden of collega’s dit spel te kunnen spelen? Uw kennis van de uitvaartmogelijkheden uit te breiden? Een handvat te hebben voor het aangaan van een moeilijk gesprek? Met drie tot zes spelers is het mogelijk. Bel of mail mij gerust voor meer vrijblijvende informatie. Ik kom u graag het spel laten zien. Om daarna eventueel een spel afspraak te maken.

 

 

 

Uitvaartwensen delen

21 mei 2019 by Siska Caneel

Uitvaart-Wensen-Spel
Je latere uitvaart, hoe zou dat er uit moeten zien? En wat zijn tegenwoordig de mogelijkheden? En met wie kun je daar eigenlijk over praten? Een collega uitvaartondernemer ontwikkelde een bordspel met als doel een gesprek over uitvaartwensen te stimuleren. Je kunt het spelen met 4 tot 6 persoenen in een vertrouwelijke sfeer, met mensen die dichtbij je staan. De vragenkaartjes zorgen dat alle onderwerpen voorbij komen en je bepaalt zelf wat je wil vragen of zeggen. Onder leiding van een ervaringsdeskundige (uitvaartbegeleider) kun je antwoord krijgen op de meeste vragen.
Nieuwsgierig geworden? Ik ben op zoek naar mensen die het Uitvaart-Wensen-Spel met me willen spelen om zo zicht te krijgen over de mogelijkheden van hun latere uitvaart. Ken je een paar mensen met wie je dit zou willen delen en neem contact met mij op. Dan maken we een afspraak en het spel bekijken en kunnen we eventueel een speelafspraak maken.

 

Het spel in het kort
Een bordspel lijkende op Mens Erger je Niet, met vragenkaartjes. Wat is er mogelijk op het gebied van uitvaarten? Wat wil ik zelf eigenlijk? Wil ik het allemaal zelf beslissen of laat ik de keuze bij mijn nabestaanden? Doel van het Uitvaart-Wensen-Spel is om met elkaar in gesprek te gaan over de dood (als deze hopelijk nog niet zo nabij is) en om je bewust te worden van je wensen omtrent het afscheid en het bespreekbaar maken daarvan.

Door met elkaar onder begeleiding van een deskundige het Uitvaart-Wensen-Spel te spelen en de vragen te beantwoorden, kom je meer te weten over wat er allemaal mogelijk is, voor je eigen afscheid en voor dat van anderen.

 

Bloemenbeleving

18 april 2019 by Siska Caneel

Elders gelezen:      Een bloemenbeleving.
“Na al 20 jaar bekend te zijn met onze opvallende etalage met een uitvaartkist er in en onze specialisatie met betrekking tot uitvaartbloemen, richten we ons vanaf heden ook op de toegevoegde waarde van bloemen bij een uitvaart”, aldus Anneke de Mik. ”We vinden het hierbij belangrijk dat ook nabestaanden zelf actief deel kunnen nemen in het bloemenproces voor, tijdens en na de uitvaart. Hierbij kun je denken aan een eigen bloemstuk maken, zelf linten drukken en kinderen die in de winkel knutselen. Na de uitvaart kan men met het bloemstuk naar de winkel komen en het bloemstuk een nieuw leven geven door middel van het maken van boeketjes voor thuis of diegene die in de laatste levensfase een belangrijke rol heeft vervuld. Tevens nieuw in onze werkwijze is het direct mee kunnen nemen van je rouwarrangement uit de dagelijks wisselende etalage van ons pand.”
Bron Vakblad Uitvaart. April 20

Wie betaalt, die bepaalt

10 april 2019 by Siska Caneel

Niet mijn woorden, maar dit zei de moeder van een overleden jonge man tegen mij.
Een heel onverwachts overlijden, de jonge echtgenote wist zich geen raad. Toen ik binnen kwam zaten de ouders van de overleden man er al. En al gauw werd duidelijk dat deze en met name de moeder een enorme druk op de jonge weduwe legden. Ze verschilden overal over van mening. Waar de man opgebaard moest worden, wie er uitgenodigd zouden worden, hoe de afscheidsdienst moest worden ingevuld. Welke kaart er gedrukt moest worden. Ik probeerde de jonge vrouw er steeds bij te betrekken om ook haar mening duidelijk te krijgen. Wanhopig gaf ze me aan dat het zinloos was. Moeder bedisselde en stelde vast. Na de eerste regelingen spraken we af de volgende dag weer bij elkaar te komen om nog andere zaken te bespreken. Voor de afspraak, na een nachtje rust belde ik de jonge vrouw thuis op. Ik besprak met haar hoe zij de uitvaart zou willen. Ze was wanhopig. Er was geen geld voor de uitvaart, de ouders wilden wel betalen, maar dan moest het op hun manier. Dat was een lastige toestand. Tijdens de afspraak waar ook de ouders weer bij waren vroeg ik af en toe of de jonge vrouw het ermee eens was, of ze iets misschien anders zou willen? Voordat ze ook maar kon antwoorden was het haar schoonmoeder die me bits liet weten dat zij de beslissingen nam. “Wie betaalt, die bepaalt” zei ze ver genoegzaam. “Het is mijn zoon, ik regel dit.” Er was niets tegen in te brengen. Met verdriet in mijn hart regelde ik een uitvaart die niet aan de wensen van de weduwe voldeed. Wat ik ook nog probeerde, het mocht niet baten. Heel verdrietig voor alle betrokkenen, Ik hoop dat ze contact met elkaar houden en dit later op een rustig moment nog eens met elkaar kunnen bespreken. Maar hoe het is gegaan, daar is dan niets meer aan te veranderen. Een uitvaart, dat kun je maar een keer doen.

De spookverhalen over uitvaarten

1 april 2019 by Siska Caneel

De meeste mensen hebben ze wel eens gehoord, van die verhalen over een uitvaart die iemand meemaakte waar alles misging. Horror uitvaarten, we smullen van de verhalen tegen beter weten in. Vaak is de waarheid compleet uit haar verband gerukt, of het verhaal sterk overdreven. Een rouwauto die midden op het kruispunt moet remmen, de achterdeuren vliegen open en de uitvaartkist ligt op straat. In de ergste variant is de kist ook nog open gegaan, met alle gevolgen van dien. Of de moeder van de buurvrouw van een verre nicht, die op de kist klopte omdat ze opeens weer was gaan leven. De rouwauto die zonder benzine op een landweggetje til kwam te staan. De kist die bij aankomst in het Crematorium niet de overledene bevatte, maar verwisseld was.  Het graf dat vergeten was te graven, de verkeerde muziek die ten gehore werd gebracht, de verkeerde foto op het grote scherm, bloemstukken die te laat en verkeerd bezorgd werden. Rouwkaarten die pas veel later bezorgd werden. Families die elkaar te lijf gingen, politie in de aula aanwezig, en zo kan ik nog even doorgaan. Geloof niet alles wat je hoort. Natuurlijk kan er altijd iets fout gaan, hoe iedereen ook zijn of haar uiterste best zal doen om alles goed te laten verlopen. Soms hebben wij al uitvaart begeleiders last van overmacht. We zullen werkelijk alles doen om de eventuele schade te beperken. Niet alles en iedereen is voorspelbaar.   Maar bedenk dat het natuurlijk altijd uitzonderlijke situaties zijn, en dat het over het algemeen allemaal zal gaan zoals men met de uitvaartleider heeft besproken. Uitzonderingen daar gelaten.

De Tolad, een wandelstok waarmee je as kunt verstrooien.

23 oktober 2018 by Siska Caneel

De as stond al een tijdje verdekt opgesteld bij een van de zussen. In de loop der jaren vaak van de een naar de ander gebracht. “vader komt logeren” zei de ene zus terwijl de ander dat bespottelijk vond en het over vaders nalatenschap in een pot had. Ze waren het er allemaal met elkaar over eens. Er moest iets mee gebeuren, maar wat? Natuurlijk kun je as verstrooien, in het bos, in de tuin, in een weiland of in zee. Maar daar hadden ze verhalen over gehoord, over as die tegen de wind inging en terug kwam, of een berg as die maar weken bleef liggen.  Dat risico wilden ze niet nemen. Ze kwamen bij mij om raad vragen. En die kon ik ze geven. Want sinds kort verkoop ik ook de Tolad.  Een wandelstok waar ik de as van een overledene in kan doen. Daarna kan de familie tijdens een bijzonder ritueel de as verstrooien tijdens een wandeling.

Nadat ze de Tolad hadden gezien en het met elkaar hadden besproken maakten we een afspraak.  De familie vertrok naar het bos waar ze vroeger vele wandelingen met hun ouders hadden gemaakt. Om de beurt namen ze de wandelstok in de hand en maakten zo een spoor van de as langs het bospad. Telkens wanneer de stok de grond raakt verstrooi je een beetje as. Deze verwaaid en je ziet er al gauw niets van terug. Ondertussen haalden ze herinneringen op en zong iemand een liedje. Ze wezen elkaar de bijzondere plekjes, waar ze spelletjes tussen de bomen hadden gedaan, waar ze kastanjes hadden gezocht en de oude verstop-plekjes. Zo kon iedereen op zijn of haar eigen manier afscheid nemen. In stilte kwamen ze op de open plek in het bos. Daar werd een kleed gespreid en kwamen de thermoskannen met koffie tevoorschijn. Zelf gebakken cake naar het recept van moeder erbij. “Net als vroeger” knikten ze  en ze zaten in gedachten verzonken nog even bij elkaar. Er is een persoonlijk appje beschikbaar waarmee de route kan worden bewaard en misschien nog eens worden nagelopen. Een prachtig ritueel. En natuurlijk bedenkt iedereen een eigen ritueel wat bij de situatie past.  Een mooi alternatief voor de urn op de kast.

                                                 

Nogmaals: Het TranenTasje om kinderen te ondersteunen/

5 september 2018 by Siska Caneel

TranenTasje voor Kinderen in rouw                                      

Afhankelijk van hun leeftijd en plek in het gezin zullen kinderen heel verschillend reageren op de (a.s. )dood van een geliefd persoon. Ze  hebben begrip en ondersteuning nodig. Ze kunnen  reageren met ongeloof,  ze worden boos, angstig, gaan de dood ontkennen.  Er zijn veel mogelijkheden om kinderen en jongeren te begeleiden in deze verdrietige periode. Naast het eigen verdriet van ouders, partners en andere familieleden is het een hele taak er ook nog voor de kinderen te zijn. Siska Caneel heeft naast het Scholenproject voor rouwende kinderen nu ook een TranenTasje voor kinderen gemaakt.  In overleg met de ouders worden er leesboekjes in gedaan. Er zit een werkboek in, een knuffel hoort erbij. Diverse tips, als handvat voor een gesprek. Doe-dingen. Misschien wil je iets voorbereiden met je kind, voor het definitieve afscheid. Er zijn een aantal  dingen die kinderen best kunnen doen. Ook al zijn ze nog zo klein. Ze kunnen een bloemetje bij de kist leggen, een brief meegeven, een kaarsje aansteken, een gedichtje opzeggen, een liedje zingen of muziek maken. Het helpt echt bij het afscheid nemen.

                    

 

Kinderen kunnen veel meer aan dan je denkt. Ze geven zelf wel aan tot waar ze willen gaan en haken af als ze er genoeg van hebben. Laat ze hun eigen keuze maken. Het TranenTasje is te huur voor €15,00 euro per week. Werkboek en knuffel mag het kind houden wanneer de tas ingeleverd moet  worden voor een volgende familie.

Na TranenTas voor schoolproject nu ook TranenTasje voor kind te huur

1 augustus 2018 by Siska Caneel

Kinderen mogen niet vergeten worden voor tijdens en na de uitvaart. Zij hebben ook verdriet, kunnen daar moeilijk mee omgaan en hebben begeleiding nodig. Vorige week nog is het TranenTasje goed van pas gekomen bij oma, waar 4 jongens van 4 tot 9 jaar intens verdrietig waren na het overlijden van hun opa. In samenspraak met de ouders en oma had ik er wat voorleesboekjes, een woordenlijst, steentjes om te schilderen, stiften en kleurplaten in gedaan. Het boekje met de uitleg over de werking van het Crematorium bleek ook voor de ouders zeer informatief te zijn. In begrijpelijke taal met duidelijke tekeningen, een echte aanwinst. Voor alle vier jongens een werkboekje erbij. Tijdens de condoleance zaten ze te tekenen en te schrijven. Voordat de kist gesloten werd mochten ze zelf de tekening en kleurplaat bij opa in de kist leggen. Met serieuze koppetjes hielpen ze mee de knoppen van de deksel van de uitvaartkist aan te draaien. met een bibberlipje deden ze in de aula een kaarsje aan bij Opa. Hartverscheurend om hun verdriet te zien en te voelen. Maar ze voelden zich gehoord en gezien, ze mochten helpen met alles. Toen ik afscheid nam gaven ze het TranenTasje aan mij terug. Ze gingen met vakantie en zoals de oudste van het stel zei, kon ik er dan beter weer andere verdrietige kindjes blij mee maken. Slik slik. Geweldig, missie geslaagd.

Uitvaart bloemen, zo bijzonder

2 juli 2018 by Siska Caneel

Prachtig ziet het eruit, al die bloemen bij een uitvaart.  Soms al enige dagen bij de overledene, soms tijdens de uitvaart meegebracht. Dikwijls een mooie ceremonie met het leggen van de bloemen.  Vaak in plaats van zand in een graf aan de overledene meegegeven. Ontroerende ogenblikken wanneer kleine kinderen een bloemetje bij ouders of grootouders leggen, een defilé van belangstellen langs de overledenen die allen een bloem achter laten. Wij proberen het altijd te bespreken met de nabestaanden, wat wil je wel, of juist niet. Zetten we op de kaart dat er een (on-verpakte) bloem mee gegeven kan worden? Zullen we daarvoor vazen neerzetten? Laatst bleven er bijna 100 witte rozen over na een plechtigheid. Allemaal afzonderlijk verpakt. Heel veel plastic, dat zou niet moeten. De rozen konden mede daardoor niet allemaal mee in de oven, en werden op verzoek van de familie naar een zorgcentrum gebracht. Een medewerker daar had een flinke klus om alle verpakkingen te verwijderen maar maakte er prachtige boeketten van. De medebewoners van de overledene hebben er nog lang van genoten.

Uiteraard leggen we de bloemen na de begrafenis op het graf. Na een crematie zijn er diverse mogelijkheden om iets met de bloemen te doen. Wij verwijderen op verzoek alle kaarten en linten en geven deze aan de nabestaanden mee. De bloemen van de directe nabestaanden gaan vaak mee in de crematieoven. De overige bloemstukken, rouwkransen en boeketten krijgen buiten een plaatsje. Dan kan de familie nog zelf beslissen wat men ermee wil doen. Soms worden ze op een graf bijgezet, gaan ze mee naar huis, worden ze naar een verpleeghuis gebracht.  Als er ruimte voor is worden ze in de eigen tuin gelegd, of deels gedroogd. Wat er dan nog over is wordt vaak op bijvoorbeeld monumenten, bloem- plateau’s  of bij oorlogsgraven neergelegd.

Zo ook de bloemen die u hier op de foto ziet. De overleden meneer was na de oorlog zelf betrokken bij het tot stand komen van dit oorlogsmonument. Liefdevol werden de vele prachtige boeketten en meegebrachte bloemen door de familie als eerbetoon bij het monument neergelegd. Waardoor het monument er ook weer even heel anders uitzag en aandacht trok. En werd er over nagepraat.

      

Regen en onweer op de begraafplaats

18 juni 2018 by Siska Caneel

De wekker liep af en ik moest op. Moeilijk wakker worden  na een onrustige en klamme nacht. Maar ik mag een uitvaart begeleiden en heb geen tijd te verliezen. Ondanks het vroege uur is het al snikheet. Ik trek met lichte tegenzin mijn pak aan. Het draagt zo warm.Ik smelt er bijna in. Maar je wil netjes voor de dag komen. Geen blote armen en tenen. Een uurtje later is het afscheid van de overledene. Jaloers bekijk ik de familie van de overledene . Die hebben geen kledingcode Bijna bloot en op slippers zijn ze. Er is erg veel belangstelling en de aula bij het crematorium loop vol. De dienst duurt erg lang en tot mijn schrik gaan er een paar mensen onderuit. In de zinderende hitte lopen we vervolgens het lange pad naar het graf. Onderweg haken mensen af. Veel te heet in de brandende zon. Het losse zand naast het graf stort bijna naar beneden. De touwen zijn te droog en snijden in de handen. Sprekers trekken zich in de schaduw terug. De familie slaat zich er dapper doorheen. Het is eigenlijk ondoenlijk hier. De gezichten van de belangstellenden worden steeds langer. Donkere wolken pakken zich boven het kerkhof samen. Een enorme stortbui barst los. Hagenstenen om hoofdpijn van te krijgen. Helemaal doorweekt in een paar tellen. Op hun slippers glibberen de mensen door de modderstromen. Het is een drama. Grafstenen vallen om. Mensen raken gewond. Gillende sirenes komen dichterbij. Grote paniek. Wat hoor ik toch? Wie of wat gilt er zo in mijn oor? Wanhopig keer ik me om. Ik kijk en kijk. Knipper nog eens met mijn ogen……… Zie ik het goed???? Rode knipperlichten? Het lawaai komt uit mijn wekker. Opgelucht plof ik op aarde en druk de sirene uit. Het was slechts een nachtmerrie van een uitvaart begeleider die zich te druk maakt over het weer. Het komt zoals het komt. Daar hebben wij (gelukkig) zelf geen zeggenschap over.

 

Speeddaten met een uitvaartondernemer

12 april 2018 by Siska Caneel

Voor veel mensen is het een ver-van-mijn-bed-show: praten over de laatste fase van het leven, afscheid nemen en alles wat daarbij komt kijken. Uitvaartondernemers hebben op dagelijkse basis te maken met deze onderwerpen. Experts dus die veel weten over wat er kan, moet en mag rond een afscheid. Wat heb jij altijd al eens willen vragen aan een uitvaartondernemer?

Prangende vragen. Zondag 27 mei aanstaande organiseert De afscheidswijzer in het Openluchtmuseum (Arnhem) de ‘Themadag zorg & afscheid’. Een uitgelezen kans om al jouw prangende vragen eindelijk eens aan een ervaringsdeskundige te stellen! Bij binnenkomst in het museum krijg je een plattegrond mee met het programma. Wanneer je de looproute volgt, maak je een wandeling langs alle aanwezige standhouders.

Speeddaten. Tijdens de themadag is er van alles te zien, doen en leren. Eén van de activiteiten is een wel zeer bijzondere. Onderdeel van het programma is namelijk een heuse speeddate met een uitvaartondernemer uit jouw regio. Speeddaten om je ware liefde te vinden kennen we allemaal wel, maar op speeddate gaan met een uitvaartondernemer klinkt wellicht (nog) wat onwennig. Je zult je misschien afvragen hoe zo’n gesprek er uit gaat zien en wat je allemaal kunt vragen. Maak thuis vast een briefje met vragen over alles wat je wilt weten. Tot ziens op 27 mei in het Nederlands Openluchtmuseum. Siska Caneel Uitvaartverzorging is ook aanwezig.

Bron: www. afscheidswijzer.nl

De laatste borrel van opa

12 maart 2018 by Siska Caneel

Voor de uitvaart sluit ik samen met de familie de kist.  De kleinkinderen van de overledene willen graag tekeningen meegeven. En er mag een knuffelbeest mee met opa. . Eerder die week was er sprake van om sigaren en flesjes bier mee te geven. Ik heb uitgelegd dat je niet van alles mee kunt geven in een rouwkist. En zeker geen glaswerk. In de crematieoven kan dat voor grote problemen zorgen. Het glas smelt, en de oven raakt beschadigd. Het glas zet zich vast aan de as. Met alle gevolgen daarvan. Ik kijk wat er nog meer in gaat, en kan een glimlach niet onderdrukken. Wel een sigaar, geen flesje bier. En foto’s van de familie. De lijstjes met glas zijn eraf gehaald. Omdat glas in een crematieoven voor heel veel overlast kan zorgen, en 1000den euro’s schade, kunnen we echt geen uitzonderingen maken. Het ritueel is klaar, ieder heeft opa iets meegegeven en neemt afscheid voor we de deksel op de kist leggen en samen de sluitknoppen vast draaien.

Mijn gedachten gaan terug naar jaren geleden. Een familie moest afscheid van hun opa nemen en wilde beslist dat hij zijn laatste borrel in de kist zou krijgen. Het was een begrafenis, en een glas zou geen ramp zijn. Maar deze kleinkinderen hadden op t laatst iets anders bedacht. Ze boorden een gat in de deksel van de kist. Daarin goten ze vlak voor de uitvaart een glaasje met een borrel leeg. Voldaan vulden ze het kleine gat op met een mooie roos. Een paar bloemetjes erbij, en niemand kon het zien. Hoe verzin je zoiets/?  De bloemen bleven natuurlijk op de kist. Mensen willen soms graag van alles aan de overledene meegeven. Tekeningen, rookwaar, brieven, bloemen, het kan allemaal zonder problemen mee. En hun telefoon? Nee dat mag echt niet.  Tegenwoordig moeten de nabestaanden op het aanvraag formulier een handtekening zetten dat er geen pacemaker aanwezig is of andere schadelijke stoffen. Daarmee zijn zij aansprakelijk als de oven vernield wordt. Dat wil niemand, dat zou een heel vervelend staartje zijn van een hele verdrietige periode. Het flesje bier komt straks op de kist in de aula, het hoorde blijkbaar wel heel echt bij opa . We vertrekken naar het crematorium.

Zijn wiegje was een stofzuigerdoos

3 februari 2018 by Siska Caneel

Wat zijn er toch altijd mooie verhalen te vertellen bij een afscheid. Tijdens de condoleance na de crematieplechtigheid raak ik aan de praat met een nichtje van de overleden man. Vol ongeloof is ze, als ze eerder die week hoort dat haar neef Robert is overleden. Ze hadden een paar dagen ervoor nog telefonisch  een afspraak gemaakt om weer eens gezellig bij te kletsen. Dat zou vandaag zijn, maar nu is ze hier in het crematorium, voor het laatste afscheid. Dat maakt het extra moeilijk, wanneer mensen zo abrupt opeens overlijden, afspraken hebben, mensen vlak voor het overlijden  nog hebben gesproken.  Er was niks aan de hand. Een overlijdensbericht is dan werkelijk een donderslag bij heldere hemel.

Ze vertelt me dat ze een beetje moest lachen toen de kist met Robert erin door de familie werd binnengedragen. Het was een extra lange kist, haar neef was ruim twee meter. En toen moest ze denken aan het familieverhaal over zijn geboorte. Het was in de oorlogsjaren en het gezin van opa en oma woonde met acht personen in een meer dan piep klein huisje in de binnenstad. Een van de dochters werd hevig verlieft en wilde samen gaan wonen. Terwijl in dat kleine huisje elke millimeter moest worden benut vond men het geen enkel probleem. Haar flink uit de kluiten gewassen vriend trok er gezellig bij in. En het duurde ook niet lang of  gezinsuitbreiding diende zich aan. Maar er was geen ruimte en geen geld. Waar moest de kleine Robert slapen? Geen enkel probleem. De eerste maanden van zijn leven sliep en keek de altijd tevreden Robert tevreden om zich heen vanuit een …stofzuigerdoos. En dat ging prima. Dat verhaal dat zo vaak verteld werd als deze man van ruim twee meter op een feestje aanwezig was bracht nu een glimlach om de lippen van de aanwezigen. Het grote verschil van hoe men op deze wereld begint en eindigt. Van stofzuigerdoos naar een extra lange uitvaartkist.  Dapper slikt ze haar tranen weg, “ik had me er zo op verheugd hem weer te zien”.

De vlag halfstok bij de brandweer en ik loop voor een brandweerauto.

23 januari 2018 by Siska Caneel

Kippenvel, nu na het zien van de foto’s nog. Het was een bijzondere uitvaart. Elke uitvaart is uniek, nooit is iets hetzelfde. Maar deze bracht veel emoties mee.  Van te voren heb ik twee keer met de overledene en zijn vrouw gesproken. Wat een fijne mensen. Het was heel duidelijk wat hun wensen waren en hoe het tot in detail geregeld kon worden. Ondanks dat het allemaal veel sneller ging dan gehoopt waren we goed voorbereid. Het ging zoals zij zich hadden gewenst. In de hele stad hingen bij de brandweerkazernes de vlaggen half stok. Op de dag van de uitvaart liep ik zoals altijd voor de stoet uit bij het vertrek bij het uitvaartcentrum en bij de aankomst bij het Crematorium. Deze keer was het anders. Ik liep niet voor de met bloemen beladen rouwauto maar er achter. En daar liep ik voor een grote brandweerauto in rouw. Door familie en vrienden was de overledene daar in gedragen. en zo brachten de brandweermannen hun collega naar het Crematorium. Bij het crematorium reden we  door een lange erehaag van brandweer vrouwen en mannen die in ceremonieel uniform salueerden om hun collega de laatste eer bewezen. dit gaf de familie zoveel kracht. Een overvolle aula, prachtige toespraken en passende muziek. Toen kippenvel en vol emotie, vandaag weer. Wat voel ik me vereerd dat ik aan deze mooie uitvaart mocht meewerken.

Een toespraak door de overledene in de Aula

6 november 2017 by Siska Caneel

Film om nabestaanden toe te spreken

Een aantal jaren geleden ben ik door een oudere heer gevraagd om samen over zijn  latere uitvaart te spreken. Hij was nog niet ziek of zo, maar woonde wel alleen en realiseerde zich dat hij niet het eeuwige leven had. Ik vindt dat altijd een goed idee. Het is zeker voor de nabestaanden prettig wanneer er al enige handvaten zijn. Soms praat men er met niemand over en moet er door de nabestaanden een moeilijke keuze voor cremeren of begraven en veel meer worden gemaakt. Samen bespraken we het uitvaartdraaiboek (de Piramide)  en de keuzes die zoal te maken zijn. Met de familie was weinig of geen contact. Meneer had zijn familie gevraagd om bij het gesprek aanwezig te zijn. Die wilden dat niet, ze vonden het “de goden verzoeken” als je dat allemaal vast wilt leggen. Meneer voelde zich hierin erg eenzaam. Hij sprak niet veel mensen meer. Het viel me op dat hij wel een uitgesproken mening had over de diverse familieleden. En toen kwam het. Hij wilde dat ik voor een fotograaf zou zorgen.” Iemand die ook filmpjes kan maken, zei hij.” En niet later pas bij de begrafenis, nee nu. Binnenkort. Hij had een script geschreven en wilde tijdens  de uitvaart bij de plechtigheid in de aula de  familie nog even toespreken. Dat is nogal wat. Maar natuurlijk heb ik het geregeld. De filmer heeft me het filmpje op een DVD bezorgd en merkte op dat het zeer interessant was. De DVD is bij meneer, hij leeft nog.  En ik denk erover om hem eerdaags eens te benaderen om te vragen of de opnames nog te gebruiken zijn. Want gelukkig veranderen gedachten soms, ruzies worden bijgelegd, mensen zijn er misschien niet meer. En wellicht zou je nu na een paar jaar wel hele andere dingen willen zeggen. En wie moet straks beslissen of die film vertoond mag worden? Ja, ik ga echt eens naar hem toe om dit te bespreken.

Vrouwenliefde niet geaccepteerd

24 oktober 2017 by Siska Caneel

“Met die vrouw hebben wij niets te maken”

Een verdrietige mevrouw aan de telefoon. Haar vriendin en levenspartner Petra is overleden en had eerder gevraagd mij te bellen om de uitvaart te regelen. Ik condoleer haar met het verlies, maak wat notities en we maken een afspraak voor aan het einde van de middag. Als ik in het gezellige appartement binnenkom zijn daar ook de ouders en broers Petra aanwezig.  De sfeer is bedrukt, maar dat lijkt logisch. Ik vraag aan de vrouw, Josien of het om een crematie of begrafenis  gaat. Deze geeft aan dat haar vrouw wilde worden gecremeerd. Waarop de moeder reageert door te zeggen dat het een begrafenis wordt, want dat is gebruikelijk in de familie. Zo’n meningsverschil kom ik vaker tegen, en ik  geef dan aan dat het vooral om de laatste wens van de overledene gaat. Maar voor de familie staat het vast. Begraven. Moeizaam gaat het gesprek verder. “Het gaat om onze dochter, en wij bepalen wat er gebeurt” is de insteek. Ik begrijp dat Petra en Josien al  een aantal jaren samenwoonden en erg veel van elkaar hielden. Ondanks dat de ouders van Petra zich er na veel heftige gesprekken bij neergelegd hadden blijkt dat nu niet waar te zijn. We komen er haast niet uit. En als het over de namen op de rouwkaart gaat barst de bom. “haar naam” zegt een boze vader en wijst naar Josien, de levenspartner van zijn dochter, “haar naam komt niet op die kaart. Wat zou de familie en onze gemeenschap daar van zeggen?  En hoe we ook praten, en wat we ook bedenken, ze zijn niet te vermurwen. Dit is werkelijk intens verdrietig en ook heel erg pijnlijk.

Josien, die toch net haar vrouw heeft verloren knik me toe. ‘Doe het maar zoals zij het willen” zegt ze zonder woorden. En zonder verder ook maar rekening te houden met de grote liefde van hun dochter regelen ze zakelijk een korte en afscheidsdienst, bepalen waar de begrafenis moet plaats vinden  en wie er uitgenodigd mogen worden. De tekst voor de kaart willen ze wel even zien voor we gaan drukken. Vervolgens stappen ze op. Ik blijf verbouwereerd achter in het huis van Petra en Josien waar we samen een mooie opbaring regelen. We bespreken de tekst van de kaart. En bedenken dan dat er een tweede kaart gedrukt gaan worden, voor de vrienden van de twee vrouwen. Josien wil geen ruzie met Petra’s familie, dus zal doen wat ze vragen. Maar daarnaast zullen voor de begrafenis ook de eigen vrienden en vriendinnen uitgenodigd worden. Het aangekondigde afscheid op de kaart is maandagavond. Josien regelt een bijeenkomst voor de vrienden op zondag. En zo gebeurt het. Die dinsdag is het druk op de begraafplaats. Er zijn duidelijk twee groepen gekomen. De dominee kijkt zijn ogen uit. Ieder neemt op eigen wijze afscheid. En de moeder zegt na de uitvaart tegen me “toch wel mooi dat er zoveel mensen waren heh? Onze dochter had wel heel veel vrienden”. Ik knik maar wat en hoop dat ze toch een beetje rekening zal houden met het vreselijke verdriet van Josien.

Een geheime minnares

10 oktober 2017 by Siska Caneel

Vandaag las ik in een vakblad een artikel over de geheime weduwen. Minnaressen die graag afscheid willen nemen van hun geliefde, maar meestal de kans niet krijgen. Een altijd zeer trieste zaak.

Het bracht een gebeurtenis uit mijn stage periode (lang geleden) terug in mijn gedachten. Met een mede stagiaire had ik zojuist een condoleance bezoek begeleid. De familie was vertrokken en wij ruimden de lege kopjes weg. De kist moest worden gesloten en in de koeling gereden, de bloemen naar de bloemenkast. Toen ging de bel.  Verbaast deden we open. Daar stond een mevrouw op de stoep met een bos bloemen. Ze vroeg zacht of de familie weg was en of ze nog even afscheid mocht nemen. Dat leek ons goed en we lieten haar even bij de overledene. Al vrij snel vertrok ze weer. Ze bedankte ons zeer intens dat we haar hadden binnen gelaten. Ze was een zogenaamde geheime minnares en wilde na een relatie van acht jaar toch wel heel graag afscheid van haar geliefde man nemen. Om geen problemen te maken had ze om de hoek staan wachten tot de familie was vertrokken. Toen ze weg was keken wij elkaar eens aan. Dit zou de weduwe vast niet leuk gaan vinden. Ze zou ons zeker vragen van wie de mooie rozen kwamen. We besloten om de bloemen onderin de kist aan het voeteneinde te verstoppen. Een paar dagen later werden we bij de uitvaartleider geroepen en vroeg hij hoe die bloemen onderin de kist waren beland. We vertelden wat er was gebeurt, maar hoe wist hij dat? Een ongelofelijke uitleg volgde. De avond na de avondwake had zich wederom een minnares gemeld. En die had ook bloemen met een kaartje met overduidelijk tekst achter gelaten. En onze collega besloot de bloemen onder in de kist weg te werken.  Waar hij tot zijn schrik de rozen vond. We moesten er met elkaar wel om lachen, meneer was dus een druk baasje geweest.  Maar wat een verdriet voor deze vrouwen. Wat vreselijk om in de krant te moeten lezen dat je geliefde is overleden en niet bij het afscheid te worden betrokken.  En stel je voor dat je die krant niet had gelezen? Mij lijkt het afschuwelijk.

Overigens heb ik later geleerd dat je zonder toestemming van de opdrachtgever (meestal de directe voortbestaanden) niemand bij de overledene mag laten. Dit kan dus niet meer gebeuren.

Een wanhoopsdaad

2 oktober 2017 by Siska Caneel

De sfeer in de ontvangstruimte van het crematorium was deze woensdagmiddag bijna grimmig. Het was druk, het dorp leek wel uitgelopen. Veel ouders met schoolgaande kinderen. Ze kwamen voor het afscheid van een moeder. Deze had in haar wanhoop een einde gemaakt aan haar eigen leven. Ze was een jaar daarvoor gescheiden omdat ze via internet een nieuwe liefde had gevonden. Dit bleek achteraf een grote vergissing en bedrogen bleef ze achter met haar drie kinderen. Er ontstonden veel problemen en uiteindelijk zag ze het leven niet meer zitten. Ze nam handenvol pillen en stierf eerder die week eenzaam op de bank in haar woning. En juist dat werd haar erg kwalijk genomen. Want toen haar kinderen die middag uit school kwamen vonden ze hun inmiddels overleden moeder. Zoals altijd heeft iedereen hier wel een mening over. En die was niet mals. “Hoe kun je jouw kinderen dit aan doen?” Naar het afscheid waren ze massaal toegekomen met hun kinderen, de klasgenootjes en vriendjes van de achtergebleven kinderen. Vooraf aan de aula dienst kon afscheid worden genomen van de overledene. Hiervan werd bijna geen gebruik gemaakt. Ze liepen daar allemaal voorbij. De mensen waren gekomen om de kinderen en hun vader te ondersteunen. Tot ieders verbazing was de moeder van de overleden vrouw de eerste spreker. Zij vroeg de aanwezigen om niet te hard te oordelen over de daad van haar enige dochter. Natuurlijk was het vreselijk wat er was gebeurd. Ze zei begrip te hebben voor de boosheid van de  aanwezigen die ook nu nog goed voelbaar was. Maar vroeg van haar kant ook begrip voor de situatie die nu ontstaan was. “Niemand doet dat zomaar, ze heeft niet nagedacht over wie haar zou vinden. Ze heeft ze niet willen beschadigen, maar was wanhopig.” Met heel veel verdriet in haar stem vroeg ze om op te houden met oordelen en vooral haar kleinkinderen liefdevol op te vangen en te benaderen. Ik vond haar zo dapper! Het werd stil in de aula. Het gemopper en commentaar verstomde. Hier stond een moeder die haar enigste kind kwijt was, als een leeuw vocht ze voor haar kleinkinderen. Tijdens de condoleance na de dienst schudde men haar beschaamd de hand. De kinderen hebben een geweldige oma die er altijd zoveel mogelijk voor ze is. Hun vader is ook weer bij ze komen wonen. En ondanks deze traumatische ervaring gaat het best goed met ze. En in het dorp is de rust terug gekeerd.

En dan blijft de auto op slot

25 september 2017 by Siska Caneel

Elke uitvaart is ook voor mij weer een bijzondere belevenis.

Deze keer hadden we wel weer een geheel nieuwe ervaring. Er gebeurde iets waarvan ik echt even niet wist hoe ik het zou moeten oplossen.  Terwijl de dienst in de kerk ten einde liep ging de chauffeur van de rouwauto vast naar buiten. De auto keren en met de achterdeur naar de deur van de kerk klaarzetten. Binnen reden wij samen met de familie de overledene richting deur om naar de auto te gaan. We vroegen de belangstellenden om de vele bloemstukken mee te nemen naar de begraafplaats. Ondertussen luide de koster de kerkklokken ten teken van afscheid.

Maar toen gebeurde het. Of eigenlijk gebeurde het niet. De achterdeur van de rouwauto wilde niet open gaan. Wat de chauffeur ook probeerde, de deur was en bleef dicht. Daar sta je dan. Ik voelde een lichte paniek opkomen, ik moest een andere auto gaan regelen. Een van ons had wel een ruime auto bij zich, waar de kist met de overledene in zou passen, maar geen mooie zilvergrijze rouwauto zoals de familie besteld had. We besloten de rouwauto op de parkeerplaats te zetten en dan maar voor het alternatief te kiezen, op de begraafplaats werd immers op ons gewacht. Toen de chauffeur van de stoep af de parkeerplaats op reed hoorden we een klik. En jawel, de deur schoot open. Opluchting, we konden de overledene in de mooie auto plaatsen met de vele bloemen om zich heen. Onderweg naar Moscowa maakte ik me grote zorgen: wat als we bij de begraafplaats weer dat probleem hadden? Het zat ons mee. De auto deed wat van hem verwacht werd. Gewapend met paraplu’s tegen  de slagregen en hagelstenen brachten we de familie keurig naar binnen.

Verzorgingshuis rekent zich rijk

24 juni 2017 by Siska Caneel

Wat beleef je in deze branche af en toe toch rare dingen. Na een langdurige ziekteperiode is de oude moeder van 86 in het verzorgingshuis gestorven. De kinderen krijgen te horen dat ze een week hebben om haar kamer leeg te maken. Dat is schrikken. Ik geef de familie aan dat het wettelijk 14 dagen  na de dag van overlijden moet zijn. Het huis mag dit niet doen. Zij krijgen gewoon 14 dagen doorbetaald en moeten rekening met de gevoelens van de familie houden. Voorlopig doen de kinderen echter niks want moeder ligt in haar eigen bed op haar kamer opgebaard. Dan ga je geen kasten leegmaken of opruimen. Dat doen ze wel na de crematie. Een paar dagen later komen ze op een ochtend moeders kamer binnen en kijken verbaasd om zich heen. Er zijn gele stikkers geplakt op gordijnen, kasten, stoelen tafels en andere zaken. Eigendom van (naam verzorgingshuis). Het personeel heeft zich zonder enig overleg toegang verschaft en is even door de inboedel heen gegaan. De zoon ontploft bijna. “Er klopt niets van. Los van het feit dat je zoiets niet doet in de kamer bij een overledene, zijn het moeders eigen spullen. Die kast heeft ze al 40 jaar, en die stoel heb ik haar zelf gegeven “. En zo kunnen ze nog even doorgaan. Ze hadden het met elkaar wel overlegd, moeders spullen mochten eventueel wel voor andere bewoners gebruikt worden. Maar uit boze onmacht gaat dat nu niet door. Eigenhandig gaat de kast aan gruzelementen en in de container van het tehuis gedeponeerd. Misschien hielp het bij de frustratie.  Ik vraag me echter af wat dit voor een beleid is. Dit verzorgingshuis zal ik bij anderen niet gauw aanbevelen. Onbegrijpelijk en niet erg fatsoenlijk.

Tweede druk Bundel “Een goed afscheid is een nieuw begin” te koop

7 juni 2017 by Siska Caneel

Op 25 maart is de bundel  Een goede Herinnering is een nieuw begin”, met columns uit De blauwe regen verschenen.

Een selectie van de mooiste en meest informatieve columns en blogs die eerder in diverse media zijn gepubliceerd.

Al snel was de eerste druk uitverkocht. Maar ze kunnen weer besteld worden.Het boekwerk is handgebonden en voorzien van prachtige foto’s van o.a. uitvaartfotograaf Jikke. De teksten geven stof tot nadenken, over een (veel) latere uitvaart. De beschreven ervaringen zullen soms met een traan, maar zeker ook een lach gelezen worden. De eerste uitgave is ondertussen uitverkocht.  Vanaf nu weer te koop voor € 17,50 en verzendkosten.  Belangstellenden kunnen  een bundel bestellen/kopen door een mail te sturen naar info@caneeluitvaarten.nl

  

Wat is precies een intieme kring?

7 juni 2017 by Siska Caneel

Een moeilijk dilemma voor de familie. Een mevrouw van middelbare leeftijd was na een jarenlange ziekte overleden. De laatste maanden werden in een verpleegtehuis doorgebracht. Vooral geestelijk was ze de laatste maanden snel achteruit gegaan. Een gesprek over de wensen voor haar latere uitvaart was al een hele tijd geleden. “geen poespas”, had ze gezegd. “Graag in mijn eigen intieme kring een crematie regelen.” De weduwnaar belde mij en we regelden alles. Echter, hij wilde niet de broers en zussen van zijn echtgenote uitnodigen. Volgens hem hoorden die niet bij hun intieme kring. Hij besprak het met hun kinderen. “Ja, mama heeft gezegd alleen voor intieme kring”. Zijn dan de broers en zussen die de overledene al hun hele leven kennen en waarmee de verhoudingen verder goed zijn van het afscheid uitgesloten? Zij waren regelmatig op bezoek geweest, hadden nog kleine uitstapjes met hun zus in de rolstoel gemaakt en waren ook vaak gevraagd om langs te komen.” Nee, alleen ons gezin, de kleinkinderen en voor mij ter ondersteuning mijn zus.” Ik vroeg me hardop af of je de familie van zijn vrouw kon buitensluiten? Of een ander moment kiezen voor een afscheid van de broers en zussen? De weduwnaar was onverbiddelijk. “Nee, dat wilde mijn vrouw niet, geen poespas.” Maar het is erg belangrijk dat men tijdens het rouwproces de gelegenheid krijgt om afscheid te nemen, zeker waar het zulke naaste familie betreft. De broers en zussen kregen het pas laat te horen en waren diep geschokt. Ze hadden een goede band met hun zus, dit kon ze nooit bedoeld hebben. Verdriet en boosheid, dit kon niet waar zijn. Een van hen belde mij om te vragen wanneer het afscheid zou zijn. Ik gaf aan dat ze beter niet konden komen. Bij de deur geweigerd worden moet een enorme dreun zijn. “Doe jezelf dat niet aan” was mijn raad. Intens verdrietig bleven ze achter. Ze konden geen afscheid nemen, geen bloemen sturen, geen woorden aan hun gevoelens geven. De verbijstering was groot. Met elkaar hebben ze daarna een eigen ceremonie georganiseerd waarbij ze herinneringen hebben opgehaald. Nog heel lang hebben ze last gehad van deze beslissing van hun zwager. Ze hebben zijn wens (met moeite) gerespecteerd maar zullen het nooit accepteren. Ze weten zeker dat hun zus dit niet zo bedoeld had. Wat een enorm verdriet.

Na een familieruzie niet naar de uitvaart

27 mei 2017 by Siska Caneel

Altijd fijn wanneer een overledene in zijn/haar eigen omgeving kan worden opgebaard. De laatste dagen thuis, in eigen omgeving,  ook in een verzorgingshuis. Dan ook is er de mogelijkheid voor de naaste buurtjes om goed afscheid te nemen. Gelukkig mag en kan het steeds vaker. De verzorgster van meneer A. belde mij de 2e dag. Er had iemand gebeld om te vragen of het klopt dat zijn vader was overleden. Een zoon, die al zeker 15 jaar geen contact met zijn vader had gehad. Hij wilde geen bericht achter laten, zou niet komen maar wilde wel informatie i.v.m. de erfenis. De volgende dag zou hij terug bellen. “Laat hem mij maar bellen” antwoordde ik en wachtte af. Ondertussen de vriend die de uitvaart moest regelen op de hoogte gesteld. De zoon belde me. Gaf me uitleg over de reden van de zeer slechte relatie met zijn vader.  Hij wilde echt niet komen, wilde die boze man nooit meer zien. “Geen nachtmerries meer, ik ben er klaar mee. Maar hij is wel rijk geworden en ik vindt dat mijn broer en ik gecompenseerd mogen worden voor alle verdriet was ons is aangedaan”. Daar schrik ik dan toch even van. Ik vroeg hem of het in dit geval niet goed zou zijn om dan juist wel afscheid te komen nemen, om alles daarmee definitief  af te sluiten.  Over de erfenis gaan wij uitvaartondernemers niet. We kunnen de nabestaanden in contact met elkaar of een notaris brengen, maar daar blijft het bij. Met de zoon van meneer A. heb ik een poosje gesproken maar hij bleef bij zijn beslissing, niet bij de uitvaart aanwezig te zijn. Ook zijn jongere broer wilde er niet bij zijn. Ik beloofde zijn telefoonnummer door te geven aan de testamentair executeur. Ik  benoemde terloops plaats en tijd van de uitvaart en wenste hen sterkte.

Op de dag van de begrafenis klonk er plotseling geroezemoes door de aula. Naast de zussen en broer van meneer A. waren er een paar vrienden gekomen. En plotseling stonden daar tot ieders verrassing de twee zoons en hun echtgenotes. Zij  knikten naar de aanwezigen en namen achterin  plaats. Na de dienst spraken ze me aan, bedankten voor het telefoongesprek en besloten nog even te blijven.  Wat was ik inwendig blij om ze te zien. De tantes sloten ze in hun armen, en bij de koffie kwamen de telefoons met foto’s op tafel. Zo fijn om te zien dat er agenda’s werden getrokken en afspraken gemaakt bij het afscheid. Later hoorde ik dat dit afscheid hen bijzonder goed had gedaan. Voor de erfenis hadden ze bedankt. Ze wilden niets van hun vader. Met deze mooie kerkdienst hadden ze het helemaal kunnen afsluiten. En ik was dankbaar. Deze zaken horen  ook bij mijn werk als uitvaartleider.

 

 

Samen thuis en samen uit

15 mei 2017 by Siska Caneel

Een mevrouw was overleden en lag thuis opgebaard. Het was tijdens een ijskoude winter. De hoogbejaarde echtgenoot had met zijn kinderen ruimte gemaakt in de woonkamer. Daar hoorde moeder te zijn, dat was haar plek, te midden van het gezin. De kachel stond laag, dat is nodig bij een thuisopbaring. Zo maakte mevrouw ook onderdeel uit van alle besprekingen over haar uitvaart. In een prachtige wade gewikkeld werd ze door de kinderen bedekt met kleurige rozen. Er werden liedjes gezongen, er werd tegen haar gepraat, maar wat was het koud. Een van de kinderen belde me na een paar dagen op. “Zou jij met vader willen praten? Dit gaat zo niet langer. Hij hoest, hij proest, loopt met een muts op, shawl om en zelfs handschoenen aan. Misschien is het beter wanneer je moeder naar het uitvaartcentrum brengt, dan kan hier de kachel weer aan. Naar ons wil hij niet luisteren, misschien kun jij iets bereiken?”

Zo schoof ik die middag aan voor een kopje thee. En maakte een opmerking over het hoesten. ”Je moet wel oppassen dat je niet ziek gaat worden voor de uitvaart. Dan kun je straks misschien niet mee. “ Hij schudde zijn hoofd en zei dat het niet anders kon. Zijn geliefde vrouw moest tot aan de uitvaart thuis blijven. Toen ik even door vroeg vertelde hij me het volgende: “Wij hebben hier zoveel jaren samen gewoond, en we hebben samen afgesproken dat we elkaar nooit in de steek zouden laten. Samen in het huis, en samen eruit. Dus ik moet het nog even zien vol te houden.” Nu begreep ik zijn wens. Maar bedacht toch een oplossing. Ik begon nog eens over de kou, en dat hij op deze manier wellicht ziek zou worden. Wanneer ik zijn vrouw mee zou nemen naar het uitvaartcentrum kon de kachel weer aan. Hij begon te sputteren, nee, dat kon niet.

Maar, zo ging ik verder.” Je mag bij haar gaan kijken zo vaak als je wilt en kunt. En op de dag van de begrafenis kom ik met haar hiernaartoe om je op te halen. En dan mag je bij haar in de rouwauto zitten en kun je samen de straat uitrijden”. Daar moest hij even over nadenken, maar knikte toen toch dat het goed was. Ik gunde hem nog een uurtje om afscheid te nemen en toen kwam de auto om haar over te brengen. Hij ging mee naar buiten en hielp ons haar in de auto te zetten. De auto begon te rijden en ik liep voor de auto uit de straat uit. Toen ik daarna weer binnen kwam waren muts en shawl af. Hanschoenen uit en de verwarming stond te loeien. Gelukkig, mijn missie was geslaagd.  Op de dag van de begrafenis deden we het zoals afgesproken. Meneer was tevreden dat hij zijn belofte aan zijn echtgenote kon inlossen. Hij begeleide haar tot aan het graf en gaf zich over aan zijn verdriet. Fijn dat dat konden regelen.

Columns in handgebonden bundel te koop

9 april 2017 by Siska Caneel

Op 25 maart is de bundel  Een goede Herinnering is een nieuw begin”, met columns uit De blauwe regen verschenen.

Een selectie van de mooiste en meest informatieve columns en blogs die eerder in diverse media zijn gepubliceerd. Tijdens een gezellige bijeenkomst in het Uitvaartcentrum Moskowa aan de Apeldoornseweg in Arnhem presenteerde Siska Caneel met gepaste trots haar bundel. De aanwezigen kregen allereerst een workshop trouwen en rouwen, een doordachte opstap naar het toch trieste onderwerp, de uitvaart. Er werd voorgelezen en de bundel werd aangeboden aan medewerkers van o.a.Palliatieve Zorg, Stichting Arnhemse Ouderen en Hospice. Het boekwerk is handgebonden en voorzien van prachtige foto’s van o.a. uitvaartfotograaf Jikke. De teksten geven stof tot nadenken, over een (veel) latere uitvaart. De beschreven ervaringen zullen soms met een traan, maar zeker ook een lach gelezen worden. De eerste uitgave is ondertussen uitverkocht.  Vanaf eind mei weer te koop voor € 17,50 en verzendkosten.  Belangstellenden kunnen  alvast een bundel reserveren door een mail te sturen naar info@caneeluitvaarten.nl

.bundel presenteren

Opa Pluis is dood

19 februari 2017 by Siska Caneel

nijntje

 

Deze week overleed Dick Bruna, de geestelijke vader van Nijntje Pluis. Wereld beroemd en bij alle kinderen bekend van vooral de kleurige boekjes met lieve tekeningen en mooie rijmpjes.

Het bracht mij opeens in gedachten terug  bij een uitvaart, een paar jaar geleden. Een vrij jonge opa was overleden en liet 9 kleinkinderen onder de 10 jaar achter. Ze waren allemaal nauw betrokken bij het hele gebeuren, tekeningen gemaakt, knuffels bij opa gelegd. Hun namen of tekeningen  op de kist gezet. Een drukbezochte afscheidsceremonie, en ondanks dat het lang duurde bleven ze best rustig. Eenmaal buiten op de begraafplaats was dat over. Ze holden alle kanten op. De ouders hadden moeite de kinderen bij zich te houden. De kist stond op het graf. De uitvaartleider zou nog een afsluitend woord spreken en haalde zijn tekst uit zijn binnenzak.  Tot mijn verbijstering bleek het een Nijntjeboekje te zijn. “Oma Pluis is dood”. Met duidelijke stem begon hij het voor te lezen. En de kleinkinderen hoorden hem, keken op en kwamen naar het graf toe. Deze taal sprak ze aan, dit begrepen ze.  Heel stil stonden ze daar en menig traantje werd weggeveegd. Wat een briljante vondst om juist dit verhaal erbij te halen. De kist zakte in het graf en de kleinkinderen zwaaiden opa gedag. Later sprak ik mijn collega nog even aan om hem te complimenteren. Hij vertelde me dat hij lang had nagedacht over wat hij bij het graf nog zou zeggen. “Alles was immers al gezegd, ik wilde de kinderen ook graag aanspreken”. Nou, dat was hem echt gelukt, sprakeloos hebben ze geluisterd. Het was heel bijzonder om dit mee te maken. Nu nog, jaren later krijg ik  kippenvel bij de gedachte van die man met dat boekje in zijn hand, en  al die kindjes om hem heen.

Eigen regie bij uitvaart

29 december 2016 by Siska Caneel

Een moeder en oma zal binnenkort overlijden en haar kinderen hebben met hun vader besloten dat zij zoveel mogelijk van de uitvaart zelf gaan regelen. Drie volwassen kinderen met partners en een zestal kleinkinderen. Ze hebben zelf een kist getimmerd en bekleed. Van mij willen ze nu weten wat er verder moet gebeuren en hoe dat het beste kan.  ze willen zich goed voorbereiden. Ik geef aan dat ze eventueel al een graf kunnen uitzoeken en dat er bij een thuisopbaring koeling en misschien kamerschermen nodig zijn. Ik vraag ze alvast na te denken over de tekst voor de rouwbrief en dan ook de adressen te verzamelen. Enveloppen kunnen al geschreven worden. Een dag of 10 later gaat ’s nachts mijn telefoon. Moeder is overleden en of ik de koeling kan komen brengen. Liefdevol wordt moeder verzorgd en in haar bed opgebaard. Toegedekt met haar lievelingsdekentje. De volgende dag gaat de familie zelf aangifte doen bij het stadhuis. Er worden mooie bloemstukken gemaakt. Rondom de tafel schrijven de oudste kleinkinderen de enveloppen. Ondertussen luisteren ze naar muziek, en geeft vader aan wat geschikt is voor het afscheid. De dochters regelen de catering. Op de dag van de uitvaart dragen de kinderen moeder het huis uit en rijden met haar naar het crematorium.  Ze dragen hun moeder naar binnen en beginnen de afscheidsceremonie. Voor mij is deze keer geen enkele taak meer. Het is prachtig om van een afstand te zien hoe zo’n mooi gezin zo liefdevol alles wat ze met hun ouders besproken hebben uitvoeren. Dit kan niet iedereen en dat hoeft ook niet. Maar wel heel mooi dat het mogelijk is.

Spontane sprekers op uitvaart komt de nabestaanden duur te staan

15 oktober 2016 by Siska Caneel

 

Na het regelen van de afscheidsdienst een mooi tijdschema gemaakt door de zoon des huizes. Ik waarschuw altijd wel even dat je dat ruim moet nemen. Binnenlopen en gaan zitten neemt ook tijd. Er was gekozen voor drie sprekers die elk 3 minuten kregen, en de overleden vader had tijdens zijn ziekte zelf vier mooie muziekstukken uitgezocht. De kleinkinderen mochten een bloemetje op de opbaarplank bij opa leggen en een kaarsje aansteken. Een getalenteerde dochter zou een kort lied zingen.  Helemaal binnen de gegeven tijd. En toen, vlak voor het einde stond er spontaan iemand op. “Mag ik ook nog wat zeggen? “ De zoon knikte dat het goed was. En ik probeerde de velletjes papier snel te tellen. Oeps, dat zag er groots uit. De toespraak duurde ruim 10 minuten, en bij het afscheid nemen (het defilé) van de overledene werd door sommigen letterlijk lang stilgestaan. Al met al waren we een kwartier later dan gepland uit de aula. En dat kun je naderhand terug zien op de rekening. Dat kost de nabestaanden echt veel extra geld. Vaak vragen de belangstellenden het wel even van te voren en maak ik een inschatting van de tijd. Soms kan het wel. Nog even een mooie herinnering, een toevoeging op de vorige sprekers. Maar als het te lang is vraag ik vaak om de tekst tijdens de condoleance in de koffiekamer aan de familie te overhandigen. Zij kunnen deze mooie woorden dan thuis op hun gemak nalezen en zo nodig reageren. Daarvoor hoef je niet altijd achter de microfoon plaats te nemen. Als je echt graag nog iets wilt zeggen, overleg het dan ruim van te voren met de nabestaanden of uitvaartleider. Daar doe je dan iedereen een plezier mee.

Zand of bloemen in een graf ?

31 augustus 2016 by Siska Caneel

 

 

“Boem, bats”, een hol geluid in de diepte. Soms zijn we bij een begrafenis en na de laatste woorden op het graf lopen de belangstellenden nog eenmaal langs de overledene. Dan krijg je een schepje in je handen en kun je wat zand opscheppen en ten afscheid in het graf gooien. Ik zie vaak dat mensen dat helemaal niet prettig vinden. En niet durven te weigeren, maar liefst hun oren dichtstoppen. De doffe klap beneden op de kist is niet voor iedereen prettig. En al helemaal niet wanneer het om een overledene in een wade  (doodskleed) gaat. Deze week had ik een uitvaart waarbij de familie voor veldbloemen had gezorgd. We hadden ze in een mooie vaas naast het graf gezet. De bloemen werden uitgedeeld aan de mensen rond het graf. En zo kon men zelf kiezen om deze bloemen in of naast het graf te leggen. Bloemen hoor je nauwelijks in het graf vallen. Het gebaar is ongeveer het zelfde. We willen de overledene graag een laatste groet brengen, iets meegeven, afscheid nemen. De bons van de schep zand heeft iets definitiefs. Nu is het klaar, je sluit iets af. De bloem is duidelijk een laatste hulde, vaarwel. En de bloemen die ernaast worden gelegd zullen na het sluiten van het graf erop gelegd worden. Vaak een hele bloemenzee. Jammer dat er dan vaak nog plastic of papier omheen zit. Dat is erg onnatuurlijk net zo als elastieken. Binden kan ook met touw. De kaarten worden er (alleen op verzoek van de familie) afgehaald en in de bewaardoos meegeven. Gelukkig is er genoeg te kiezen. Ik zag dat de belangstellenden blij verrast waren. Ze vertelden me tijdens de condoleance dit een mooi en warm gebaar te vinden. Misschien ook een idee voor anderen?

 

Een prachtige wilgentenen opbaarschaal

31 augustus 2016 by Siska Caneel

logo wikkelgoed 2016

Voor Wikkelgoed mocht ik de prachtige takkenschaal naar een uitvaartondernemers in Limburg brengen. Dat werd een interessant uitje. Nooit geweten dat ze daar een hele andere manier van opbaren hebben. niet in een kist of op een baar maar op een verplaatsbaar wagentje met een kleed over het onderste deel van de overledene. Heel vertrouwd en huiselijk. Jammer eigenlijk dat onze mooie takken-schaal en de wade alleen op de dag van de uitvaart te zien zijn. En wat een weelde. Een mevrouw van 90 en de bloemen waren niet aan te dragen. Zou ze een mooi leven gehad hebben? Fijn dat Wikkelgoed aan een mooie uitvaart kan bijdragen. Voor de uitvaartleiders was dit voor het eerst dat ze met Wikkelgoed werkten. maar dat is zeker voor herhaling vatbaar. Een leerzaam tochtje op de vroege ochtend. leuk.

 

Schaal-van-wilgentenen-draagbaar-Wikkelgoed-2-350x250Gekleurde-lijkwade-alle-kleuren-Wikkelgoed-1400x933

De wilgentenen schaal en waden in diverse kleuren

Mijn vrouw wilde gecremeerd worden maar ik kan nog geen afscheid nemen

31 augustus 2016 by Siska Caneel

Verslagen zitten ze aan tafel, de man die vannacht totaal onverwachts zijn vrouw verloor, met zijn twee dochters. Zoiets komt aan als een mokerslag, en is niet te bevatten. Zeker als je rond de 60 jaar bent verwacht je zoiets niet. Maar het gebeurt dus wel, een plotseling en totaal niet verwacht overlijden.

Ze hadden het er zijdelings wel eens over gehad. Ja, hij wilde later graag op een natuurbegraafplaats worden begraven. Maar zijn vrouw vond cremeren voldoende, “as uitstrooien, netjes opgeruimd”. Zo had ze laten weten. En nu, in al zijn verdriet merkte hij dat dat niet kan. “Ik ben daar niet aan toe, ik kan nog geen afscheid nemen, ik wil haar nog even bij ons houden”. Het is en blijft een gewetensvraag. Mag je de uitvaart van een geliefde anders laten verlopen dan gewenst? Ik denk dat we dan vooral moeten kijken naar de motivatie. Waarom wilde de overledene het op deze manier? En wat is de reden om het anders te doen? In deze situatie heb ik alle begrip voor de kersverse weduwnaar. Haar motivatie voor deze keuze was om geen plek meer op aarde in te nemen, letterlijk opgeruimd worden. Maar dat kan later ook nog. Deze echtgenoot, en ook hun dochters zijn nog niet aan zo’n definitief afscheid toe. Ze willen graag een graf waar ze haar nog eens kunnen bezoeken, bij haar kunnen zijn, tegen of met haar kunnen praten. Bloemen leggen, iets om voor te zorgen. Om haar dan langzamerhand los te laten. De   “voortbestaanden” moeten verder met dit verdriet. Voor het verwerken van het verlies is het belangrijk dat zij dit goed vorm geven. Daarvoor hebben zij het nodig dat er een graf komt. Op de begraafplaats wordt een mooie zonnige plek uitgezocht. In de buurt staat een bankje. En misschien kan er later nog worden gecremeerd, zoals deze vrouw had aangegeven. Maar voorlopig vinden haar man en kinderen veel steun in het bezoeken van haar graf. En dan is het goed.

De 65e verjaardag

20 augustus 2016 by Siska Caneel

Wonderlijk, alsof hij het wist, de familieleden kunnen er nog niet bij. Hun echtgenoot en vader is vannacht overleden, zomaar plotseling. In zijn slaap. Over drie dagen zou hij 65 jaar worden. De familie heeft zich de afgelopen tijd bezig gehouden met het organiseren van een klein feestje voor zijn verjaardag. “hij was moe, had een tijd terug een hartoperatie ondergaan. Maar niets wees er op dat het niet goed met hem ging” zegt de echtgenote.  De afgelopen weken heeft hij nog wat klusjes afgemaakt die te lang waren blijven liggen. Zou hij het gevoeld hebben? De kinderen staan met hum mond vol tanden. Ze wisten niet wat ze hem voor zijn verjaardag moesten geven en hadden uiteindelijk besloten een waanzinnige dure fles wijn voor hem te kopen. Vader was een wijnliefhebber, en kenner. Hiermee zouden ze hem een groot plezier doen. Er was ook een aanvaring met de familie geweest. Als echte Brabander hoor je een feest te geven en je 65e verjaardag met je familie te vieren. Maar hij wilde dat niet, “het is me te veel” had hij gezegd. En gisteravond wilde hij opeens naar de kleinkinderen. “Het was al wat later en ik veronderstelde dat ze al in bed lagen, maar hij moest en zou er even heen. We zijn erheen gefietst, ze waren naar bed aan het gaan, kwamen er weer uit. Dolle pret altijd met opa. Na een half uurtje moesten ze gaan slapen en gingen wij weer naar huis. Nog even gepraat en toen gingen we naar bed”. Vanmorgen vroeg ontdekte zij dat hij voorgoed was ingeslapen.

We moesten een datum voor de uitvaart gaan regelen, en de familie besloot dit op zijn verjaardag te doen. Dan blijft het zijn dag.  Het crematorium had nog plaats, de naaste familie werd gebeld en de rouwbrieven gepost. Later, tijdens de uitvaartceremonie telde ik de aanwezigen, ruim 90. Ironisch schudde ik mijn hoofd. En dat voor een man die niet te veel mensen op zijn verjaardag wilde. De zoon vertrouwde me later toe dat de wijnwinkel de dure wijn wilde terug nemen. “Wij lusten het niet, en vader kan er nu toch niet meer van genieten”.

Wij zingen onze overleden buren uit

13 augustus 2016 by Siska Caneel

Deze week weer iets bijzonders beleefd. Ik mocht de uitvaart verzorgen van een oude dame op 92 jarige leeftijd. Ze woonde de laatste jaren van haar leven in het zorgcentrum Felixoord in Oosterbeek. De nabestaanden verzochten mij om moeder op te baren in een wikkelwade en op een takkenbaar. Fijn dat ik deze altijd thuis heb omdat ik verkooppunt van Wikkelgoed ben. Na enige aarzeling kozen ze voor de zachte flanellen wade. Het was een heel mooi gezicht, moeder in de wade. Vervolgens moest ze worden overgebracht naar het Rouwcentrum.  Iemand van de receptie vroeg me om aan te geven hoe laat we zouden vertrekken. De overledene zou in de hal worden uitgezongen. Het was ontroerend mooi. Een aantal bewoners hadden zich in de stoelen bij de lift verzameld. Personeelsleden kwamen van de afdelingen. Voor de 3 nabestaanden stonden stoelen klaar. Wij kwamen met de overleden dame op de takkenbaar uit de lift. Voor sommigen was dat wel even confronterend, maar ik zag vooral goedkeurende en bewonderende blikken.  Er werden twee liedjes gezongen . Terwijl de aanwezigen verder neurieden reden wij mevrouw naar de rouwauto. Wat was dat prachtig, emotioneel, hartverwarmend. Ja, dan weet ik weer waar ik het voor doe.

Open dag bij een uitvaartcentrum met Wikkelgoed

4 juni 2016 by Siska Caneel

De waden zijn weer opgeruimd, de takkenbaar staat weer thuis. Wat was het leuk gisteren bij Rouwendal in Apeldoorn. Open huis, en veel mensen grepen de mogelijkheid aan om te komen kijken naar het uitvaartcentrum, de vele standhouders, en buiten stonden de koetsen en de uitvaartbus. En in de 24 uur kamer natuurlijk de Waden van Wikkelgoed. Op zo’n dag hoor ik zo vaak van mensen dat ze het nog nooit hebben gezien en zo bijzonder vinden. Ik laat ze zien hoe het inwikkelen gaat, en welke stoffen we hebben, vertel over de vele kleuren. Hoe iemand kan worden opgebaard op een baarplank en dat de uitvaart dan ook op een plank of op de takkenbaar kan. En verbaast vraagt men dan of dat wel mag in Nederland? Natuurlijk zijn er ook mensen die de drempel niet over komen wanneer ze mij naast de takkenbaar zien staan.” Oh nee, doe mij maar in een kist.” Soms kan ik ze verleiden toch even te kijken, te voelen. Hoofdschuddend gaan ze weg. Ik hoop dat ze er over gaan praten met anderen. Die het dan wel mooi vinden en op zoek gaan naar Wikkelgoed. Bij mij. Op afspraak kan men vrijblijvend kijken, voelen en ruiken. En zo mogelijk de wade alvast aanschaffen.

 

 

beleef lapjesbeleef lapjeswade op takkenbaar

Met welke auto ga je opa wegbrengen?

19 april 2016 by Siska Caneel

Met welke auto ga je opa wegbrengen?

Met deze vraag werd ik gebeld door de moeder van een 12 jarige jongen. Het is interessant om je te realiseren waar kinderen zich mee bezighouden in de periode voorafgaande aan de uitvaart. Ze krijgen heel wat mee van wat er zoals besproken wordt. Die middag hadden we thuis bij oma alles voor de uitvaart doorgenomen. Ik had gevraagd of de familie voorkeur voor een kleur van de auto had. Soms maakt het  een familie niets uit, soms hebben ze een specifieke gedachte over kleur of merk. Wij kunnen veel aanbieden, en ook in diverse kleuren. Soms vraagt de familie bijvoorbeeld een oldtimer, de uitvaart bus of een ander vervoermiddel. Deze familie wilde geen witte of zwarte auto. Gekozen werd voor een zilvergrijze. Dat had de jongen blijkbaar meegekregen maar nu wilde hij weten wat voor een auto. Van automerken weet ik eerlijk gezegd niets af, dus ik belde de leverancier. Werd het een Cadillac of een Mercedes? Toen ik het wist heb ik een foto van de auto opgestuurd. Helemaal goed. De volgende dag keek hij zijn ogen uit. Opa werd door een prachtige bijna nieuwe elektrische (hybride) auto naar het crematorium gereden. Hij vond het fantastisch. Op de parkeerplaats van het crematorium zag hij nog een andere uitvaartauto. Met gordijntjes.  Nee, schudde hij zijn hoofd, dat was niks voor mijn opa. Deze auto is zo prachtig. Wat jammer dat opa dat zelf niet heeft kunnen zien.

Met een bruidsboeket het huis uit.

27 januari 2016 by Siska Caneel

“Wacht even” zei de moeder van de overleden jonge vrouw. Ze ging naar boven en kwam terug met een feestjurk. Of we haar dochter die jurk wilden aantrekken. “Die hebben we samen gemaakt, , voor de 40 jarige bruiloft”.  Ze vertelde hoe ze samen het patroon hadden uitgezocht, de jurk hadden gemaakt. “Toen was ze nog redelijk actief, en met ons feest kon ze er dus ook bijzijn” . Verdrietig schud moeder haar hoofd. “En nu is ze er al niet meer, onbegrijpelijk”. Haar man zit stilletjes in een hoek van de bank. Niet in staat om iets te zeggen. Na een korte maar hevige ziekte is hun jongste dochter vandaag overleden. Ze zal in het zijkamertje worden opgebaard. Daar kunnen familie en vrienden afscheid van haar nemen.  Ik vraag of ik bloemen zal bestellen. Maar dat hoeft niet, dat gaat moeder zelf regelen.  Op de ochtend van de begrafenis sluit ik met de ouders en zussen de kist. Er zijn tientallen rozen gebracht zoals op de rouwkaart gevraagd werd. En weer zegt moeder “wacht even” . Ze komt terug met een prachtig bruidsboeket. Dat moet met haar dochter mee. “Alle meiden hebben hier het huis verlaten met een bruidsboeket in hun arm, dus onze jongste ook.” Een prachtige gedachte, ik heb er niets aan toe te voegen.

Asurnen begraven op Nationaal Park de Hoge Veluwe.

12 januari 2016 by Siska Caneel

Eerder deze week heb ik een rondleiding over de Hoge Veluwe gekregen. Daar zijn 4 grote gebieden aangewezen waar (as) urnen mogen worden begraven.  Alle graven zijn in het bos. Dus een prachtige mogelijkheid voor mensen die zich verbonden voelen met de natuur. Je kunt een soort boom kiezen, of een bepaalt uitzicht,  dicht langs de weg of iets verder het bos in. Ik zag graven op een heuveltje en dicht bij mooie bomen. Het bijzondere van deze bijzettingen is dat je er na een jaar echt niets meer van ziet. Er wordt een klein smal graf gegraven. De eigen asurn komt in een speciale urn, die voor De Hoge Veluwe door een pottenbakker is gemaakt. Deze urn lijkt op de urnen uit de oudheid, die hier vroeger zijn gevonden. De urn wordt afgesloten en zakt 80 cm in de aarde Op het graf mag een steen worden gezet. Ook hiervoor worden keien uit de omgeving (Delen) gebruikt. Na een jaar zal de steen worden verwijderd. De familie mag de steen meenemen om thuis bijvoorbeeld in de tuin te leggen. Er zijn veel plaatsen beschikbaar. De inkomsten van dit project worden gebruikt voor het  instant houden van het natuurgebied. Wij van Siska Caneel Uitvaartverzorging zullen deze service graag aan onze nazorg toevoegen. Wanneer u nog op zoek bent naar een mooie asbestemming zullen wij u desgewenst begeleiden en kan tijdens een korte ceremonie de asurn begraven worden. Ook kunnen dierbaren bij elkaar begraven worden. Veel mensen nemen eerst de asurn mee naar huis om na te denken over een goede bestemming. Als bijzetten van as  op de Hoge Veluwe voor u een goede optie  is, neem dan gerust contact met ons op. Wij regelen dit graag voor u. Het is een prachtige omgeving om eeuwig grafrust te vinden.

( nieuws) Programma lichtjesavond 2015

29 november 2015 by Siska Caneel

Uitnodiging

WERELD LICHTJES DAG 13 DECEMBER 2015

Programma

Vanaf 18.00 uur is het Memorarium Gelderland, verlengde Hoflaan 74 te Arnhem geopend en zal de muziekgroep Entrada welkomstmuziek spelen. Na afloop kan er een kopje koffie, thee, warme chocolademelk of een glas glühwein gedronken worden.

18.30 uur     Welkomstwoord Siska Caneel en Johan Verhofstadt

18.40 uur    Arnhems Koor (o.l.v. Monique Appels)

18.55 uur     Voorlezen van de namen van de overleden kinderen terwijl we een  kaarsje voor ze aansteken. De aanwezige kinderen mogen hun meegebrachte glazen potje op het podium neerzetten en het waxinelichtje aansteken.

19.15 uur      Gedicht door Esther Oldenziel

19.20 uur     Entrada speelt “Tears in heaven”

19.25 uur     Gedicht door Johan Verhofstadt

19.30 uur     Entrada speelt “The Rose” en “Somewhere over the rainbow”

19.40 uur    Gedicht door Evelina de Boef

19.45 uur     Arnhems Koor sluit af met een medley van toepasselijke liederen

20.00 uur    Afsluiting

Tijdens de bijeenkomst worden er foto’s gemaakt en video opnames. Na afloop kun je je laten fotograferen voor de selfie engel .Kinderen krijgen bij vertrek een kleine attentie, om thuis in de kerstboom op te hangen als aandenken aan deze avond. Het prachtige en in kerstsfeer versierde Memorarium Gelderland zet haar deuren gastvrij voor ons open. De bijeenkomst is georganiseerd door Johan Uitvaartzorg en Siska Caneel Uitvaartverzorging.

Wereld Lichtjes Dag  2015 wordt mede mogelijk gemaakt door:

Sprekers: Esther Oldenziel en Evelina de Boef

Video en Foto: Arthur Ike                                           www.arvideo.nl

Monique Broekhuisen                                                      www.andersgefotografeerd.nl

Koor/Muzikanten: Koor onder leiding van Monique Appels

Entrada                                                                              www.mooieuitvaartmuziek.nl

Schilderij en gedichtje: Gerda Reijnders

Selfie engel: Firma Beerenberg                                www.beerenberg.nl

Organisatie: Siska Caneel Uitvaartverzorging     www.caneeluitvaarten.nl

Johan Uitvaartzorg                                                      www.johanuitvaartzorg.nl

 

 

De naam van je overleden kind

29 november 2015 by Siska Caneel

Heeft u het daar soms ook zo moeilijk mee.? Als ouder van een overleden kind is het soms lastig antwoord geven wanneer men vraagt hoeveel kinderen je hebt? Het overleden kind niet mee te tellen kan voelen als verloochenen. Maar het wel zeggen vraagt om uitleg en soms onbegrip. Een foto van een overleden kind aan de muur of in de kast vraagt ook vaak om uitleg die je niet altijd wilt geven. Toen ik na het overlijden van mijn dochtertje weer bevallen was vond iemand dat ik haar foto maar weg moest halen, omdat het niet goed zou zijn voor de volgende kinderen. Die foto is er nog steeds, want zij was ook mijn kind. Maar haar naam wordt zelden of nooit genoemd. Jaren later weet bijna niemand meer dat zij ooit bestaan heeft. Ik draag haar mee in mijn hart. En ik vindt het zo fijn dat we tijdens de wereldwijde lichtjesavond namen gaan noemen van (ook lang geleden) overleden kinderen. Want zij horen er ook bij. Altijd. En door hun namen te noemen en te laten horen, weten we dat ze niet vergeten zijn, een onderdeel van ons leven blijven. Ook u en iedereen die een kind heeft verloren (het maakt niet uit wanneer) wil ik uitnodigen om op lichtjesavond 13 december om half zeven naar het Memorarium te komen en te luisteren naar alle namen van hen die wij zo liefhebben. U kunt aan mij de naam met leeftijd doorgeven via de mail of de telefoon .  Voor elk kind zullen wij om 19 uur een kaars aansteken. Voel u welkom, er is prachtige stemmige muziek, er worden gedichten voorgelezen, een Arnhems koor zal voor u zingen.  Nadien kunt u nog napraten onder het genot van een kop koffie, warme chocomelk  of een glaasje warme wijn. Juist kinderen zijn (onder begeleiding) van harte welkom.

Een dood hondje en de TranenTas

4 november 2015 by Siska Caneel

Laat in de middag gaat de telefoon. Automatisch werp ik snel een blik op de klok. Als het een melding is kan ik nog net mijn eten opeten. Maar het is een jonge moeder hier uit de buurt. Ze is overstuur en ze heeft moeite uit te leggen waarover het precies gaat. Maar uiteindelijk begrijp ik het. Het is een gezin met twee kleine meisjes en een hondje. Daar ken ik ze ook van, het kleine bruine hondje.  Ze rennen hier vaak over de parkeerplaats, spelen met een bal, doen een soort van tikkertje, kortom een leuk stel om naar te kijken. En nu is het hondje dood. Overreden door een suffe automobilist die haast had om thuis te komen. De meisjes zijn ontroostbaar. En de moeder weet niet wat ze er mee aan moet. Ze weet niet hoe ze kan troosten. Kan de juiste woorden maar niet vinden. Opeens had ze bedacht dat ik een TranenTas heb gemaakt om kinderen te helpen. Het is een beetje raar, denkt ze. Omdat het niet om een overleden oma of klasgenootje gaat. Maar het verdriet is er niet anders of minder om. Ik stel haar gerust. Ik leen de tas ook uit wanneer het over huisdieren gaat. Ik weet dat voor kinderen het verlies van een dierbaar huisgenootje minstens zo erg kan zijn. Na het eten breng ik de TranenTas naar ze toe. Praat met ze over het hondje, en lees ze een boekje voor.  Leg de moeder uit dat ze misschien de komende dagen het spel uit de tas nog met de kinderen kan spelen. Dat nodigt uit om te praten. En dat is wat er moet gebeuren. In gesprek blijven met elkaar, weten wat er in die kleine hoofdjes omgaat. Een weekje later komt de TranenTas terug. Moeder heeft er veel aan gehad om de meisjes te begeleiden. Een hele tijd zie ik de familie nauwelijks. Maar vandaag kwamen ze op me af gerend toen ik mijn auto op de parkeerplaats zette. Ik werd voorgesteld aan hun nieuwe huisdier. Een ander hondje, of eigenlijk een hond. Deze snuffelt nieuwsgierig aan mijn tas. En raakt opgewonden van alle aandacht buiten. “Dank je wel voor je hulp” zegt de moeder nogmaals tegen me. En dan wordt ze meegesleept door de meisjes en de hond. Zij zijn hun kleine hondje niet vergeten. We hebben samen een urntje uitgezocht voor de as, en deze staat met een foto op de kast. Maar ze kunnen weer naar buiten en dollen en vooral veel liefde geven aan een ander huisdier. En ze hebben geleerd over de dood. Ook al hadden we ze dat liever nog even willen besparen.

Nieuws: De naam van je overleden kind

4 november 2015 by Siska Caneel

De naam van je overleden kind.
Geïnspireerd door het namen lezen in Westerbork bedacht ik om dit ook te doen tijdens lichtjesavond. Je overleden kind waarvan het meestal lijkt of het voor anderen nooit bestaan heeft. Deze naam laten horen, geeft aan: ” je was er en je hoort er bij. Voor mij hoor je er nog altijd bij. Ook al is het al zoveel jaren geleden. Voor mij heb jij bestaan. En steeds als je naam genoemd wordt ben jij nog niet vergeten.”
Iedereen mag zich aanmelden om de naam van een overleden kind(je) te laten noemen. Of van een kleinkind. Op lichtjesdag 13 december om 18.30 uur in het Memorarium. Iedereen is welkom. Kinderen mogen waxinelichthoudertjes meenemen en krijgen een kaarsje. Om 19.00 uur worden wereldwijd de kaarsjes voor de overleden kinderen aangestoken. Bij ons ook.  Er  komt een koor, er worden gedichten voorgelezen. Er zal muziek worden gemaakt. En de namen van de overleden kinderen zullen worden voorgelezen. Zodat we ze nooit zullen vergeten.

Namen noemen  van overleden kinderen tijdens Lichtjesfeest  In Memorarium,  

18 oktober 2015 by Siska Caneel

Na de prachtige viering van ons 10 jarig jubileum tijdens de open dag met zoveel mooie nieuwe uitvaart producten denken we al weer aan het volgende. Zondag 13 december is het wereldwijd lichtjesdag. Overal ter wereld om 19.00 uur steken mensen een kaarsje aan voor alle overleden kinderen. Samen met Johan Uitvaartzorg organiseren wij een lichtjesfeest in het Memorarium  in de oude Janskerk. Het lijkt nog ver weg, maar er is veel voorbereiding nodig. Zo willen we die avond graag, om hen niet te vergeten,  namen noemen van overleden kinderen. U mag de namen van overleden kinderen aan mij doorgeven. En wie dat wil mag een gedicht voorlezen, of een verhaal vertellen. Er is stemmige muziek, we schenken een drankje. Met name ook kinderen zijn (mits begeleid) van harte welkom. Ze mogen een zelf beschilderd potje of flesje met een waxine lichtje meenemen om aan te steken. We zullen samen zingen. Er is prachtige muziek. Jazeker is het nog vroeg in de herfst, maar wij willen dit vast aan u laten weten. Zodat u tijdig kunt reageren. Wanneer u ook de naam van een overleden kind of kleinkind, broer of zus nog eens wilt horen noemen in een zee van licht in een sfeervolle ruimte geef dat dan voor 10 december aan ons door.  Kijk op de website van het Memorarium voor meer informatie. De toegang is vrij en iedereen is om 18.30 uur van harte welkom. We sluiten het lichtjesfeest om 20.00 uur af, de lichtjes mogen tot kerst blijven staan. Mail of bel me om de namen door te geven.  06 52 688 706.

Gegunde nachtrust

18 oktober 2015 by Siska Caneel

In de vakantietijd nam ik voor een collega op de Veluwe waar. Midden in de nacht werd ik gebeld, of ik naar een dorp in het buitengebied kon komen. Ik kwam op plaatsen waar ik nog nooit was geweest. Mijn autoramen besloegen een beetje en in het donker was het moeilijk huisnummers zoeken. Tot mijn grote opluchting zag ik onder de bomen bij een boerderij een jongeman staan. Hij zwaaide naar me, en toen wist ik dat ik hier verwacht werd. Hij ging me voor naar binnen waar de familie rondom het sterfbed zat. Men keek even op van zo’n vreemde vrouw die binnenkwam ipv de plaatselijke ondernemer. Gelukkig had ik al gauw het vertrouwen gewonnen en bespraken we wat we zouden kunnen doen. We besloten dat meneer nu verzorgd zou worden en  in een zijkamer werd opgebaard en dat ik de volgende dag terugkomen om de andere zaken te regelen. De echtgenote knikte dankbaar. “Dat is fijn” zei ze, “ik ben al zo moe. Nu hij geen pijn meer heeft kan ik rustig gaan slapen” . Ikzelf was blij dat ik om half 5 thuis in bed kon stappen. Om acht uur precies ging de telefoon. Iemand melde dat vannacht haar moeder was overleden. “Eerst hadden we u om half 5 willen bellen” zeit ze. “Maar omdat het koel is in moeders slaapkamer besloten we om  u te laten slapen  en nu pas te bellen. Hoe laat kunt u komen? “ Ik ging onderweg .  Ik kon haar niet zeggen hoe dankbaar ik was. Wij zullen immers altijd komen wanneer een familie daarom vraagt. Dag en nacht.  Maar wat was ik blij met die paar uurtjes slaap .

Verzekerden hebben echt eigen keuze

18 oktober 2015 by Siska Caneel

Deze week overkwam het me weer. Een oudere meneer had me vorig jaar gevraagd of ik zijn uitvaart wilde regelen wanneer het zijn tijd was. Samen bespraken we uitgebreid zijn wensen. Geen houten kist, een wade op een takkenbaar. Dat was wat hij wilde. En zijn as verstrooien op de Hoge Veluwe waar hij zo graag fietste. Zijn uitvaartverzekering was afgesloten bij de firma X, een bekende grote verzekeringsmaatschappij. Dat is geen enkel probleem, maakt voor ons geen verschil. Ook al sturen ze brieven dat zij goedkoper kunnen inkopen omdat ze landelijk werken. Of dat u een soort boete krijgt wanneer u de uitvaart door ons laat regelen. Allemaal onzin. Wij, de kleine ondernemers hebben geen grote kantoorpanden, geen wagenpark te onderhouden, geen personeel in de wacht. Wij hebben geen haast en alle tijd voor onze na (voort) bestaanden. En geen financiële  verassingen achteraf. Ik gaf meneer een inschrijfkaart om bij zijn papieren te steken met ons telefoonnummer. En op het hart gedrukt zijn keuze voor ons bedrijf aan zijn nabestaanden kenbaar te maken. Maandag ontving ik een telefoontje van een collega uitvaartondernemer, die van de verzekeraar. Of ik een wade en takkenbaar kon leveren. Die heb ik op voorraad, dus dat kon. Al pratende begreep ik dat het bedoeld was voor “mijn“ meneer. Hoe kon dat nou? Bij navraag bleek dat de kinderen van meneer toch weer eerst de verzekering hadden gebeld. “voor de zekerheid”. En dan gaat de firma X de uitvaart regelen zoals in de oude polis staat. En niet zo als meneer het zich had gewenst. Gelukkig dat een van de kinderen wel wist dat de wades en takkenbaren via mij te koop zijn. Daarmee werd die speciale wens van meneer dan toch nog ingevuld. Toch jammer van de andere afspraken.

Een kijkje VOOR je latere uitvaart

15 september 2015 by Siska Caneel

 

Deze keer geen ervarings verhaal vanuit mijn prachtige werk als uitvaartleider. We zijn enorm druk met de organisatie van de open dag wanneer we het 10 jarig bestaan van Siska Caneel Uitvaartverzorging vieren. Toen als eerste klein zelfstandig uitvaartbedrijf in Arnhem begonnen. Een uitvaartleider die je kunt inhuren , ook als je elders of helemaal niet verzekerd bent. Een kleinschalige ondernemer die alles zelf regelt, en daarom de uitvaart een stuk persoonlijker voor en met de voortbestaanden kan regelen. Daar was duidelijk behoefte aan. Ondertussen  zijn er meer kleine uitvaartondernemers gekomen. Wij vieren ons 10 jarig bestaan met een soort open huis. In ruim 20 stands laten we u zien wat de mogelijkheden tegenwoordig zijn. Er is zoveel veranderd de afgelopen 10 jaar. Wat weet u over natuurbegraven? Kom kijken wat u krijgt wanneer wij de uitvaart van uw dierbare mogen verzorgen. Juist als er geen emoties spelen kun je in alle rust kijken naar uitvaartkisten, rouwdrukwerk, urnen, grafmonumenten, een kleinschalig uitvaartcentrum en nog zoveel meer. We bieden u een drankje aan, mooie stemmige muziek, workshops en zoveel meer.  En omdat het dierendag is zullen we ook hen niet vergeten. In een aparte ruimte vindt u dieren urnen, dierenkaarten, gedenktekens, as-sieraden en zelfs informatie van een dierencrematorium. Kom zondag 4 oktober vanaf 11.00 uur vrijblijvend naar In de Weerd aan de Weerdjesstraat 168 in Arnhem.

Misschien niet zoals u denkt dat het hoort,  maar wel passend bij de overledene en met een goed gevoel voor de voortbestaanden.

Samen verenigd in een graf op Heidepol

18 augustus 2015 by Siska Caneel

Een paar maanden geleden werd ik gebeld door twee broers. hun zus was ernstig ziek en wilde graag haar laatste wensen met me bespreken. We maakten een afspraak en later die week schoof ik aan voor een gesprek met de familie Mevrouw koos er voor om in een wade op een takkenbaar te worden begraven op de Natuurbegraafplaats Heidepol. Dat was geen probleem, het probleem lag in Frankrijk. Daar was haar echtgenoot overleden en zijn as stond daar in een urnen wand. Ze hadden samen afgesproken dat de urn mee zou worden begraven wanneer zij zou overlijden. Volgens het regelement van de Franse begraafplaats moest de urn daar nog vier jaren blijven.  De familie nam contact op met de Franse  begraafplaats en autoriteiten. Een langdurig en bureaucratisch proces werd ingezet. Wanneer alles geregeld was zouden wij de as met alle nodige douane papieren mogen ophalen. maar die tijd kregen we niet. Mevrouw werd steeds zieker en vroeg vaak of haar man er al was. Uiteindelijk zijn de broers naar Frankrijk gereden met een brief van de arts. Het had heel wat voeten in aarde, maar  de dag voordat mevrouw stierf stond de urn naast haar bed. Omdat op Heidepol natuurlijk ecologisch afbreekbaar materiaal moet worden gebruikt werd daarna de as uit de verzegelde bus gehaald en overgegoten in een mooie asurn. Toen mevrouw in haar graf lag mocht ik de urn laten zakken en naast haar hoofd neerzetten. Gelukkig, zuchtte de broer, ze zijn zoals belooft weer samen.  Ik was ook blij dat het was gelukt haar wens te vervullen. Dan weet ik weer waar ik het voor doe. Een fijne baan.

 

 

Zomer in het crematorium

18 augustus 2015 by Siska Caneel

Het is snikheet in het crematorium. De vele belangstellenden zitten dicht op elkaar gepakt in de banken en achterin de aula staan nog een flink aantal mensen. Bezorgd kijk ik om me heen, en ook de medewerkers van het Crematorium houden de aanwezigen goed in de gaten. Bij oplopende emoties en deze extreme warmte kan het zo maar gebeuren dat er iemand onderuit gaat. De tijd in de aula zit er bijna op, drie kwartier is de norm. Maar er meldde zich nog een onverwachte spreker, en deze is nogal lang van stof.  Dat kan vervelend uitpakken voor de familie. Als de toegestane tijd wordt overschreden betaal je zo 100 Euro extra. En met deze hitte vraagt het nog wat uithoudingsvermogen van iedereen. Het blijft altijd een moeilijk dilemma. Vanzelfsprekend wil je iedereen de kans geven nog iets over de overledene te vertellen, de familie toe te spreken, een paar afscheidswoorden te willen delen. Maar te veel en te lange toespraken in een aula voegen niets toe. De nabestaanden hebben er vaak meer aan dat zo’n verhaal op papier wordt meegegeven en ze het later in alle rust nog eens kunnen overlezen. De familie bedankt de aanwezigen, de belangstellenden lopen langs de overledene. Intens verdrietig nemen de familieleden afscheid, een handkus geworpen. In de aula wacht de koffie. Na het condoleren neemt men snel afscheid en loopt naar buiten.  Het is broeierig warm. Vandaag geen warme saucijzenbroodjes, fris,  wijntjes, nootjes en bitterballen. Op de parkeerplaats gaan de jasjes en nette schoenen in of  uit de kofferbak. Men praat nog even na over de mooie muziek, agenda’s worden getrokken, afspraken gemaakt. Tenslotte zijn uitvaarten ook vaak een soort reünie. De aula en koffiekamer worden opgeruimd, het personeel staat alweer klaar om de volgende familie te ontvangen.

Uit de media

14 juli 2015 by Siska Caneel

Regelen uitvaart onnodig zwaar door ontbreken uitvaartwensen

Ruim 20% van de Nederlanders heeft geen keus gemaakt over wat er moet gebeuren met zijn lichaam na overlijden. Dit blijkt uit de eerste Afscheidsmonitor van uitvaartorganisatie Yarden. Het regelen van een goed afscheid is hierdoor voor nabestaanden extra zwaar. Van de Nederlanders die wel een keuze hebben gemaakt kiest de helft (49%) voor een crematie en een kwart (28%) voor een begrafenis.

Praten over de dood is nog steeds een beladen onderwerp in Nederlandse huiskamers. Bijna de helft (46%) spreekt er nooit over met zijn dierbaren. Ruim een derde van de respondenten vindt de eigen uitvaart een ver-van-zijn-bed-show. Slechts 20% van de Nederlanders heeft een lijstje opgesteld met de eigen uitvaartwensen. Wel geeft ruim 90% van de ondervraagden aan het belangrijk te vinden dat nabestaanden niet met schulden achterblijven door zijn of haar uitvaart.

Gepubliceerd door www.Uitvaartbranche.nl  : 13 juli 2015

Een wandeling op Moscowa

11 juli 2015 by Siska Caneel

De dag voor een begrafenis loop ik altijd nog even over de begraafplaats. Ik kijk naar de route die we vanuit de Aula moeten lopen en naar de plek welke de familie heeft uitgezocht. Die keuze kan allerlei redenen hebben. Of het is een familiegraf , of er liggen bekenden in de buurt. De overledene kan hebben aangegeven dit een mooie plek te vinden. Of het is onder een mooie boom, lekker in de zon, of aan een doorgaande route. Soms is er plek op het oude gedeelte, of juist het hele moderne. Soms moet je erg ver lopen. Wij zorgen altijd voor een tijdelijke grafmarkering met naam, omdat het grafmonument meestal pas 3 maanden later geplaats kan worden. Moscowa is een grote begraafplaats, dus ik zie nog wel eens mensen naar een graf zoeken. Als ik tijd heb loop ik een extra rondje.Langs voor mij bekende graven. Ik geniet altijd van dit prachtige begraafpark.  Nu, na de opening van het Theehuis  is dat extra plezierig. Je kunt even wat drinken, en je kunt er naar de wc.  Je kan er een bloemetje kopen, een kaarsje, en een plattegrond van het begraafpark. Zo kun je het graf vinden en ook het strooiveld.  Even rustig bijkomen na een bezoek aan het graf. Even napraten met een lotgenoot die je op de begraafplaats ontmoette.  Wat een geweldige aanvulling van Moscowa, dit prachtige Theehuis met terras, aan het begin van het park bij de kleine ingang, midden in de tuin. Elke dag geopend van  10 tot 16 uur. Wat een aanwinst. Fijn voor Moscowa, fijn voor de bezoekers.

Afscheid van je moeder

11 juli 2015 by Siska Caneel

Twee jonge vrouwen nemen contact met me op. Hun moeder is overleden en ze hebben graag dat ik met hen de uitvaart regel. Ze zijn heel erg verdrietig en het gesprek gaat eerst wat moeizaam. Een uitvaart hebben ze nog nooit meegemaakt, en zeker niet zelf hoeven regelen. Maar als ze voorzichtig hun wensen en ideeën met me doorspreken en merken dat ik erin mee ga, het goede ideeën vindt en begin te organiseren zijn ze blij verrast. Geen kist, nee een mooie wade, en veel bloemen. Ze zullen zelf iets maken wat bij de wade past. Moeder wordt overgebracht  naar het rouwcentrum Moskowa waar de juiste sfeer heerst. “Dit past zo bij hoe ze was” beslissen de meiden.  Ze besluiten dat de uitvaart klein en intiem gehouden zal worden. De aanwezige kleinkinderen zullen een gedichtje opzeggen, kaarsjes aansteken. Niet in een grote aula maar binnen de  muren van het intieme uitvaartcentrum zal afscheid worden genomen. Beide dochters zullen spreken, er is warme muziek. Als we later met de overledene door het bos naar het crematorium lopen realiseer ik me dat er iets bijzonders is gebeurd. Ik hoorde in haar afscheidswoorden dat een van de dochters jarenlang geen contact met haar moeder had. En juist de dag voor moeder stierf naar haar toe was gegaan om iets uit te praten. Ze vond een doodzieke moeder en er was weinig gelegenheid meer om te zeggen wat er gezegd moest worden. Maar er was spijt. Heel veel spijt over het gebeurde. En zoals vaak bedacht ik hoe lastig dit toch is. Mensen die elkaar vaak om vage redenen jarenlang niet willen spreken, en dan opeens, dan is het te laat. Wat erg voor de moeder, maar ook zeker voor de achterblijvende dochter. Wat doet men elkaar soms toch aan?

Uw auto is overleden

23 juni 2015 by Siska Caneel

Uw auto is overleden

 

Daar sta je dan : ”uw auto is helaas overleden” is de conclusie van de  ANWB monteur. Dat is even slikken. Een uurtje geleden stond ik voor een stoplicht op het Arnhemse Velperbroek circuit. Het stonk opeens branderig en ik keek niets vermoedend om me heen. Waar is de brand? En zag rookwolkjes onder mijn eigen motorkap vandaan komen. Schrik. In mijn hoofd hoorde ik op omroep Gelderland al melden dat er 100 km file stond omdat er een auto in brand stond. “Wegwezen hier “ dacht ik, en nam de eerste afslag nadat eindelijk en eindelijk  het licht op groen sprong. Allerlei scenario’s schoten door mij heen. Ik heb net vol getankt. Een ontploffing? Brand? De auto is een verlengstuk van mijn kantoor. Erin liggen dus veel zaken voor mijn werk, voorbeeldboeken, enveloppen, bloemenstandaard, kaarsenstandaard,  (lege) urnen, autovlaggetjes, bloemenzijl  enz. Wat zou ik er nog uit kunnen krijgen? Gauw in de stromende regen eruit, “au hete motorkap”. Even later kon deze omhoog. Het roken was gestopt. Opluchting. ANWB bellen, alle afspraken voor deze ochtend afzeggen en wachten. Na 3 kwartier concludeert ANWB  monteur Jordy dat mijn auto is overleden. Ik weet niet of zijn woordkeuze een grapje is, maar het raakt me. Mijn auto is mijn 2e huis en voor mijn werk kan ik echt geen dag zonder!  Opeens noemt iemand mijn auto “Het wrak”. Dat voelt verdrietig.  Aan het einde van de dag heb ik, dankzij prima bemiddeling van Jordy een andere auto.  Nu kan ik weer gewoon mijn werk doen. Leve de man van de ANWB van je hieperde piep hoeree.

Wie regelt later jouw uitvaart? Zelf een uitvaartleider kiezen

28 mei 2015 by Siska Caneel

Een tijdje mistte ik haar al in de buurt. Een lieve en hartelijke oude dame. Een paar jaar geleden sprak ze me aan. “Siska, ik wil dat jij mijn uitvaart straks regelt”. Bij een kopje thee met koekjes hebben we alles opgeschreven. Precies zoals zij het later zou willen. Toen alles op papier stond was ze opgelucht. “Nu heb ik rust, nu weet ik dat het goed komt”. Nu ik haar niet meer zag vroeg ik eens rond in de buurt. En begreep dat ze tijdelijk was opgenomen in een verzorgingstehuis. Ik besloot haar te bezoeken. Na enige moeite lukte dat. Ze was een beetje verward maar heel blij dat ik kwam.” Ik ken hier niemand, en mijn kinderen hebben geen tijd voor me. Ik wil naar huis”. Uiteraard is dat niet mijn taak, ik ben hier als buurvrouw. We kletsen wat, en opeens vraagt ze of ik me wel aan mijn afspraak zal houden, en ook van hieruit haar uitvaart regel. Dat beloof ik. Wanneer ik een uurtje later langs de receptie loop vraag ik het nog even na. Wie zal er gebeld worden bij haar overlijden? Geen probleem zegt de receptioniste, “wij bellen onze vaste uitvaartondernemer, of als het bij ons  bekend is, de verzekeraar”. Ik vind dat niet kloppen en zeg dat er afspraken met een andere ondernemer zijn. Men is helemaal niet verplicht de verzekeraar de uitvaart te laten regelen. Mensen hebben vaak al een andere en persoonlijke keuze gemaakt. De receptioniste zal het navragen en in het dossier opnemen. Ik wil er graag van uitgaan dat het goed komt. En dat er rekening gehouden wordt met de keuze van de personen zelf. Zij hebben die keuze niet voor niets gemaakt. Daarom is het ook belangrijk dat de nabestaanden van die keuze weten en daar naar handelen. Ik hoop maar dta het voorlopig nog niet nodig is.

Met de klussenbus naar je laatste rustplaats

18 mei 2015 by Siska Caneel

Met de klussenbus naar het laatste afscheid

 

Tja, daar kreeg ik me een vraag. Aan tafel bij een gezin waarvan de vader geheel onverwachts was overleden. dE moeder was te verdrietig en niet echt aanspreekbaar. Met jonge mannen die wellicht nog nooit over het doodgaan, en wat je dan allemaal moet regelen hadden nagedacht. En toen opeens die vraag, of ze pa met zijn eigen klussenbus naar het crematorium mochten brengen. Ik schrok daar even van. We willen toch graag onze dierbaren met respect behandelen en dus met respect vervoeren in een mooie rouwauto? Maar als die bus nou heel belangrijk was voor Pa, hij er zo vreselijk trots op was, er met zoveel plezier in rond reed, hij er zo lang voor gespaard had…. Waarom mocht het dan niet? Maar hoe zagen ze dat voor zich? De volgende dag merkte ik dat het geen bevlieging was. Ze hadden er heel goed over na gedacht, de bus zou een wasbeurt krijgen. Leeg gemaakt, gaten in de boden om de kist met spanbanden vast te zetten. Vrienden gevraagd om te helpen met het inzetten en uithalen van de uitvaartkist. Op elke vraag was een wel overdacht antwoord. Als de wet het toestaat, waarom dan niet? Ik was overtuigt. En zo kon het gebeuren dat vooraan de uitvaartstoet een klussenbus reed, met rouwvlaggen. De zoons met hun vriend voorin, en moeder met schoondochters achter de bus aan gevolgd door een hele lange rij familie en belangstellenden. We hadden veel bekijks die dag, en ook bij het crematorium keek men wel even op. Maar het voelde zo goed. Vader in de bus die zo belangrijk voor hem was geweest naar zijn laatste rustplaats.

 

Nieuwsbericht! Jubileumuitvaartbeurs op 4 oktober

17 mei 2015 by Siska Caneel

Op zondag 4 oktober is er in Arnhem een kleine uitvaartbeurs. Ongeveer 30 stands met artikelen en zaken aangaande  de  uitvaart. ook voor jouw latere uitvaart. Kom eens kijken naar alles wat mogelijk is. Prachtige bloemstukken, herinneringsdozen, een uitvaartbus, kisten en waden, boeken, kandelaars, aandacht voor kinderen, rouwkaarten en brieven, een notaris die tips geeft over bijvoorbeeld Sociaal Media. Grafstenen, urnen, en nog veel meer. Hapjes en drankjes en natuurlijk hebben we prachtige muziek. Zet de datum vast in je agenda, koopzondag 4 oktober bij ?”In de Weerd” aan de Weerdjesstraat. Van 11.00 uur tot 16.00 uur. Voor meer  informatie de agenda op deze website in de gaten houden.

Een muzikale uitvaart top tien

6 mei 2015 by Siska Caneel

Regelmatig krijg ik ze toegestuurd. Overzichten van de uitvaart top tien. Wat wil men horen tijdens de uitvaartdienst? Wat is nu  favoriet? Zelf stel ik ze ook wel eens samen. Tijdens een beurs bijvoorbeeld. Dan vraag ik aan de bezoekers om hun top drie op te schrijven. Daar maak ik dan een overzicht van voor mijn website. Altijd een tijdsopname. Wat hoor je op de radio of tv? Ik wil met die vraag graag bereiken dat men er eens over nadenkt. Wat kan er gedraaid worden? Of wil men liever live muziek? Dat kan natuurlijk ook. Ik maak regelmatig mee dat familieleden zelf zingen of muziek maken voor hun overleden ouder, broer, kind of vriend. Bij het kiezen van uitvaart muziek adviseer ik altijd om er  goed over na te. Wanneer je een populair stuk kiest, loop je ook het risico dat morgen in de supermarkt te horen Dan wordt je misschien wel emotioneel. Wil je dat? En als je muziek voor een overledene moet kiezen, en geen idee hebt van wat? Kijk dan eens in de cd speler van de overledene of in de cd-kast. In de afscheidsdienst kun je muziek laten horen waar de overledene van hield, ook al is het niet je eigen smaak.  Ga het gesprek eens aan, met je ouders, je partner, je vrienden. Zomaar om eens te horen hoe men daarover denkt. En wat de favoriete muziek is. En vertel mij dat straks in het najaar op de beurs, dan kan ik weer een nieuwe top 10 maken. Alvast bedankt.

Een uitvaartbeurs organiseren

6 mei 2015 by Siska Caneel

Al een paar weken ben ik het aan het voorbereiden. Ik vraag aan mensen wat ze er van vinden. Een uitvaartbeurs. Zouden ze er naar toe gaan? En wat zouden ze dan willen vinden? Het is allang niet meer raar om over je latere uitvaart na te denken. Regelmatig schuif ik aan bij mensen om samen te bespreken hoe hun uitvaart er later uit zou moeten zien. Willen ze begraven of gecremeerd, in een kist of een wade. Wat voor rouwauto of bus? Waar wil men opgebaard en hoe ziet dat er dan uit? Zolang er nog geen sprake is van een overlijden zijn deze gesprekken luchtig en zonder echte emoties. Op een uitvaartbeurs kun je bijvoorbeeld kisten zien, echte of in een boek. En lijkwaden, takkenbaren.  Informatie over catering. Een indruk krijgen van de mogelijkheden van asbestemming.  Ideeën voor kinderuitvaarten, babyuitvaarten. Wat is een Natuurbegraafplaats? Wat kan er allemaal in het Memorarium Gelderland? En natuurlijk bloemen, mooie bloemen. Ik ben op zoek naar standhouders. Om u straks een goed inzicht te geven van alle mogelijkheden. Ik hou u op de hoogte. En wanneer u me iets wilt aanraden? Ik hoor het graag.

Oma is al een sterretje, ik heb haar al gezien.

24 maart 2015 by Siska Caneel

Vandaag weer een mooie uitvaart begeleidt. Een moeder, oma en overgrootoma was na een kort ziekbed overleden. Gelukkig mocht ze in dit  verzorgingstehuis wel  in haar eigen kamer in bed worden opgebaard. Nadat mevrouw was verzorgd en omgekleed kwamen haar kinderen kijken.  Opgelucht dat moeder weer op moeder leek. “Het is net of ze slaapt” Om haar heen staand haalden ze herinneringen op. Dit was een hele lieve moeder en oma geweest, dat kon ik goed beluisteren.Op hun beurt hadden de kinderen de laatste maanden heel veel en goed voor haar gezorgd. Dagelijks kwam er soep, en lekkers werd om de hoek geschoven. Het eten van het huis lustte oma niet. In de dagen die volgden kwamen er veel bloemen, en tekeningen van de achterkleinkinderen. De medebewoners kwamen afscheid nemen van hun buurvrouw. En zo brak de dag van de uitvaart aan. Een kamer vol bloemen met de oude oma als middelpunt. Voorzichtige tilde haar zoon zijn moeder in de kist, en samen met de familie werd deze gesloten. Een kleine jongen van drie trok mijn bijzondere aandacht. Stoer in zijn pak, zo vol liefde voor zijn oma TikTak, die nu een sterretje was. Toen ze in de kist lag trilde zijn lipje een beetje, maar al gauw stopte hij zijn tekeningen  bij oma, en een foto van zichzelf en zijn babyzusje. Parmantig hielp hij de knoppen aandraaien, stuurde met zijn opa de kist door de lange gangen. In het crematorium moest hij even de zakdoek van mamma lenen, en plukte een bloemetje voor oma uit het bloemstuk. “Oma is nu al een sterretje” vertelde hij me. “Ik heb haar al gezien, hoog boven in de lucht.” Hij zal ongetwijffelt nog veel aan haar denken. Dank je wel kleine Jayden, het was fijn dat jij er bij was

Het kleine sfeervolle uitvaartcentrum Moskowa.

24 maart 2015 by Siska Caneel

 

Bij de voordeur vang ik de familie op. Zij, en ik zijn blij dat ze het nieuwe uitvaartcentrum hebben gevonden. Het is soms nog even zoeken, maar zeer de moeite waard. Aan de Apeldoornseweg naast Uitvaartcentrum Kramer is er nu een mooi klein uitvaartcentrum in de oude boerderij Moskowa. Niet in de war raken met Moscowa, dat is het begraafpark met Crematorium. Ik bied de familie iets te drinken aan en wijs ze dan de kamer waar hun overleden vader is opgebaard. Wanneer ze er aan toe zijn kunnen ze daar rustig afscheid van hem nemen. Deze familie heeft er niet voor gekozen een 24uurs kamer te huren. Zij wonen wat verder weg en kunnen niet vaker afscheid komen nemen. We bespreken de tijden waarop belangstellenden hiervoor naar Moskwa kunnen komen.Rustig nemen we de tekst voor de rouwkaart nog even door.  De familie prijst deze prachtige locatie, de fijne sfeer en de mooi ingerichte ruimtes. “Het is net een grote huiskamer” zegt de kleindochter. ” kunnen we hier de ceremonie niet doen?” Vraagt haar broer. “Veel mooier dan in zo’n grote aula”. Wanneer het om een kleine groep belangstellenden gaat kan dat inderdaad.Vader kan dan in de deze ruimte worden neergezet en de familie kan er omheen zitten . Sprekers, een muziekje erbij.Dat vinden ze een mooi idee.  Zo spreken we het af. Op de dag van de uitvaart komt eerst de familie naar Moskowa om afscheid te nemen. Ze eten een broodje en vervolgens komen vrienden en belangstellenden om bij de ceremonie aanwezig te zijn. Daarna brengen we de overledene te voet, op een rijdende baar naar Moscowa. Een wandeling van 8 minuten door de natuur over de begraafplaats. Een moment van bezinning. Zo gaan we het doen.

Kinderen begeleiden en helpen bij verdriet na overlijden

10 februari 2015 by Siska Caneel

Natuurlijk willen we niet dat onze kinderen met rouw, gemis en verdriet geconfronteerd worden. Toch kunnen we het niet uitsluiten. Tegenwoordig sterven veel mensen (soms al erg jong) aan ziekte en ongelukken. Veel kinderen verliezen al op jonge leeftijd een (groot) ouder, broertje of zusje, schoolgenootje. Kinderen hebben ook verdriet maar zullen het op een ander manier uiten dan volwassenen. Vaak zitten ze boordevol vragen. En weet daar als volwassene zelf maar eens een goed antwoord op te geven. Kinderen van elke leeftijd reageren anders, en elk kind is immers zelf ook een individu. Dat heeft beslist een goede begeleiding nodig. Door mijn lange werkervaring als uitvaartleider heb ik daarom een kinderproject kunnen ontwikkelen. Ik noem het de TranenTas. Hierin zitten boekjes, materialen en een begeleidingsmap voor de volwassene. Omdat elk kind anders is zitten er meerdere hulpmiddelen in de tas. Men kiest zelf wat per kind of klas kan worden gebruikt.

 

boekenrij        lichtje en stiften

 

De TranenTas

Boekjes, om voor te lezen of samen te lezen, kusjesdoosjes om kusjes in te bewaren, kaarsjes, naamstenen, en vele ideeen om samen met een kind over het verdriet, het gemis en over de dood te praten. De TranenTas is per week te huur voor gezinnen en voor scholen. Praten over de dood is belangrijk, het hoort bij het leven. Grijp het overlijden van een huisdier, of een dood vogeltje aan om alvast eens over dit moeilijke onderwerp te praten met elkaar. In de TranenTas vindt u alle informatie met een duidelijke en goed leesbare begeleidingsmap. Voor kinderen van twee tot zeker 16 jaar te gebruiken. Voor informatie of reservering kunt u ons bereiken via de website www.caneeluitvaarten.nl of bel 065 2688 706.

Samen in de uitvaartbus

14 januari 2015 by Siska Caneel

Vorige week mocht ik een uitvaart regelen waarbij de familie gebruik maakte van de uitvaartbus. Het is beslist een mooie oplossing om met de gehele familie in de bus rondom de overledene (in kist of wade )te zitten en zo het laatste afscheid te begeleiden. Vanuit de aula werd de overleden mevrouw door haar kinderen en vrienden naar de bus gedragen. De kleinkinderen volgden met de bloemstukken. Daarachter liep de weduwnaar met zijn broer en andere familieleden. Een indrukwekkend gezicht. Via de lift werd de kist op de baar naar binnen in het midden van de bus gebracht. De kist wordt dan tegen de zijwand geplaatst. De bloemen erop of in de bloemenrekken, en  men nam plaats naast, voor en achter de overledene.  Voor wie dat te emotioneel is zijn er ook plaatsen achter de chauffeur. Op een beeldscherm was een diapresentatie over het leven van de overledene te zien. We reden via het huis van de familie en daar liep ik een stukje voor de bus uit. Een van de kleintjes moest nodig plassen, maar dat was geen probleem, er is een toilet aan boord. Vervolgens gingen we naar het kerkhof. Iedereen stapte uit en de kist met de overledene werd weer met het liftje naar de grond gebracht. De stoet vormde zich opnieuw. Het was prachtig om te zien hoe deze familie tot het allerlaatste moment zo dicht en warm bij elkaar bleef.

De uitvaart van een collega

5 december 2014 by Siska Caneel

Afgelopen woensdag hadden wij, uitvaartleiders, de zware taak om de uitvaart van onze collega te mogen verzorgen. Cathelijne de Vries, nog maar 43 jaar jong, overleed aan de gevolgen van een levensbedreigende ziekte. Het verdriet, de verslagenheid is groot. Niemand had dit zo snel verwacht. Voor haar partner en haar 3 zoons een drama. Het was een prachtige uitvaart. Als collega’s hielpen we de uitvaartondernemer. Wat zou Cathelijne gelachen hebben, ze had wel zes uitvaartleiders op de been. Collega’s en geen concurenten, zoals juist zij altijd benadrukte. Vaak hebben we elkaar ontmoet bij een kopje koffie, een lunch om even samen te sparren. Over ons vak praten, te overleggen. Dat kun je niet met iedereen, maar wij samen wel. Ondanks haar ziekte was ze positief, vol vertrouwen, enthousiast. We deelden onze liefde voor het prachtige maar moeilijke vak dat we hebben gekozen. Samen konden we het goed relativeren. Hele fijne gesprekken waren dat, en ik zal dat heel erg missen. In de kerk waar Cathelijne was opgebaard verzamelden zich haar gezin, familie, vrienden, haar mede koorleden en vele bekenden. En uit de toespraken bleek hoe ontzettend geliefd ze was, hoeveel ze voor de mensen betekende. Een zee van bloemen om haar heen. Door familie en vrienden werd ze de kerk uitgedragen, een glimlach om haar lippen. De opbaarplank werd in de auto gezet, haar gezicht werd bedekt. Nooi meer zal ik haar zien, haar stem horen, om haar humor kunnen lachen. Maar vanaf nu Cathelijne,  is er een kleur die me altijd aan jouw vriendschap zal doen denken. Dank je wel dat ik jou mocht kennen. Rust zacht.

Als iemand niet in de uitvaartkist past

5 december 2014 by Siska Caneel

Een heel enkele keer gebeurt het. We komen bij een overledene en zien dat deze niet in een standaard maat uitvaartkist past. Dat is op zich niet heel erg. In de kistenfabrieken staan grotere maten kisten klaar en er kan natuurlijk ook nog een andere kist in elkaar worden getimmerd. Voor een persoon met een wat dikkere buik kunnen we nog kiezen voor een aangepast deksel. Deze ligt dan niet plat op de kist, maar loopt een beetje toe. Voor lange personen worden natuurlijk op  simpele wijze verlengde kisten gemaakt. Voor iets bredere personen kan de kist verbreed worden.

Maar het wordt moeilijker wanneer de overleden persoon een echt zwaargewicht is. Dan moet de kist niet alleen breder maar ook veel steviger gemaakt worden. Het gewicht moet getild kunnen worden, dus desnoods komen er ook extra handgrepen aan de kist. Uiteraard zorgen we ervoor dat de kist ook mooi en passend is bekleed met de door de nabestaanden gekozen stof. En soms wil de familie dat er een eigen dekbed(hoes)  of laken over hun geliefde gelegd word, en dat kan natuurlijk ook.

Zo’n (veel) grotere kist kan heel confronterend overkomen. Op de familie, maar ook op de belangstellenden. Het blijft toch een groot omhulsel. Een andere oplossing waarvoor we dan in overleg kunnen kiezen is dan ook wel eens de opbaarplank. Tijdens de opbaringen en rouwbezoeken ligt de overledene dan op een stevige plank, in een lijkwade, of ook gewoon onder het eigen dekbed. Dat staat huiselijker, persoonlijker. Voor de begrafenis of crematie kan de overledene dan alsnog in een uitvaartkist overgelegd worden. Wij zorgen er uiteraard voor dat dit alles respectvol verzorgd en geregeld wordt. Het zal in de toekomst vaker gebeuren, niet alleen worden de mensen langer, maar de veranderde eet en drinkculturen zorgen er ook voor dat mensen breder en zwaarder worden. En ook daarmee blijft de uitvaartbranche in beweging.

Uit de taxi gezet

12 november 2014 by Siska Caneel

Afgelopen week weer een hele mooie uitvaart mogen regelen. Een thuisopbaring is toch altijd heel bijzonder. De overledene ligt in eigen bed of kist in de eigen omgeving. Omringd door dierbare spullen en bloemen. En natuurlijk de familie die op elk gewenst moment even bij de overleden geliefde kan gaan kijken of zitten. Je bepaalt dan ook zelf waneer andere mensen afscheid komen nemen. De afscheidsceremonie in de aula werd geheel verzorgd door de familie. De kinderen spraken en de kleinkinderen ook. Een mooie “dank je wel”taart voor oma. Een prachtige foto-tentoonstelling over het leven van hun overleden (groot) ouder. Er was hele mooie muziek. Aan het einde stond de familie rond de kist en liepen de aanwezigen voor de kist langs voor een laatste groet. Vervolgens de condoleance, die toch vaak in een heuse reunie uitloopt. De familie vertrok tevreden over het mooie afscheid naar huis. Om een paar vergeten spullen af te geven bij de familie bestelde ik een taxi. Veertig minuten later werd ik bij Moscowa opgehaald. Ondertussen vroeg ik me of ik genoeg cash geld bij me had. Ik telde mijn geld en vertelde het aan de taxichauffeur. Die was niet blij. En dus kon het gebeuren dat ik er halverwege de rit werd uitgezet. En verder lopend naarde familie moest. Bij het uitstappen merkte ik op dat het jammer is dat je in een auto niet kan pinnen. Hoezo? “Dat had best gekund” zei hij. Ik ben gegaan, tikkeltje eigenwijs misschien.  Zo beleef je nog eens wat.

Als een jongere overlijdt

28 oktober 2014 by Siska Caneel

Altijd moeilijk, het overlijden van een kind. Ook al wisten ze dat het kind niet oud zou worden, al was het ziek, voor ouders is het niet te geloven. Deze keer werd ik gevraagd te helpen bij de uitvaart van een jonge tiener. Hij was al een tijdje ziek en het gezin was vol verdiet naar dit moment toegegroeid. Een ouder broertje stond vol boos ongeloof naast het bed. “Dit mag niet, dit kan niet, we wilden nog zoveel doe”. Een andere jongen zat beduusd aan het voeteneind. “Hij is mijn vriend en ik kwam hem voorlezen. Ik was een beetje laat en nu kan dat niet meer” snikte hij. Samen met de ouders, oma en die twee jongens hebben we de uitvaart vorm gegeven.

Sam, de overleden jongen, werd thuis opgebaard in een mooie kist onder zijn Turtle dekbed, Op een tafeltje naast hem lagen zijn stripboeken, Turtle poppen en zijn dagboekschrift. Klasgenoten en vrienden kwamen om hem nog een keer te zien en afscheid te nemen, Ze schreven allemaal wat in het schrift van Sam. Sommigen kwamen met een ouder, anderen samen of alleen. Ik was er ook en sprak met enkelen van hen. Wat is het erg om op zo jonge leeftijd een vriendje te verliezen. Een enkeling kon zijn tranen niet ophouden, en dat hoeft ook niet. Verdriet is ook huilen, en dat mag.

Op de dag van de begrafenis was er eerst een afscheidsdienst in de sportzaal bij de school. Er werden gedichten en brieven voorgelezen. De broer las een verslag uit het dagboek van Sam voor. Het schoolkoor zong een liedje. We liepen naar de begraafplaats, en ieder had een zonnebloem in zijn hand. De kist zakte een klein stukje in het graf en de vader bedankte alle kinderen en volwassen voor hun aanwezigheid en zoveel steun. De broer gooide de Turtlepoppen tussen de bloemen op de kist, de vriend een stripboek. Daarna mocht iedereen de bloem op of naast. De kist leggen. In de sportzaal werd nog een uurtje nagepraat. De jongeren zochten steun bij elkaar. Voor de school is er een Tranentas project om deze kinderen nog een poosje te begeleiden met hun verdriet en boosheid. Het lijkt ook zo oneerlijk als een kind overlijdt.

Een dag aan het werk

25 oktober 2014 by Siska Caneel

Het was druk de afgelopen weken. Met de ene familie zit je dan om de tafel om de tekst voor de rouwkaart te maken, bij de andere familie spreek je nog even het draaiboek voor de afscheidsdienst vanmiddag door. Als er meerdere sprekers zijn moeten die er rekening mee houden dat ze niet te lang praten. Meestal duurt de afscheidsdienst of ceremonie maar drie kwartier. Dan wordt er geluisterd naar muziek, en wellicht een bijdrage van (klein) kinderen zoals kaarsjes aansteken, een gedichtje voorlezen). Vervolgens reed ik met een meneer naar de natuurbegraafplaats Heidepol om een graf uit te zoeken. Ik moest naast rouwkisten ook een lijkwade en takkenbaar bestellen. Een andere familie wilde graag een blauwe rouwauto. Dat kan, maar kost even tijd om dat te regelen. Langs de drukker om de kaarten op te halen, terwijl de familie ondertussen thuis de enveloppen schreef. De dienst in de aula van Moscowa liep drie kwartier uit, de sprekers namen hun tijd. Wij grijpen dan niet snel in want iedereen moet de kans krijgen haar gevoel te uiten. In tijd uitlopen kost per kwartier €100,00. Dat dan weer wel. In het rouwcentrum wachtte de volgende familie. Drie kwartier moeten wachten vol emotie is dan heel lang. Er volgde een haastige condoleance voor de eerste familie. Koffie met cake, luxe broodjes , bonbons, wijn en warme hapjes werden binnen een half uur geserveerd . De andere familie had een kleine groep en schoof achter aan. Uiteindelijk hebben we iedereen de aandacht en zorg kunnen gevendie nodig was en het komt altijd goed. Als iedereen tevreden naar huis gaat ben ik het ook. Dan ben ik blij dat ik met elke familie weer een prachtige uitvaart heb kunnen regelen, en weet ik dat ik het juiste beroep heb gekozen. Mooi.

 

*Nieuwsbericht* Twee overledenen in kist

7 oktober 2014 by Siska Caneel

DEN HAAG – Een familie die de stoffelijke resten van moeder opgraaft en met de as van de al gecremeerde hond in de kist van de overleden dochter stopt. Dit incident is mede de aanleiding voor de roep om hervatting van controles op begraafplaatsen en crematoria.

Een crematoriummedewerker trof in de oven 2 schedels aan, terwijl maar 1 kist de oven in was gegaan. De uitvaartondernemer en de beheerder van het crematorium wisten niet beter dan dat in de kist 1 lichaam lag en dus werd de recherche ingeschakeld. Die ontdekte dat de familie de moeder had opgegraven om aan de laatste wens van de in 2013 overleden dochter tegemoet te komen, namelijk gecremeerd te worden met moeder en de as van de hond.

Bron: De Stentor 7 oktober 2014

Wat gaan we doen met de as?

6 oktober 2014 by Siska Caneel

Asbestemmingen

Na het overlijden is er nog iets belangrijks te doen. Na een begrafenis zal er nog een grafmonument moeten worden uitgezocht en geplaatst. Keuze in maten en materialen in overvloed. Bij Cremeren is het anders. Er kan en mag een as-bestemming worden aangegeven. Meestal vraagt de familie om de as van hun dierbare te verstrooien op het strooiveld bij het Crematorium. Soms is de familie daarbij aanwezig of gebruiken zij zelf de strooibus. Ook kan de as mee naar huis. Na een wettelijk verplichte tijd van 30 dagen kunnen de nabestaanden aangeven wat ze willen. Komen ze zelf de as ophalen? Niet iedereen wil met de as-resten van een geliefde naar huis, in de auto, of met het openbaar vervoer. Steeds vaker krijgen wij de vraag of wij dat op ons willen nemen. Natuurlijk zijn wij daarbij behulpzaam. Maar dan de volgende stap. Er is zoveel mogelijk, er is zoveel keuze in urnen. Je kunt ook de as uitstrooien met een strooikoker, bijvoorbeeld in je eigen tuin. Of een mooie urn in je tuin begraven of neerzetten. Maar wat als je gaat verhuizen? De as kan ook worden verstrooid uit een vliegtuig, of van een boot. Er zijn ballonnen waar de as in kan en die je dan al dan niet met een kleine ceremonie de lucht in laat gaan (deze balonnen lossen vanzelf op) . Er zijn urnen verwerkt in lampen, keramieken en glazen kunstvoorwerpen, in brons. Ach eigenlijk is er heel veel mogelijk. Er zijn ook nog prachtige assieraden en bewaardoosjes. Maar denk er vooral rustig over na. Pas uiterlijk een half jaar na de crematie moet de as echt verstrooid of opgehaald worden. Neem geen overhaaste beslissingen. Bewaar de as desnoods tot u er zelf helemaal uit bent. Men moet zich geen beslissingen laten opdringen. Het moet immers goed voelen. Het hoort bij de verwerking.

De TranenTas

2 oktober 2014 by Siska Caneel

De TranenTas om kinderen te begeleiden bij verdriet, gemis en rouw

Kinderen en rouw, we willen ze het besparen, we willen het ver van ze weg houden, maar dat lukt niet altijd. Soms worden ze al jong geconfronteerd met een overlijden, van opa of oma, maar ook wel van mamma, pappa, of een (baby) broer of zus of een vriendje. Hoe kunnen we hen helpen?

Bijvoorbeeld al door een onschuldige aanleiding, de dood van een huisdier of een dood vogeltje onder de dakgoot aan te grijpen voor een gesprek over de dood. Dat kan natuurlijk in de veilige omgeving thuis, maar het kan ook op school in de groep. Vanaf nu te huur bij Siska Caneel Uitvaartverzorging: de TranenTas. Een tas met boekjes, voorwerpjes, voorbeelden, kusjesdoosjes, lichtjes en een reader met tips voor de begeleiding. De tas wordt per week verhuurd en voor informatie, een flyer of reserveren kun je mailen naar info@caneeluitvaarten.nl. We antwoorden zsm.

*NIEUWSBERICHT*

25 september 2014 by Siska Caneel

Op dinsdag 23 september is de nieuwste editie van “Afscheidswijzer”gepresenteerd. Een duidelijk boekwerk waarin men alles kan vinden over het overlijden en de uitvaart. Praktische tips, informatieve artikelen, en vele mogelijkheden. Wat te doen als iemand overlijd, en wat moet er allemaal worden gedaan, van uitvaart tot nalatenschap en boedelruiming. Dit alles en meer is te vinden in deze afscheidswijzer. Zie vooral ook onze advertentie op pagina 12.

Als een bruid in de rouwkist

13 september 2014 by Siska Caneel

“Mevrouw, wilt u iets voor me uit de kast pakken? Daar, helemaal onderin, in die groene doos”. Benieuwt haal ik de doos uit de kast en geef hem aan de oude dame. Ik ben bij haar omdat ze beseft dat ze niet zo lang meer heeft te leven. Graag wil ze met mij haar uitvaart vast regelen. Ik geef haar de doos aan . Ze haalt deksel eraf en verbaast kijk ik naar de inhoud. Een vooroorlogse trouwjurk. Nog helemaal intact. En een paar lange witte kousen. Het ziet er prachtig uit. Mevrouw kijkt blij en verzekert me dat ze dit straks in haar rouwkist aan wil. “zo jammer, mijmert ze, “ik heb deze mooie jurk lang geleden zelf gemaakt, en maar 1x gedragen. Ik voelde me er zo gelukkig in. Hoe ik aan de zijde van mijn echtgenoot naar het stadhuis ben geschreden.  Zo zonde, ik wil m nog een keer aan. Nog 1 keer wil een bruid zijn. Of vindt u dat raar?” Zegt ze opeens geschrokken opkijkend. Ïk ben ontroerd, “Nee, mevrouw dat is niet raar. Dat is toch een prachtig idee”. Wat zal dat een mooi gezicht zijn. “Wilt u dat dan in dat boekje schrijven? En niet aan mijn dochters vertellen hoor. Die vinden het heel raar. Maar nu weet u dat ik het heel graag zo wil.En zorgt u daar dan voor? Als ik gewassen en verzorgd en gekleed wordt om de kist in te gaan. Ik wil als bruid gaan.” Ik beloof haar dat ik dat tzt zal regelen. Maar betreur het dat ze dit niet met haar dochters kan bespreken. Dat zou zoveel mooier zijn.

Als het lijkt dat niemand meer om je geeft

31 augustus 2014 by Siska Caneel

Aan het einde van een middag een verzoek om een gesprek. Zoals altijd maak ik meteen een afspraak. Het gaat om een jongeman die de uitvaart voor zijn vriend moet gaan regelen. Hij heeft geen idee wat er allemaal moet gebeuren, heeft zoiets nog nooit gedaan. Aangezien de vriend geen contact met zijn familie heeft en daar verder weinig over los laat heeft deze jongeman belooft alles te regelen. Samen bespreken we alles wat nodig is en laat ik ook wat vragen voor hem achter. De volgende dag al heb ik de gevraagde informatie, gelukkig is de vriend nog aanspreekbaar. Twee dagen later al niet meer. En in het weekend sluit hij voorgoed zijn ogen, helemaal alleen in het verzorgingshuis.Tot mijn grote genoegen mag de vriend op zijn eigen kamer worden opgebaard. Dat mag niet in alle tehuizen, maar het is juist heel mooi. Ik zie daar ook mogelijkheden voor de tot nu toe onbekende familie. Ook zij zouden hier in alle rust afscheid kunnen nemen wanneer het hen uitkomt. Een pastor komt om met mij de invulling van de dienst te regelen. De overleden man had zich  de laatste maanden voor zijn dood bij deze gemeente aangesloten. Hij had goede gesprekken gevoerd met de Pastor. Het hielp hem om rustig naar zijn leven en overlijden te kijken. Wat ik hoopte en waar ik ook moeite voor deed gebeurde, er kwam een echtpaar met een jong meisje op bezoek. De dochter van de overledene met haar moeder en stiefvader. De volgende dag belde een zus van de overledene. Zij had gehoord dat, en waar en hoe laat was de begrafenis? Ik begreep de commotie. Er waren geen kaarten verstuurd omdat we niet wisten waar naar toe. De familie-tamtam begon te werken. Ik sprak ook twee zoons van de man. Aan de telefoon lieten ze weten niets met hem te maken te willen hebben, maar ze wilden wel contact met familieleden. En of er een erfenis was? Er volgden nog een broer van de man en twee neven. Iedereen wilde weten of ze zouden erven, maar komen, nee dat waren de meesten niet van plan. Ik gaf vooral bij zijn zoons aan dat het misschien toch belangrijk voor hen zou zijn. Hoe de situatie ook is, een uitvaart is echt het allerlaatste. En daarmee kun je ook gebeurtenissen en gevoelens verwerken en afsluiten. Ik had moeite met de slechte gevoelens die iedereen bij de overleden man had. En sprak daarom zelf nog eens met de Pastor. We brachten meneer naar Moscowa en hielden een mooie maar sobere dienst voor hem. Er waren toch nog 24 mensen gekomen. Voor mij was het mooiste moment toen de grote broer en de kleine zus (kinderen van de overleden man) kennis met elkaar maakten en elkaar omarmden alsof ze elkaar nooit meer los zouden laten. En iedereen zei bij het afscheid dat het een prachtige dienst was geweest, passend bij deze man. Ze waren gekomen, ze gaven om hem. Jammer dat het toch eigenlijk te laat was.

Wat moet je iemand in de rouwkist aandoen

13 augustus 2014 by Siska Caneel

 

Dat is een vraag die wij als uitvaartleiders vaak krijgen. En eigenlijk hebben wij er niets over te zeggen. Wanneer de overledene daar zelf niets over heeft gezegd dan beslissen de direct nabestaanden. Wanneer de overledene niet thuis wordt verzorgd en in de kist gelegd wordt vraag ik altijd om de kleding aan ons mee te geven. Dat kan ondergoed zijn, (ooit kregen we zeer frivool ondergoed mee, omdat de overleden mevrouw het altijd droeg en “dus ook nu”. zei haar partner) Dan natuurlijk bovengoed, of heel soms een pyama. Als de overledene lang ziek is geweest is dat te begrijpen. Vaak ook blijven sieraden die altijd gedragen werden ook in de kist om. Wanneer de kist gesloten wordt krijgt de familie de sieraden terug. “Mag mijn vader een jas aan? Vroeg een mevrouw mij. Omdat haar vader nu aan zijn laatste reis begon wilde ze dat hij in zijn jas afscheid nam. Dat vond ik een mooi argument. Waarom ook niet? “Mag mijn dochter op haar zij? Ze lag nooit op haar rug.” Dat is een lastige. We zijn het zo gewend om iemand op haar of zijn rug te leggen. Maar waarom eigenlijk? Er zijn geen officiële regels voor (en dan nog). Wellicht is het handig omdat een overleden lichaam er dan meer ontspannen bij ligt en aan alle kanten van de kist te zien is.En kousen en schoenen? Het mag, maar hoeft echt niet. Hoe dan ook, het moet goed voelen voor de nabestaanden. Als de overleden geliefde er herkenbaar bij ligt helpt dat bij het afscheid nemen.

 

Het is niet klaar na het cashen

19 juli 2014 by Siska Caneel

Na de uitvaart

Zo moet het natuurlijk niet zijn. Vijf dagen samen een uitvaart voorbereiden en regelen. Gedag zeggen na de uitvaart, drie weken later de rekening brengen, cashen en dat was het. Zo is het ook niet. Wij proberenzo nodig te zorgen dat er Maatschappelijke Nazorg is. Als je iemand alleen moet achterlaten, kinderen zijn er niet of wonen ver weg. Dan bieden wij hulp aan met een organisatie (NuNazorg) die vrijblijvend contact met u opneemt en u weer op weg kan helpen. Maar er is meer, want er is as die bij het crematorium opgehaald kan worden en waar een bestemming voor bedacht moet worden. De as kunnen wij voor u ophalen. Misschien wilt u een mooie urn uitzoeken om thuis neer te zetten. Of een as-sieraad. Misschien wilt u een ecologische urn om in de tuin te begraven. Er zijn veel mogelijkheden. Wij kunnen u daarbij vrijblijvend adviseren. De urn kan in een urnenmuur of graf op bijvoorbeeld Moscowa, of in het Memorarium in een eigen nis geplaatst worden. En ook voor op het graf op de begraafplaats moet nog van alles worden geregeld. Er moet een monument op geplaatst worden, of het bestaande monument moet worden aangepast. Daarvoor moet het monument tijdelijk verwijderd worden. Een nieuw monument moet worden uitgezocht, kleur, vormgeving, teksten enzovoort. Wij kunnen u adviseren en helpen. We laten een graf niet naamloos achter. We zorgen altijd dat er een (tijdelijk) naamplaatje geplaatst wordt. Misschien wilt u nog bedankkaarten sturen. Ook daarbij zijn wij behulpzaam. Zo ziet u, is er nog veel te doen, ook na de uitvaart.

 

De Verdwenen sieraden

5 juli 2014 by Siska Caneel

De verdwenen sieraden

We hadden die ochtend een oude dame uit het verzorgingshuis naar het rouwcentrum overgebracht. De dochter die bij haar overlijden aanwezig was geweest was moe en verdrietig. Ze zou even rust nemen en daarna bij ons komen om samen haar moeder te verzorgen. Elke overledene wordt altijd gewassen , zonodig geschoren , aangekleed en gekamt in de kist gelegd. Daar mogen de nabestaanden natuurlijk altijd bij zijn en desgewenst helpen. Met haar zus kwam ze die middag, ze hadden mooie kleren voor hun moeder meegenomen. Voor we begonnen vroeg ik of er misschien nog sieraden waren en of ze dan om/aan moesten blijven tot de crematie.Ja, er waren drie ringen en een armband zei de ene zus. Ik keek maar zag niets. Dat was even schrikken, tot de andere dochter bedacht dat ze die vannacht na het overlijden had afgedaan en op het nachtkastje had gelegd. Maar daar waren ze ook niet, dus zouden wij ze meegenomen hebben? Nee, dat hadden we niet. Een telefoontje naar het verzorginghuis. Nee, ze wisten zeker dat er geen sieraden op het kastje lagen of hadden gelegen. Mevrouw zou alles nog om hebben. Vervolgens werden wij er op aangekeken. Wij zouden de sieraden dan misschien per ongeluk hebben meeegenomen? Nee, dat doen wij nooit. Als de overledene sieraden draagt dan schrijven we het op en overleggen met de familie aan wie en wanneer de sieraden worden teruggegeven.Wij zullen nooit losse sieraden meenemen. Dat werd een heel vervelende situatie. De dames gingen vol ongeloof naar huis. Ik was ook geschrokken en belde nogmaals met het tehuis, met de mensen die mevrouw hadden opgehaald. Niemand had de sieraden gezien. Ik geloof mijn personeel en blijf dan met een heel vervelend gevoel achter. Want de sfeer is al verdrietig vanwege het overlijden, en dan komt dit er nog bij. De volgende ochtend belde ik  naar de dochter of ze de ringen misschien ergens anders had neergelegd. Ze zou even in de kasten en laden gaan kijken. Nogmaals benadrukte ze dat het eigenlijk niet nodig was, want ze had ze echt op het nachtkastje gelegd. Een uurtje later belde de kleindochter. Zij was na het overlijden nog even bij oma geweest, zag de sieraden liggen en had ze voor de zekerheid meegenomen zodat ze niet kwijt zouden raken. Ze was vergeten om het tegen haar moeder te zeggen.”Sorrie.” Wat was ik blij. Ik belde gauw mijn personeel. Gelukkig, de sieraden zijn terecht en zijn bij de familie. Iedereen haalde opgelucht adem. Zoiets wil je echt niet.

 

Je eigen herdenkingshuisje op de begraafplaats

3 juni 2014 by Siska Caneel

“Begraafplaats Zorgvlied in Amsterdam wil nabestaanden de ruimte bieden om even naar je diepste ik terug te kunnen keren, een plek om je geest te kunnen helen, als dat nodig mocht zijn. Een plek om je te kunnen herijken en verkwikt weer naar huis te gaan. Voor nabestaanden is een graf een plek om naartoe te gaan, waar de rouw vorm en houvast kan geven. Daar komt nu de Domus Aeterna bij, een huisje of gebouwtje waarin je de urn en ook de spulletjes kunt bewaren die je liever had meegegeven in de kist of die je als eerbetoon graag alsnog wil geven aan de overledene. Een huisje op de begraafplaats dat je helpt op je pad om te herdenken en los te laten.”

Bron UITVAARTmedia.com  3 juni 14

Een nachtelijk avontuur

21 mei 2014 by Siska Caneel

Vroeg op de avond kwam de melding binnen”mijn vrouw is zojuist overleden, wilt u alles wat we besproken hebben in werking zetten?” Ik condoleerde meneer met het verlies van zijn vrouw en we bespraken dat ze vannacht bij haar familie kon blijven om afscheid te nemen. Dan moet het echt koel in de slaapkamer zijn, geen dik dekbed maar een lege hoes. Ramen open of juist dicht, afhankelijk van de temperatuur. “ In de uren daarna kregen we raar onbestendig weer, en ik was niet zeker van de toestand van de overleden mevrouw. Even er naar toe was geen optie, de familie woont in Gouda. Ik belde meneer op en liet hem de keuze, wij zouden een bedkoeling laten plaatsen of we konden mevrouw zoals eerder afgesproken, ophalen. De familie besloot tot het laatste. Zij zouden in afwachting van onze komst afscheid te nemen en kleding uit zoeken welke mevrouw in de kist zou dragen. Omdat ik de familie nog niet ontmoet had besloot ik zelf met de vervoerder mee te reizen en mevrouw naar het rouwcentrum in het buitengebied van Arnhem over te brengen. Ondertussen was het bijna nacht. Om 23 uur reden we uit Arnhem weg. Bij de oprit van de A12 stond een liftster, ze wilde graag meerijden. Opeens zag ze dat het een rouwauto was en liep geschrokken weg. Aan de hemel vlogen in de verte prachtige flitsen langs.  In het westen onweerde het.  Het noodweer kwam steeds dichterbij.

Op het opgegeven adres vonden we de familie bij elkaar. Het rook naar wierook in de slaapkamer en daar lag de prachtige nog jonge vrouw.  De zoon hielp ons heel dapper zijn moeder de trap afdragen en de familie liep mee naar de auto om moeder uitgeleide te doen. Op de terugweg begon het te regenen, nee te hozen, het leek alsof we op de Rijn reden, zo veel water op de weg. Toen we eindelijk in het dorp kwamen waar we moesten zijn gingen we eerst zoals we geinstrueerd waren, de sleutel van het rouwcentrum ophalen bij het politiebureau. Dat was nog wel even zoeken. Een bemenst politieburea in deze omgeving vond ik wel erg bijzonder. Maar toch was er iemand. “jaaa, die sleutel hebben wij. Maar waar ik die kan vinden?” De sleutel werd gevonden en wederom reden wij het hele dorp door op zoek naar het rouwcentrum. Op de tweede deur die we probeerden pastte de sleutel. Daar hebben we mevrouw gewassen, gekamd, haar prachtige jurk en vestje aangetrokken, en in een kist gelegd.

De roos, uit haar slaapkamer meegebracht in haar handen. Zo lieten we haar achter, zochten we weederom het politieburau en gaven de sleutel af.Terug naar Arnhem. De regen en het onweer lieten we achter ons. Om half vier was ik thuis. Met het gevoel dat ik een heel avontuur had beleefd. Nu weet ik ook hoe dat gaat zo midden in de nacht en heb ik veel van de zeer ervaren vervoerder en verzorger (Toon) geleerd. Veel respect voor deze mensen. En weer bedenk ik dat ik een heel bijzonder en mooi beroep heb en daar heel blij mee ben.

Nieuw Uitvaartcentrum in Arnhem

1 mei 2014 by Siska Caneel

In het najaar van 2014 komt er in Arnhem een nieuw Uitvaartcentrum bij. Het Uitvaartcentrum wordt gerealiseerd in Boerderij Moskowa aan de Apeldoornseweg. Een kleinschalig Uitvaartcentrum waar iedere familie welkom is. Er komt o.a. de beschikking over een 24 uurskamer. Dit is een kamer waar de overledene continu is opgebaard en waar de familie zelf de sleutel van krijgt. Al heeft u midden in de nacht behoefte om even bij uw geliefde overledene  te zijn dan kan dat. Door het plaatsen van een foto. bloemen of bijvoorbeeld een ander geliefd voorwerp kunt u de kamer een persoonlijk tintje geven. Nog even samen en met elkaar. Afscheid nemen is al moeilijk genoeg. In het Uitvaartcentrum Moskowa komt een intieme sfeervolle ruimte om een kopje koffie of thee te drinken. En natuurlijk is het dan mogelijk om lopend over de “Weg achter de begraafplaatsen” naar Begraafplaats en Crematorium Moscowa te lopen. Wij zijn erg benieuwd naar dit nieuwe Uitvaartcentrum, een mooie aanvulling op de bestaande mogelijkheden zoals bij bijvoorbeeld bij Kramer. Uiteraard kunt u er altijd voor kiezen om (de eerste dagen)  thuis op te baren. Uw uitvaart, onze zorg. Wij geven u graag advies en kunnen in overleg met u uw wensen realiseren. Wij werken voor alle verzekeringen en zijn zeker niet duurder. U maakt zelf uw keuze. 

Na een lang en gelukkig leven een milieuvriendelijke uitvaart

22 april 2014 by Siska Caneel

Milieuvriendelijke uitvaart

Het is nog steeds niet duidelijk of begraven of cremeren milieuvriendelijker is. Maar we kunnen wel kiezen voor een milieuvriendelijke uitvaart. Het alternatief resomeren met een snelle ontbinding is in Nederland nog niet toe gestaan. Een groep collega-begrafenisondernemers is verenigd in de Stichting Green Leave en deed de laatste tijd weer eens van zich horen. Alle aspecten bij een uitvaart kunnen groener, dat is duidelijk. Het gebruik van bestrijdingsmiddelen kan worden beperkt door bijvoorbeeld een biologisch hapje te geven ipv de kleffe hotelcake bij het afscheid. Onbespoten bloemen met een duurzaamheids keurmerk. Kistbekleding van hennep ipv katoen. En dan al die autokilometers die verreden worden. Vooral die van de bezoekers die van huis naar de opbaarlocatie, naar de kerk en receptie rijden. Waarom niet met de overledenen in de kist allemaal samen gebruik maken van de uitvaartbus? ” tot het einde bij elkaar “ En grafmonumenten komen vaak uit China of India. Je kan ook kiezen voor lokaal en hergebruik. Er zijn veel stenen over van graven die geruimd zijn, die verdwijnen nu in het asfalt. Een laagje er af slijpen of gewoon omkeren. Een houten monument of zwerfkei zou een goed alternatief kunnen zijn. Hout voor de uitvaartkisten komt vaak elders uit Europa terwijl je het ook in Nederland kunt kopen. En wat te denken van een wilgentenen kist die je eventueel zelf van te voren helpt vlechten? Op de bodem kun je hooi of schapenvachten leggen. Volgens de mensen van Green Leave moeten wij uitvaartleiders de nabestaanden meer keuzes bieden bij het regelen van de uitvaart. Nadenken over groen en milieubewuste materialen. Niet eindelooos heen en weer rijden met auto’s maar de nabestaanden een fiets aanbieden…..Ja, dat kan, en de overledene op de koets, een loopkoets of paarden ervoor. Maar die komen ook eerst met een auto naar de plaats van bestemming. Hoe dan ook, toch wel stof tot nadenken. Ik vindt het zo gek nog niet.

Gelezen in de Volkskrant van 18 april 2014 pagina 23.

 

Begraafplaats met toilet

19 april 2014 by Siska Caneel

Begraafplaatsen

Deze week bezocht ik vanwege mijn werk een aantal begraafplaatsen in het Noorden en Westen van ons land. Zelf zijn we erg verwend met ons prachtige begraafpark Moscowa.  Maar ook elders zijn hele mooie begraafplaatsen, echt de moeite van het bekijken waard. Wat me vooral opviel is dat de beheerders van de begraafplaatsen verder denken dan hun graven. Zij denken ook aan de bezoekers van de graven. Er zijn toiletgebouwtjes. Wat een opluchting is dat. En kiosken, waar je bloemen  en kaarsjes kan kopen voor je een graf bezoekt. Dan hoef je niet met die bloemen te sjouwen of op je fiets. Er zijn vrijwilligers die de boel netjes houden, je zo nodig even helpen de plantjes op het graf te zetten. Je kunt wat tuingereedschap lenen. Dit zijn mensen die echt van hun begraafplaats houden. In de kiosken is meer te koop. Naast de prachtige gekleurde verse bloemen en kaarsen zijn er ook andere kleine asssoires voor op een graf te koop. En er zijn plattegronden waar je precies het graf dat je zoekt op kan vinden. Ook dan zijn de vrijwilligers erg behulpzaam. Soms is er ook een horecagelegenheid nabij de begraafplaats. Daar kun je dan even een versterkend kopje koffie nemen en napraten met andere bezoekers. En na het leggen van bloemen op het graf, en een uitgebreide wandeling over de begraafplaats is er een toilet, wat een heerlijkheid. Zouden ze in Arnhem ook eens moeten doen.

100 jaar Cremeren – Open huis Crematorium Slingerbos

6 april 2014 by Siska Caneel

Deze week is het precies 100 jaar geleden dat er in Nederland voor het eerst een crematie plaats vond. Voor velen een gebeurtenis om aandacht aan te besteden. In 100 jaar tijd “van verdoemd naar favoriet”. In Nederland laten steeds meer mensen zich cremeren. Het aantal crematoria breidt zich snel uit. In Ede werd zondag in het Yarden Crematorium een open dag gehouden. Iedereen was welkom om kennis te maken met alle onderdelen van een crematie. Niet alleen de aula en de koffiekamers waren open voor publiek, ook de familiekamers, de nazorgkamer (as-bestemmingen) en zelfs  de ovenruimte kon worden bekeken. Er was live muziek, er werden hapjes en drankjes geserveerd en er kwamen veel belangstellenden. Een bloemist liet zien hoe een rouwkrans en prachtige rouwbloemstukken worden gemaakt. Buiten stonden mooie rouwkoetsen, rouwauto’s en de rouw-Vip. Binnen presenteerden een aantal uitvaartondernemers uit de regio zich. Wij waren er ook. En we vroegen aan de bezoekers om  hun top 3 van uitvaartmuziek op te schrijven. Daarvan hebben we een uitvaartmuziek top 10 gemaakt. U kunt deze bekijken op de pagina ‘en dan nog ‘ (lezen en kijken) . Het is goed om te horen dat mensen zich voorbereiden op hun latere uitvaart. Nadenken over cremeren of begraven, over hoe hun afscheidsdienst er uit zou mogen zien. Natuurlijk hebben wij ook benadrukt dat mensen niet perse hun uitvaart door de verzekeraar hoeven te laten regelen. Dat die keuze vrij is en dat men kan kiezen voor die onderneming waar men vertrouwen in heeft. Zoals bijvoorbeeld Siska Caneel Uitvaartverzorging. De kosten worden nadien met de verzekeraar geregeld. Geen probleem. Het was een waardevolle dag, voor de mensen die met hun vragen en verhalen bij ons terecht konden, voor ons omdat wij konden laten zien en vertellen hoe we werken. Voor de kinderen die bij onze kraam een mooie steen uitzochten en daar iets op mochten schrijven. Fijn dat we weer aan veel mensen konden laten zien wat de mogelijkheden zijn, wat er allemaal kan. En dat iedereen zijn of haar wensen kenbaar kan maken. Om later samen een mooie uitvaart te realiseren.

De baby van de juf is dood

3 april 2014 by Siska Caneel

De baby van de juf is dood

De baby van de juf is dood. Met die woorden kwam Fleur (4 jaar) uit school. Helemaal verdrietig, ze hadden zich met de juf zo op de baby verheugd. Moeder schrok natuurlijk en later op het schoolplein bleven de ouders erover praten. Hoe ga je hier mee om? Hoe leg je dit aan kleuters, maar ook de andere kinderen op school uit? Rijen met boeken in de kast, maar nergens iets over rouwbegeleiding op school. Zo werd ik ingeschakeld met de vraag wat men kon, en of ik daar iets over heb. Die heb ik, dus de vervangende juf was blij met verschillende boeken over hoe je daar met kinderen over kan praten. Alleen is het lastig om dit in een groep te doen, je weet niet wat ouders daarvan vinden, hoe zij het vertellen. Ze wilden ook iets voor de juf doen, met de kinderen. De volgende avond was er een ouderavond. Er werd veel gepraat, boekjes bekeken, en uitleg gegeven. Ik had voor een prachtig kindercondoleance album gezorgd. Voor alle kinderen ging er een blad met vlindertje mee naar huis om iets voor de juf te maken. De ouders konden er eventueel nog iets achterop schrijven. Ook Fleur maakte een prachtig lief plakwerkje. Daarmee kon ze haar verdriet over de baby van juf een beetje verwerken. Op school werd met de kinderen het condoleancealbum gevuld. Ieder kon zijn of haar vragen nog eens kwijt. “Het is wel heel zielig, zei Fleur later thuis, maar gelukkig kunnen ze nog wel een niewe baby maken”. Een typishe kinderopmerking. Het laat zien dat we kindeen erbij moeten betrekken, dat kunnen ze best aan. De dood hoort bij het leven, en dat leven gaat gewoon verder. Deze schoolkinderen ook. Ze hebben een heftige ervaring, maar kunnen daar zeker verder mee.

 

Crematorium Zutphen, een warm welkom

6 maart 2014 by Siska Caneel

Vandaag een werkbezoek gebracht aan het prachtige Crematorium ‘De Omarming’ in Zutphen. Wat is dit een mooi en warm opgezet crematorium gebouw. Een vriendelijke ontvangsthal waar iedereen die de naastgelegen begraafplaats bezoekt of even in het crematorium wil zijn met een kopje koffie, thee en een krant wordt ontvangen. Een toilet bij de ingang maakt het helemaal af. Er zijn drie opbaarruimtes waar men de overledenen kan bezoeken en afscheid kan (laten) nemen. Voor de familie en belangstellenden bij een afscheidsdienst zijn aparte ingangen en naast de mooi ingerichte familiekamer is de ontvangstruimte voor de condoleance. De aula straalt met haar dieppaarse inrichting en ronde vormgeving veel warmte uit. Er zijn meerdere koffiekamers die wanneer het gezelschap erg groot is aan elkaar kunnen worden gekoppeld. Desgewenst kan de familie erbij zijn wanneer de overledene wordt ‘ingevoerd’. Daarvoor is een speciaal ingerichte ruimte beschikbaar. Veel indruk maakte op mij de intieme stilteruimte. Daar worden de eerste maand na de crematie de urnen met as bewaard in aparte afgesloten nisjes. Er is een zitplaats en de nabestaanden kunnen naar binnen wanneer ze willen, met alle privacy. In het kantoor is een ruimte waar sierurnen en assieraden en herinneringsartikelen te bezichtigen zijn. In overleg met een kunstenaar wordt een eigen ontwerp gemaakt. Elders op het terrein is een binnenruimte waar men in nissen de as van dierbaren kan bewaren. De nissen zijn voor 5 of 10 jaar te huur en men krijgt een sleutel van het gebouw en van de nis. Zo kan men te allen tijde bij de dierbare aanwezig zijn, een bloemetje neerleggen, een foto neerzetten. Tijdens de rondleiding kregen we toelichting van het uiterst vriendelijke personeel. ‘De Omarming’ een prachtige plek midden in het buitengebied van Zutphen. Iets om te onthouden.

Correct Monnereau met groengas rouwauto in teken van duurzaamheid

4 februari 2014 by Siska Caneel

Groengas rouwauto

Als basis auto hebben wij een Mercedes Benz E 200 NGT (Natural Gas Technology) genomen. Normaal gesproken wordt er voor de bouw van een rouwauto een stationwagen genomen…. ,maar die bouwt Mercedes niet op aardgas… Dus hebben we maar een sedan genomen…. Al met al dus een hele operatie waaraan Nederlandse carrosseriebouwers zich nog niet waagden. In Spanje hebben wij echter een Carrosserie bouwer gevonden die het avontuur wel aandurft!

Op 3 januari is de basis Groengas Mercedes in Spanje gearriveerd. Rijdend heb ik deze auto naar Spanje gebracht waar inmiddels gestart is met de ombouw naar een Groengas rouwauto. Als eerste zal gestart worden met het demonteren van het interieur, en worden dak, achterportieren, kofferklep, achterschermen en achterruit verwijderd. Daarna wordt de auto doorgezaagd en met 60 cm verlengd en wordt er een rouwauto carrosserie op gebouwd.  De bouwtijd van een rouwauto is ongeveer 3 maanden, dus zal de auto ergens in het voorjaar gereed zijn.

Wat is groen gas

Groen gas is de duurzame variant van aardgas en wordt gemaakt door biogas op te waarderen. Groen gas wordt schoon geproduceerd en is hernieuwbaar. Biogas wordt geproduceerd uit onder meer slib, afval van stortplaatsen, tuinafval, resten groente en fruit, en dierlijke restproducten zoals koeienmest. Het biogas wordt vervolgens gezuiverd en gedroogd en op dezelfde kwaliteit als aardgas gebracht. Na deze bewerkingen mag het groen gas heten en is het een duurzaam alternatief voor aardgas.

Bron:Maurits Monnereau en uitvaartnet.nl

 

Uitvaart in besloten kring

31 januari 2014 by Siska Caneel

Meneer was een paar maanden ziek geweest en overleed in Januari. Een moeilijke en zware tijd voor hem zelf natuurlijk, maar ook voor zijn gezin. In november besprak hij zijn uitvaart met zijn vrouw en dochter. Hij was verdrietig en boos, opstandig. Hij wilde helemaal niks, buiten zijn gezin om hoefde niemand hem meer te zien, geen afscheid nemen, geen condoleance. Er werd een kort lijstje gemaakt van intieme vrienden en familie die bij de begrafenis mochten zijn. Een vriend mocht dan nog wel iets zeggen, maar verder niks. En zo gebeurde het. Thuis in de serre opgebaard, voor familie en intieme vrienden een mooie plek voor een goed afscheid. Het lijstje  namen bleek niet compleet, er waren mensen vergeten. De weduwe hield zich aan de afspraken en het lijstje. De zoons timmerden zelf een kist voor hun geliefde vader en de kleinkinderen tekenden er voor opa van alles op. Er gingen tekeningen en knuffels mee in de kist. De kist werd gesloten en de vriend van de man vertelde over hun vriendschap. Op aandringen van de kinderen werd er toch muziek ten gehore gebracht. Een moment van opluchting. Het paste precies bij de man en was mooi. Na het koffiedrinken vertrok de stoet naar de begraafplaats.  Bij het graf een korte toespraak van de uitvaartleider. Terug naar huis en daar werd nog wat gedronken. Toen vertrok iedereen, en de rouwkaarten werden op de post gedaan. Het huis was leeg, alles was achter de rug. De dagen daarna kwam de postbode handen te kort. Stapels en stapels post bleven komen. Er waren zo ongelovelijk veel mensen die ook afscheid hadden willen nemen. Ik hoop dat ze de weduwe een bezoek zullen brengen om samen na te praten over het leven en de vriendschappen van deze geweldige man. Waarom ik u dit vertel? Omdat ik denk dat men wel eens vergeet dat het voor de verwerking van de nabestaanden heel fijn kan zijn om een mooi afscheid te organiseren. Dan te zien en te horen hoe geliefd hun naaste was kan zoveel troost bieden. Natuurlijk beslist men dit voor zich zelf, maar vergeet de nabestaanden niet. Die moeten verder met het verdriet, gemis en het leven. Het is goed om dit samen duidelijk te bespreken.

Je allerlaatste Kerst?

19 december 2013 by Siska Caneel

Nadenkend over de inhoud voor deze column zie ik overal dat de kerst nadert. Lichtjes, kerstbomen, feestelijk. Maar niet iedereen is vrolijk. Soms brengt kerst nare herinneringen mee. Mijn schoonmoeder overleed ooit 1e kerstdag, en later een tante. Een kennis werd op kerstavond door een overvaller vermoord. Elke kerst zijn ze even in mijn gedachten. Een aantal jaren geleden werd ik zelf vlak voor kerst aan een levensbedreigende ziekte geopereerd. Ik weet nog hoe ik me wanhopig afvroeg of ik ooit nog wel kerst zou kunnen vieren met kinderen en kleinkinderen. Gelukkig ben ik beter geworden, en is kerst belangrijk, een familiefeest. Vandaag ben ik onderweg naar de Hospice. Daar bezoek ik een mevrouw die er misschien met kerst niet meer zal zijn. Hoe ga je daar mee om? Waar denk je aan in zo’n situatie? Er is moeilijk over te praten, en dat is begrijpelijk. De ene mens heeft er vrede mee, en zal kerst temidden van haar familie heel bewust gebruiken om afscheid te nemen. De ander is zo verdrietig, die wil liever niet weten dat het bijna kerst is. Dat lijkt me zwaar. In de Hospice doen ze er alles aan om het mooi te maken voor de bewoners. Er wordt ook een kerstdienst georganiseerd, voor de bewoners en hun familieleden, samen met personeel en alle vrijwilligers. Als ik straks aanschuif bij mijn familie zal ik dankbaar zijn dat ik dat kan en ook even aan de mensen in de hospice denken. Voor u wens ik mooie feestdagen en een goed en gezond 2014.

Trouwjurk in de rouwkist

16 oktober 2013 by Siska Caneel

Onlangs heb ik iets echt bijzonders meegemaakt. Terwijl eigenlijk elke uitvaart uniek en bijzonder is heb ik onlangs een uitzonderlijke lieve oude dame ontmoet. Het gaat over liefde, echte liefde van het huwelijk tot in de dood. Midden in de nacht werd ik wakker gebeld. Een klein uurtje later kwam ik op het opgegeven adres. Toen ik er was vertrok een verpleegster en bleef ik achter met een overleden meneer en een mevrouw die net weduwe was geworden. Na een korte kennismaking koos mevrouw een mooie eenvoudige rouwkist en lieten we die bezorgen. Samen verzorgden we haar overleden echtgenoot. Liefdevol trok ze hem zijn mooiste pak aan. Dat hadden ze zo afgesproken. Ze kamde zijn haren, en aaide hem nog eens over zijn wangen. “Zestig jaar” vertelde ze me “bijna zestig jaar zijn we samen geweest. En geen dag spijt. Hij was mijn grote liefde.” Er waren kinderen gekomen, twee meisjes en twee jongens. “Een heel fijn gezin, maar het is allemaal zo lang geleden. Ze zijn over de wereld uitgewaaid.We zien ze niet zo veel meer. Er zijn ook kleinkinderen, de trots van mijn man. En natuurlijk ben ik ook stapeldol op ze”. Een voor een wees ze me jonge mensen op de foto’s en noemde ze allemaal bij naam. ‘Wat zullen ze hun fijne opa missen’ zei ze verdrietig. Ondertussen maakten we ruimte in de woonkamer om haar man op te baren. “dan ben je nog een paar dagen bij me ’ mompelde ze tegen haar man. De rouwkist werd gebracht en neergezet. “Wacht eens, zei ze opeens en spoede zich naar de slaapkamer. We hoorden wat gerommel, en daar kwam ze terug. In haar armen hield ze een trouwjurk. Haar trouwjurk. “Mag deze mee in de kist bij mijn man? “vroeg ze me. Bevestigend knikte ik, ontroerd door het lieve gebaar. “Ik heb deze jurk voor hem gekocht, dus geef ik haar nu aan hem mee.. Kinderen en kleinkinderen hebben de jurk gedragen, jaren lag de jurk in de verkleedkist. Kort geleden heb ik haar gewassen en in de kast gelegd. Een betere bestemming kan ik er niet voor bedenken”. Op de bodem van de rouwkist vleide ze haar jurk neer. Haar man kwam erop te liggen en niemand hoefde het te weten. Toen ik een paar dagen later de kist het graf in zag zakken dacht ik aan meneer in zijn mooie pak. Zacht rustend op de trouwjurk van zijn eeuwige geliefde. Over echte liefde gesproken.

Uitvaartbeurs Apeldoorn 12 oktober

3 oktober 2013 by Siska Caneel

Coosje Smid neemt rouwgids voor jongeren in ontvangst 

Coosje Smid, bekend actrice, zangeres en dochter van Ernst Daniël Smid, krijgt tijdens de Apeldoornse Uitvaartbeurs op zaterdag 12 oktober het boek ‘Als jongeren rouwen…’ officieel overhandigd. Deze handzame gids, geschreven door psychosociaal therapeute Annelyn de Boer en uitgegeven door Scrivo Media, geeft 80 tips aan iedereen die te maken heeft met een jongere die een dierbare is verloren.

Coosje Smid, die momenteel een nummer 1-notering heeft met Fields of Gold, verloor een jaar geleden haar moeder aan kanker. Zij vertelde daar openhartig over bij het EO-programma ‘De kist’. Rouwdeskundige Annelyn de Boer uit Ede was onder de indruk van het verhaal van Coosje. ‘En natuurlijk valt zij met haar jeugdige leeftijd ook precies in de doelgroep van deze gids. Dus het leek me heel passend en bijzonder om dit boekje officieel aan haar te mogen overhandigen’, aldus Annelyn de Boer.

‘Als jongeren rouwen…’ staat vol tips over en voor jongeren met verlies na overlijden, scheiding en bij ziekte. Annelyn ziet het als haar missie om zoveel mogelijk mensen te bereiken in de omgeving van een jongere met een verlies-ervaring. Zodat deze jongeren steun krijgen op een goede en voor ieder unieke manier. ‘En niet alleen de eerste weken en maanden, maar ook vele jaren daarna nog’, vertelt de auteur. ‘Met dit laagdrempelige gidsje waarin alles kort en krachtig staat beschreven, hoop ik veel mensen te bereiken.’

De overhandiging vindt plaats op 12 oktober om 11.00 uur tijdens de Apeldoornse Uitvaartbeurs, in Restaurant De Wilde Pieters in Apeldoorn.

Iedereen is welkom, de toegang is gratis. Siska Caneel Uitvaartverzorging is te vinden in stand 9.

‘Als jongeren rouwen…’ – Annelyn de Boer. Een uitgave in de Kanguru-reeks van Scrivo Media. ISBN 978-94-91687-05-1. Prijs: € 8,95

Bron: Uitvaartbranche.nl

Over zelfdoding

18 september 2013 by Siska Caneel

Over zelfdoding

Pijnlijk, verdrietig, soms ongeloof, schuld. Veel gevoelens worden opgeroepen wanneer ik bij een familie kom waarvan de moeder zelfmoord heeft gepleegd. Natuurlijk heeft niemand dit aan zien komen. Ja, achteraf waren er wel tekenen, uitgesproken boodschappen die toen niet werden begrepen. Waarom heeft ze het niet gezegd, huilen haar dochters, we hadden alles voor haar willen doen. Ik probeer uit te leggen dat hun moeder dat ongetwijffelt wel heeft geweten. Maar wanneer zij zelf geen enkele uitweg meer zag in haar verdriet, haar pijn, wilde ze haar kinderen er niet mee belasten. Ze wilde ook niet worden tegengehouden, haar besluit was genomen. Dit verdriet is zwaar, heel zwaar. Ook ben ik niet de aangewezen persoon dit proces te begeleiden. Daarvoor zijn speciaal opgeleide hulpverleners beschikbaar. Maar nu moeten we eerst wel samen een uitvaart organiseren. De vader zegt niets, hij voelt zich tekort geschoten en is niet in staat ook maar iets te regelen. Heel verdrietig is ook dat hij zijn vrouw heeft moeten identificeren, en dat daarna de kist is gesloten.

Of iemand nou in het water of voor de trein, of van een hoge flat afspringt, meestal is het dan niet meer mogelijk om persoonlijk afscheid te nemen. Dat is nog eens extra hard. De dochters en schoonzonen stellen een mooie afscheidsdienst samen. Dit is alles en het laatste wat ze nog voor hun lieve moeder kunnen doen. Een mooi gedicht wordt gemaakt voor op de rouwbrief. Hun hoofden bij elkaar, hun armen om elkaar heen. Ze klampen zich aan elkaar vast in dit inmense verdriet.

Siska Caneel op Uitvaartbeurs Apeldoorn

14 augustus 2013 by Siska Caneel

Op het gebied van uitvaart en alles wat hiermee te maken heeft zijn er veel mogelijkheden. Veel mensen hebben er geen idee van wat er allemaal kan. Het is goed je hier toch in te verdiepen, maar wel op een plezierige manier. Op deze beurs komt u in aanraking met alles wat met het afscheid en de periode daarna te maken heeft. Diverse standhouders laten zien welke mogelijkheden er zijn op dit gebied.

De standhouders hebben één ding gemeen: zij helpen anderen in de moeilijkste periode van het leven. Er zullen bijvoorbeeld bijzondere vormen van rouwbegeleiding te zien zijn, nieuwe manieren om de as van de overledene te verstrooien of te bewaren en bijzondere laatste omhulsels als alternatief voor de traditionele kist. Omdat in de traditie ook veel waarde zit die veel mensen aanspreekt is de beurs breed gehouden. Daarom is naast het moderne aanbod in de uitvaart ook de traditionele uitvaartondernemer met de bij iedereen bekende artikelen vertegenwoordigd.

Wegener. zal in de pers de nodige aandacht besteden aan het onderwerp rouw, verlies en uitvaart.

De week voor de beurs zal de organisatie in het wit, met witte ballonnen en flyers de stad ingaan om mensen aan te sporen om de beurs te bezoeken. Tijdens de beurs zullen er de nodige optredens worden verzorgd, is er een boekpresentatie en zal men een ballonverstrooiing demonstreren. Genoeg te zien en te beleven dus. Op deze manier proberen wij de beurs zo laagdrempelig mogelijk te houden. De beurs wordt gehouden op 12 oktober 2013 van 10.00 tot 16.00 uur in restaurant De Wilde Pieters in Apeldoorn. Toegang voor bezoekers is gratis.

Zie voor deelnemers de speciale websitewebsite: www.apeldoorneseuitvaartbeurs.nl

 

Verstoorde familieverhoudingen

20 juli 2013 by Siska Caneel

Een wijkzuster vraagt me om bij een client de naderende crematie door te spreken. Meneer wacht op me in zijn woonkamer, een buurvrouw naast hem. Ze zorgt al een tijdje voor hem en hij wil graag dat ze meedenkt. Tijdens het gesprek blijkt dat meneer geen contact heeft met zijn acht kinderen. Er is veel misgegaan in het gezin nadat jaren geleden de moeder is overleden en ieder is zijn weg gegaan. Kleinkinderen heeft hij nooit gezien. Hij heeft, omdat hij netjes in het hiernamaals wil verschijnen een nieuw pak gekocht. Hij vertelt hoe hij zijn uitvaart wil, wijst een kist aan en zoekt een rouwbrief uit. De tekst staat al op een briefje. Tevreden leunt hij achterover, zo, nu heb ik alles geregeld. Meneer vertelt moeilijk ademend over zijn kinderen. Vol verdriet van het feit dat hij hen nooit meer zal kunnen uitleggen wat er gebeurd is. Het raam staat open en hij geniet zichtbaar van de vogelgeluiden. De volgende morgen al kan ik terug komen, meneer is vannacht overleden. Enkele dagen later is de uitvaart. Zeven van zijn kinderen zijn aanwezig, met een hele rits kleinkinderen. Ze hebben commentaar op zijn kleding. “Waarom niet gewoon een Tshirt en zijn pet? Daarmee kennen wij hem” durft iemand te zeggen. De condoleance is een ware familiereunie. Het lijkt een hele warme familie. De kleinere kinderen kijken wat bevreemd, waar gaat dit allemaal over? Opa? Wat voor opa? En ik slik maar eens. Wat kunnen mensen elkaar toch vreselijk tekort doen, pijn doen en intens verdrietig maken.

Wij gaan met vakantie, zorgt u voor de uitvaart?

3 juli 2013 by Siska Caneel

Verbaasd kijk ik naar mijn telefoon. Is dit echt gebeurd? Het briefje met aantekeningen op mijn bureau is het bewijs. Dit gesprek heeft echt plaats gevonden. Toen ik de telefoon opnam en mijn naam noemde hoorde ik het volgende. “Mevrouw, luistert u eens. Wij gaan nu twee maanden op vakantie naar het buitenland. Misschien gaat mijn oude tante ondertussen dood. Ik heb het verpleeghuis ingeseind dat ze u dan onmiddellijk moeten waarschuwen. U kunt dan zorgen dat ze netjes gecremeerd wordt. Dus geen opbaring, geen afscheid, kerdienst, kaarten of drukte. Kan ik dat aan u overlaten?”

“Eh, jawel mevrouw, maar ik heb toch wel wat vragen.” De antwoorden daarop zijn ook duidelijk. Tante kan in haar nachtpon in de kist gelegd worden en ik kan even een sms-bericht naar de familie sturen dat tante is gecremeerd. “Bloemen?” probeer ik nog. Maar dat is ook nergens voor nodig, er komt toch niemand kijken. “Kunt u dit zo voor ons regelen?” Ja dat kan ik wel. Al is het met lichte tegenzin. De tante van deze mevrouw is al enige jaren in ons register ingeschreven. Dus alle nodige informatie heb ik wel. Haar persoonlijke uitvaartwensen zijn bij ons deels bekend. De oude dame is de komende weken regelmatig in mijn gedachten.Wat zal ik doen om haar op respectvolle wijze toch een mooi afscheid te geven? Na drie maanden blijkt de familie terug van vakantie te zijn. En tante leeft!

 

 

Geslaagde inspiratiefair bij Natuurbegraafplaats Heidepol

16 juni 2013 by Siska Caneel

“Wat een rustgevende plek, wat een mooie omgeving, wat een fantastische begraafplek, wat een natuur” . Zo maar enkele enthousiaste reacties tijdens de open dagen op Heidepol. De Natuurbegraafplaats vierde haar eerste verjaardag met een ‘inspiratiefair’. Mensen die in het afgelopen jaar alvast een mooie plek voor een graf hebben uitgezocht in het bos of in het veld kwamen met hun familie en vrienden om de plek te laten zien. Anderen kwamen voor het eerst en raakten onder de indruk van alle mogelijkheden voor een uitvaart op Heidepol. Er waren rondleidingen met IVN gidsen, en diverse werkers in de uitvaartbranche presenteerden zich. Er waren mooie koetsen, en een minirouwwagen. Bijzondere en ecologische uitvaartkisten, baarplanken, een takkenbaar en verschillende soorten lijkwades. In de boskapel en in het bos klonk prachtige live muziek. Urnen waain de as van de overledenen kan worden begraven en die na verloop van tijd vergaan, bloemen, alles ecologisch zoals het op de natuurbegraafplaats hoort. Na de regen zaterdagmorgen kwam de zon terug en bleef alleen de wind. Af en toe waaide er van alles door de lucht en dat zorgde voor de nodige hilariteit. Behalve een kistdeksel was dat ook niet dramatisch. Het hield de standhouders in beweging. Cateraars presenteerden heerlijke biologische hapjes en drankjes . In kleine golfkarretjes werden mensen rondgereden door het bos en langs het veld waar de graven te koop zijn. In en bij de ontvangstruimte kon men op het terras napraten en genieten van het zonnetje. In de heidekapel waren demonstraties. De notaris gaf informatie over aankoop van een graf. Wat een mooie mogelijkheid om ontspannen en wel, je eens te verdiepen in alles wat bij een overlijden en de uitvaart zoal komt kijken. Voor later , veel later graag. Ik vond het een zeer geslaagde ‘inspiratiefair’.

Google, ook na je dood

17 mei 2013 by Siska Caneel

‘Het Internetbedrijf Google gaat gebruikers de mogelijkheid bieden om zelf te beslissen wat er met hun online gegevens moet gebeuren na hun dood. Men kan aangeven in het eigen account of gegevens na 3, 6 of 9 maanden moeten worden gewist. Men kan ook een digitale erfgenaam of executeur aanwijzen die alle berichten en bestanden van bijvoorbeeld Gmail, You Tube, Picasa, Blogger en Drive krijgt toegestuurd. Voordat Google het account opheft krijgt de gebruiker eerst een sms en email op een 2e e-mailaccount ter controle. Men hoopt dat deze voorziening mensen in staat stelt je digitale leven na je dood te plannen en het leven eenvoudiger maakt voor je nabestaanden.’    Bron:  nu.nl

Je moet er toch ook niet aan denken dat bijvoorbeeld je vrienden op Hyves een melding krijgen over jouw verjaardag terwijl je al een half jaar geleden overleden bent. Bij Faceboek kun je wel een pagina van een gestorvene laten omzetten in een herdenkingspagina. Maar hoelang moet dat dan blijven staan? Veel bedrijven bedenken iets voor de digitale erfenissen. Bij Notaris Droge te Arnhem bijvoorbeeld kun je voor € 250,00 per jaar een digitale kluis huren. Voor meer informatie daarover zie hun website www.ddwarnhem.nl

Hoe dan ook, het is goed om eens na te denken over hoe en waar je dit soort zaken voor later wilt regelen. De uitvaartondernemer kan u informeren.

 

Een dorp vol ballonnen

7 mei 2013 by Siska Caneel

De overleden jongen lag in zijn eigen bed in de zijkamer van het woonhuis. Hier had hij al maanden ernstig ziek gelegen. De laatste dagen waren in het ziekenhuis doorgebracht. Terwijl we in de huiskamer de uitvaart gingen regelen zat het zusje bij haar broer, ze praatte tegen hem. Ondertussen werd alles geregeld en vervolgens gingen we op het kerkhof een graf uitzoeken. Een mooi plekje, gemakkelijk te vinden voor het kleine zusje. Het moest een plekje worden waar ze altijd naar toe konden gaan, om even tegen hem te praten. Een plekje in de zon, waar ook veel bloemen zouden kunnen bloeien, want daar genoot hij zo van. De afscheidsdienst in de kerk was indrukwekkend, klasgenoten, vrienden, buurtgenoten, het leek wel of het hele dorp was uitgelopen. De kinderen werden ook betrokken bij de dienst. Ze staken kaarsen aan, ze vertelden hun herinneringen. Bij het verlaten van de kerk deelden wij ballonnen en bloemen uit. Vervolgens ging de hele stoet naar het kerkhof. Omdat deze aan de andere kant van het dorp lag vulde de hele dorpsstraat zich met mensen en vooral kinderen. Een zee van bloemen en ballonnen volgde de rouwauto die langzaam door het dorp reed. Onderweg bleven andere mensen aan de kant staan en stapten van hun fiets. Dit alles moet een geweldige steun voor de ouders en het zusje zijn geweest. Bij het graf werden de bloemen bij de jongen gelegd en de ballonnen werden losgelaten en meegevoerd door de wind. Een mooi afscheid. Daar kan een gezin verder mee, dat geeft veel steun.

Thuis opbaren, in goed overleg met alle betrokkenen

19 april 2013 by Siska Caneel

Tijdens een vakantieperiode kreeg ik een melding uit de Achterhoek van een collega. De kinderen van de overlede waren al met het regelen begonnen. Ze besloten dat vader in de woonkamer moest worden opgebaard. En daar was de moeder het niet erg mee eens. Ja, ze wilde hem graag bij zich houden, natuurlijk en zo lang mogelijk. Maar waar moest zij dan blijven? Ze wilde niet alleen met haar overleden man zijn, en snikte het uit. Ik nam de situatie eens in me op. Het was een kleine woonkamer met veel meubels. Maar nadat afgesproken was dat er steeds een van de kinderen bij moeder zou zijn werd een deel van de meubels eruit gesleept en naar boven gebracht. Ik liet een kamerscherm komen om mevrouw toch wat privacy te geven. De kleinkinderen gingen tekenen, knippen en plakken en versierden het kamerscherm. Het kwam er prachtig uit te zien. Bij het organiseren van de uitvaartdienst werd moeder steeds liefdevol betrokken. Er kwamen vaste bezoektijden zodat mevrouw niet de hele dag overlopen zou worden. Ze hadden mooie persoonlijke dingen bedacht. En met steeds een blik op mij “mag dat wel?” Natuurlijk mag dat, en zo stonden er tijdens de afscheidsdienst o.a. een paar vishengels naast de kist. Die hoorden bij hun echtgenoot en vader. Net zoals de vele en kleurrijke bloemen, “want daar hield hij zo van”. Het voelt altijd goed wanneer ik eraan kan meewerken dat de nabestaanden zelf invulling geven en met elkaar bespreken hoe ze hun wensen voor de overledene kunnen realiseren. Dat helpt bij het verwerken.

”Zet mjn man maar in de schuur”

6 april 2013 by Siska Caneel

Op een namiddag belde een mevrouw uit een naburig dorp. Haar lieve man was overleden en of ik meteen kon komen. Om efficient te kunnen handelen vroeg ik of we haar man thuis of elders zouden opbaren. “In huis? nee. Hij moet naar de schuur” sprak ze op stellige toon. Ik was verbaasd en zei dat ik gauw naar haar toe kwam. Toch wel benieuwd naar de situatie belde ik een half uur later aan.

Mevrouw ging me voor naar boven waar haar man tijdens zijn middagslaapje in het echtelijke bed was overleden. Vervolgens ging ze me voor naar de schuur.”Kijk, “zei ze. “Hier moet hij worden opgebaard”. Ik keek eens rond, een werkschuur, veel materialen, veel gereedschap en koud. Ik knikte begrijpend, dit was duidelijk meneer zijn plekje. Ongerust informeerde mevrouw of ik het echt begreep. “Hier was hij altijd, en kwam alleen binnen om te eten en te slapen” legde ze uit. We hebben hem daar in zijn kist neergelegd, temidden van alles wat hem lief was, een tafeltje met bloemen en foto’s ernaast. Zijn spullen om hem heen. Geen kamerschermen, alles moest zichtbaar blijven. Zo kwam het ook op de rouwkaart: Jan is thuis, op zijn eigen plekje. In de dagen die volgden zag ik vele mensen het erf op komen en direct doorlopen naar het schuurtje. Vervolgens kwamen ze naar binnen om de vrouw te condoleren met haar verlies. Ze wisten dus allemaal waar ze haar man altijd konden vinden. Het was voor mij even wennen, maar uiteindelijk een prachtig gebeuren.

 

Door de voordeur naar binnen, maar achterom er weer uit?

29 maart 2013 by Siska Caneel

Er belde een mevrouw om te melden dat haar oude moeder was overleden. Of ik naar het verzorgingshuis wilde komen. Ik meldde me bij de receptie en werd doorverwezen. Op haar kamer lag de oude dame in het bed en was zo te zien rustig ingeslapen. Ik condoleerde de dochter met het verlies van haar moeder. Ze vroeg me de uitvaart op sobere wijze te regelen, zo had moeder het gewild. Voordat ik de rouwauto kon bestellen kwam een verpleegkundige met me overleggen. De rouwauto moest achterom komen en mocht niet op de parkeerplaats bij de voordeur staan. Ook mochten we niet zomaar met de overledene door de gang rijden. Eerste moesten alle bewoners voor het gezamelijke middagmaal in de eetzaal verzameld zijn. Ik vroeg of iemand die aan de voordeur was ontvangen niet ook daar naar buiten mocht. Nee, dat zou te confronterend zijn voor de overige bewoners. En een rouwkaart op het prikbord in de gang was absoluut verboden. De dochter haalde haar schouders op en heeft zich er verdrietig bij neergelegd. En ik moest denken aan al die keren dat het personeel van andere verzorgings en verpleegtehuizen een soort erehaag maken wanneer wij met de overledenen vertrekken. Dat getuigt van respect voor de overledene, tot het einde toe.

Niet alle uitvaartondernemers zijn geldwolven

10 maart 2013 by Siska Caneel

De Uitvaartbeurs Horizon ligt al weer een week achter ons. Er zijn veel reacties binnengekomen van deelnemers die een mooie dag hadden, veel mensen hebben kunnen laten zien en horen over de mogelijkheden die er zijn om een afscheid en een uitvaart persoonlijk te maken. Ook in de pers kwam naar voren dat het zeer taboedoorbrekend en informatief was voor de bezoekers. “Waarom zijn er geen uitvaartkisten?” vroeg een teleurgestelde mevrouw “ Die had ik nu wel eens in het echt willen zien.” Laat ik er nu heel bewust voor gekozen hebben om dat niet te doen. Dat leek me wel erg confronterend voor de bezoekers. Wel waren er boeken met onze kistencollectie. En een kistdeksel met een prachtige print van een viool. Er kwam ook een meneer met de rekening van de uitvaart die hij onlangs moest betalen. “Waarom is een uitvaart zo duur? Ondanks dat we goed verzekerd waren? Wat vindt u hier nou van?” Nu kan ik moeilijk oordelen over de rekeningen van andere uitvaartverzorgers. Dat zal ik ook niet doen omdat ik niet weet wat er is afgesproken en waarvoor mensen verzekerd zijn. Toch wil ik ook niet dat alle uitvaartondernemers voor emotieloze geldwolven worden aan gezien. Ik kan alleen maar aanraden om eens een offerte te laten maken door meerdere ondernemers en dan te vergelijken. Waarbij niet vaak genoeg opgemerkt moet worden dat niemand is gebonden door een verzekering! Iedereen is vrij om te kiezen voor een uitvaartondernemer die bij de overledene en de familie past. Iemand waarin mensen vertrouwen hebben. De rekening kan later naar de verzekering worden opgestuurd. Jammer dat veel mensen dat nog niet weten.

7,5 jaar bestaan van Siska Caneel Uitvaartverzorging gevierd met uitvaartbeurs

4 maart 2013 by Siska Caneel

Wat was het een mooie dag, zondag 3 maart bij Horizon uitvaartbeurs.Veel bezoekers vonden de weg naar “In de Weerd” waar in twee zalen 20 leveranciers uit de uitvaartbranche lieten zien hoe je een uitvaart een persoonlijk tintje kan geven en wat er zoals mogelijk is. In de derde zaal werden zes presentaties gegeven informatief en zeer interessant. In de hal was onze eigen tafel ingericht. Bezoekers bogen zich over de voorbeeldboeken met kisten, met rouwdrukwerk, met teksten voor de rouwbrief enz. De prachtige condoleancemappen lagen naast de zeer prettige regelboeken voor de nabestaanden na het overljjden van hun dierbare. Knip en plakboeken voor kinderen om hen te helpen bij het verwerken en natuurlijk de uitvaartdraaiboeken. En ondertussen werd en muziek gemaakt en gezongen. Alle bezoekers kregen een consumptie aangeboden, vragen werden beantwoord en bij het verlaten van de beurs kreeg iedereen een mooie roos mee naar huis.

De Witte rouwvip reed af en aan om bezoekers van huis te halen of na het beursbezoek weer thuis af te leveren. Een hele bijzondere ervaring om in deze bus naast (de lege plek van) de uitvaartkist te zitten. Op het beeldscherm werden foto’s vertoond, een stemmig muziekje klonk op de achtergrond. Deelnemers en bezoekers van de beurs waren erg tevreden over deze dag. Daar zijn wij blij mee, we hopen het taboe weer wat opengebroken te hebben en dat we hebben kunnen laten zien hoe mooi het ook kan zijn. Niet voor nu, maar voor later, wanneer het echt nodig is.

Mooie presentaties tijdens de beurs

23 februari 2013 by Siska Caneel

Naast de vele informatieve stands op de beurs zijn er ook 6 mooie presentaties. Op veler verzoek een kijkje op Heidepol, de prachtige Natuurbegraafplaats met eeuwige rust. En de notaris over erfrecht natuurlijk. Dat is soms lastig als je grootouder van een samengesteld gezin bent. En ze vertelt ook over de erfenis van de Social Media. De toegangscodes van o.a faceboek kun je in een kluis opslaan. Ad de la Mar doet een boekje open over de geschiedenis van het begraven in Arnhem. Wie weet waar de eerste begraafplaats binnen de stadmuren zich bevond? Gerritsen Grafmonumenten laat zien wat er allemaal mogelijk voor een mooi monument op een graf, en Els van Beek neemt ons mee in de afscheidsrituelen. Dat gaat ook over afscheid anders dan van een overledene, bijvoorbeeld een huis, een baan, een land. Naast een muzikaal optreden in de wandelgangen leert Veronika Simorett ons luisteren en beleven van muziek. Kortom, allemaal zeer de moeite waard. Kijk in de agenda (en dan nog) voor de begintijden.

Naar de uitvaartbeurs met de witte rouw-vip

20 februari 2013 by Siska Caneel

Daar zaten we dan gisteren tijdens de persconferentie over de uitvaartbeurs. Op comfortabele stoelen In de witte uitvaartbus. Een speciale beleving. Met acht mensen kun je op de dag van de uitvaart om de kist met de overledene heen zitten. Vandaag was de kist natuurlijk leeg. Voor de beleving was er wel een prachtige kist in gezet. Een mooie bloem erop. Aan de wand boven de kist kunnen rekken voor de bloemstukken worden opgehangen. Er is een scherm waar je eventueel een foto of een complete diaserie op kunt bekijken. Dit mag de familie zelf aanleveren, net als de muziek. Ook is er een drankje aan boord. En is er prachtige sfeerverlichting aangebracht. De ramen geven een rustig uitzicht op straat maar er kan niet naar binnen worden gekeken. Wanneer je van deze bus gebruik maakt blijf je in een intiem gezelschap nog even samen met de overledene. Je hoeft zelf geen auto te rijden, er zijn geen volgauto’s nodig. Het is een sfeervol geheel.

Deze bijzondere ervaring kun je opdoen door je aan te melden via het gastenboek op deze site. Op de dag van de Uitvaartbeurs Horizon kun je door de Vip van huis gehaald worden of eventueel na je bezoek aan de beurs weer worden thuisgebracht. Er zal geen uitvaartkist in de bus staan. Heel bijzonder, maar de correspondent van een krant wilde liever niet even meerijden. Te confronterend misschien? Wij hopen dat er mensen zijn die deze unieke gelegenheid aangrijpen en zich voor 1 maart aanmelden.

 

Horizon een kleine uitvaartbeurs

3 februari 2013 by Siska Caneel

Voor wie organiseer je nu een uitvaartbeurs? Dat vroeg men mij deze week nadat de aankondiging op de website was bekeken. Wie zou daar nu naar toe willen gaan? Nou, ik hoop dat veel mensen de weg naar Horizon kunnen vinden. Om nu, zonder dat er iemand in hun omgeving net is overleden eens rond te kijken. Wat is er allemaal te zien op het gebied van uitvaarten? Weten mensen dat en welke keuzes zij kunnen maken? Dat het niet allemaal standaard en volgens een boekje hoeft? Vijf jaar geleden was er ook zo’n kleine beurs in Arnhem. En ik herinner me dat de mensen aan een tafel zaten en bijvoorbeeld een boek met uitvaartkisten bekeken. Ze zochten een mooie rouwkaart en zaten gedichtjes over te schrijven. Wanneer krijg je nu de kans daar eens rustig naar te kijken? En men verbaasde zich over het wagenpark, wat een keuze aan auto’s om naar je laatste rustplaats gebracht te worden! Er zijn zoveel mogelijkheden om het verdriet van een afscheid draaglijker te maken. We kunnen en willen het verdriet niet wegnemen, dat is nodig om te rouwen. Maar zie eens wat een mogelijkheden om met het verdriet om te gaan. Elke deelnemer aan de beurs heeft zijn eigen specialisme en zet dat in voor anderen. Of het nu om een grafmonument, een assieraad, een mooie herinnering of afscheidsrituelen gaat. Er zijn veel mogelijkheden en wij willen op 3 maart laten zien dat het onderwerp van de dood bespreekbaar kan zijn en uw persoonlijke uitvaartwensen wellicht vervuld kunnen worden. Dus trek een uurtje uit en kom “In de Weerd” tussen 12 en 16.30 uur.

Speciale behandeling rouwpost

22 december 2012 by Siska Caneel

Zo heel af en toe worden we opgeschrikt door het bericht dat de rouwpost te laat werd bezorgd of is verdwenen. Je moet er niet aan denken. Dan weten belangstellenden te laat dat er iemand is overleden en kunnen ze vaak niet meer naar de uitvaart. Ondanks de zorgvuldige werkwijze van de uitvaartondernemers gebeurt het toch wel eens. En wat moet je dan?  De rouwpost werd aangeleverd in de grote blauwe verzamelenveloppen. Ze kosten € 3,00 per stuk en dan neem je aan dat er extra aandacht voor is van Post.nl.  Zij nemen de verantwoording niet over. Gaan ze voor jou iedereen bellen? Vergoeden ze de onkosten die je extra moet maken? Helaas niet. Kun je iets doen om dit te voorkomen? Gelukkig zijn er wel een aantal dingen waar je rekening mee kunt houden. Maar 100% zekerheid kan post.NL niet beloven. Rouwpost kun je goed onderscheiden wanneer de envelop een rouwrandje heeft. Tegenwoordig niet alleen meer zwart, maar ook grijs of bijvoorbeeld blauw. Gebruik de speciale rouwzegels. Vraag je uitvaartverzorger ernaar. Zorg dat de envelop goed gesloten is, de hele achterklep naar binnen. De adressen moeten volledig zijn en duidelijk leesbaar.  Doe de kaarten of brieven per 50 in de daarvoor bestemde verzamelenvelop. Stuur een kaart naar je zelf, of de uitvaartondernemer, dan kun je het bestelmoment controleren. Gooi de post niet in een brievenbus maar geef ze af bij een postkantoor/servicepunt. Nog beter is om de post te(laten) aanbieden bij het voorsorteercentrum.

En denk ook eens aan een advertentie in een huis-aan-huisblad. Dan ben je wel afhankelijk van de verschijningsdag. Mensen kiezen er ook wel voor om bijvoorbeeld pas na de uitvaart een advertentie te plaatsen. De uitvaart is dan in kleinere kring.  Maar je bereikt alsnog veel mensen om te laten weten wie er is overleden. Het is veel minder duur dan een advertentie in een landelijke of regionale krant. De tarieven zijn bij de uitvaartondernemer bekend.

iPad of telefoon mee in de kist

9 december 2012 by Siska Caneel

December 2012 – Ruim zeven procent van de Nederlanders wil graag een elektronisch apparaat, zoals iPad, laptop of mobiele telefoon, meenemen in zijn of haar uitvaartkist. Ook hobbyattributen, zoals muziekinstrumenten en gereedschap, zijn gewilde spullen om mee te begraven (zes procent). Verder zijn boeken en tijdschriften of een knuffeldier populaire objecten. Het aller populairst zijn aandenkens aan dierbaren, zoals foto’s en sieraden (33 procent). Dit blijkt uit een onderzoek van uitvaartverzekeraar Nuvema onder duizend respondenten.

“Het is opvallend om te constateren dat de Nederlandse bevolking goed weet welk voorwerp ze mee wil nemen in de uitvaartkist. In de praktijk blijkt echter dat onze uitvaartverzorgers slechts bij vijftien procent van de uitvaarten de vraag krijgen of er een voorwerp mee kan in de uitvaartkist”, zegt Emile de Jong, adjunct-directeur van Nuvema. Veel van de genoemde voorwerpen zijn eigenlijk niet toegestaan om mee te nemen in de kist. De regelgeving met betrekking tot het begraven van voorwerpen is namelijk duidelijk: er mogen geen materialen meegegeven worden, die niet door de natuur afbreekbaar zijn of die de grond kunnen vervuilen. Zaken als elektronica en cosmetica zijn niet afbreekbaar en dus niet toegestaan. Foto’s daarentegen zijn wel toegestaan, maar dan zonder fotolijstje. Overigens is het meenemen van spullen in het graf niet nieuw. Sinds mensenheugenis is het meegeven van een zogenaamde grafgift namelijk een gewoonte in verschillende culturen. In bijvoorbeeld het oude Egypte werd dit al gedaan, zodat de overledene de voorwerpen kon gebruiken in het hiernamaals.

Famadihana, het keren van de botten

8 december 2012 by Siska Caneel

Een ritueel op Madagascar
Tijdens Famadihana gaan families de graftombes van hun overleden familieleden binnen om de stoffelijke resten er uit te halen. De in kleden gewikkelde resten worden op matten naar buiten gedragen en door de dansende menigte verplaatst. Op een rustig plekje worden de botten schoongemaakt en opnieuw ingewikkeld. Een begrafenis is een verdrietige ceremonie maar tijdens de Famadihana is het feest. Er wordt volop gelachen, gedronken en gedanst. Dit feest is om te laten zien hoeveel men nog steeds om de overledenen geeft. Men raakt ze aan, vertelt de laatste familienieuwtjes en belangrijke zaken. Maar voor zonsondergang worden de beenderen in de schone doeken voorzien van handgeschreven boodschappen of geborduurde namen weer teruggelegd in de graven.
Dit ritueel vindt ongeveer eens in de zeven jaar plaats. Voor de nabestaanden is dit de manier om in contact te blijven met hun voorouders. Omdat de inwoners van Madagascar trots zijn op het ritueel zijn ook de toeristen van harte welkom. (Uit de media)

 

Vissen en muziek voor Opa

7 november 2012 by Siska Caneel

Ook de afgelopen tijd kwam ik het weer een paar keer tegen. De discussie van ouders, kinderen en kleinkinderen over hun aanwezigheid bij een condoleancebezoek en de afscheidsdienst. Teveel en soms onterecht willen volwassen de kinderen beschermen tegen de mogelijke emoties. Laten we ons bedenken dat de dood bij het leven hoort en dat we eerlijk willen zijn. Een meisje van 8 wilde graag afscheid van haar geliefde opa nemen. Voordat hij stierf had ze nog bij hem gezeten en hem vaarwel gezegd. Hij beloofde haar dat ze voor eeuwig in zijn hart zou blijven. Na zijn overlijden wilde ze graag een bijdrage leveren aan het afscheid. Ze stelde voor om een stukje muziek te spelen. En of je nou een prof bent of niet, een meisje van 8 die op deze manier haar opa wil uitgeleiden, ik vind het fantastisch. Ze werd heel goed begeleid door haar ouders, en ze kon het aan. Tijdens het rouwbezoek schoof ze steeds dichter naar haar overleden opa toe. Nee, het was niet eng. Ze schreef haar belevenissen en gevoelens ondertussen op in het boekje “Lieve”. Op de dag van het afscheid kwam ze aan met een kaars. Deze had ze zelf van was gemaakt, er stonden vissen op, want opa ging vaak vissen. Ze had een striptekening gemaakt voor opa, deze legde ze bij hem in de kist. Dapper hielp ze mee toen de familie de kist definitief sloot. Ze draaide de sluitknoppen stevig aan. En daar zat ze, de kleine muzikant, voor in de aula. Ze stak haar kaarsje aan voor opa, en ze speelde op haar cello. Ontroering maakte zich van de aanwezigen meester. Natuurlijk vloeiden er ook tranen, dat hoort erbij. Ik ben ervan overtuigd dat dit meisje geen nare dromen over de dood van haar opa zal hebben. Ze was erbij betrokken en dat helpt haar bij het verwerken van dit grote verdriet. Fijn dat deze ouders inzagen hoe belangrijk dit is voor een kind.

Sint-Jan de Doperkerk Arnhem wordt eerste Memorarium in Nederland

13 oktober 2012 by Siska Caneel

Na zorgvuldige afwegingen door diverse instanties, waaronder het Bisdom Utrecht, is nu definitief goedkeuring verleend voor de verkoop van de Sint-Jan de Doperkerk in de wijk Klarendal in Arnhem. De kerk, die in de volksmond de Sint-Janskerk wordt genoemd, wordt het eerste Memorarium van Nederland.

 

Memorarium Een Memorarium is een spirituele belevingsruimte en gedenkplaats in de ruimste zin van het woord. In deze omgeving worden nabestaanden de ruimte en mogelijkheden geboden de mensen te gedenken die hen zijn ontvallen. De ruimte op zich biedt een bijzondere, respectvolle en hoogwaardige omgeving met een spirituele sfeer. De mogelijkheden en begeleiding bieden optimale aandacht voor individuele wensen en behoeften. Een Memorarium is gevestigd in voormalige rijksmonumentale kerkgebouwen, die zich kenmerken door locatie en uitstraling van in- en exterieur. In de Sint-Janskerk werd een prachtige locatie gevonden voor het eerste Memorarium van Nederland.

De werkzaamheden vinden zowel in- als extern plaats, waarbij geen afbreuk wordt gedaan aan de beleving van het voormalige kerkgebouw.”

Mogelijkheden Memorarium Arnhem De directie van het Memorarium Arnhem gaat een keur aan mogelijkheden bieden om te gedenken in een spirituele, hoogwaardige omgeving. Het Memorarium in de Sint-Janskerk te Arnhem gaat ruimte bieden aan een binnencolumbarium, een urnencrypte, een kinderhofje, een gedenkmuur, een gedenk- of bedeplaats, een buitencolumbarium, een urnenmuur, een gedenkmonument voor het gestorven kind en een stilteruimte. Het Memorarium biedt bovendien een bijzondere omgeving voor een bijzettingdienst, een wake en voor een sfeervol samenzijn van nabestaanden, Daarmee wordt het Memorarium een respectvolle, sfeervolle omgeving voor passend gedenken.”

Naar verwachting zal de verbouwing tot Memorarium in het voorjaar van 2013 gereed zijn.

Een met de natuur en eeuwige rust

28 september 2012 by Siska Caneel

“Wat ben ik dankbaar dat ik dit mooie werk mag en kan doen”. Dat schoot door mij heen toen ik deze week naar huis kwam na een uitvaart. Niet zo maar een uitvaart, dat is het nooit, maar een hele bijzondere, de eerste die ik mocht organiseren op de Natuurbegraafplaats Heidepol. De keuze van de weduwnaar was gevallen op een graf midden in het open, maar met bloemen bezaaide veld. “Mijn vrouw hield van de zon”zei hij. “En ze wordt beschermd door de prachtige bomen achter haar”. Mevrouw lag opgebaard in een lijkwade op een baar van wilgentenenhout temidden van haar familie en vrienden. Ze hadden haar zelf naar binnen gedragen en op de platte loopkoets gelegd. Om haar heen veel bloemstukken en boeketten. Familieleden spraken een afscheidswoord, een fado zangeres zong een prachtig lied. Ondanks de voorspelde regen en onweer brak de zon door op het moment dat de overledene door de nabestaanden naar buiten werd gereden en de stoet verdween in het veld. Het leek wel Frankrijk. In het veld mochten bloemen geplukt worden voor bij het graf. Midden in het veld tilden we haar van de loopkoets en plaatsten haar op het graf. De familie liet zelf aan de touwen de baar in het graf dalen. Rozenblaadjes werden vervolgens ten afscheid in het graf gestrooid en de losse bloemen volgden. Een vlinder kwam aangevlogen, maakte een rondje over het graf en zette haar tocht over het veld voort. Met kippevel luisterden we naar de prachtige klaagzang van de zangeres. Nog een dankwoord en langzaam scheurde men zich los van het graf. In de ontvangstruimte van Heidepol stonden hapjes en drankjes klaar. De lucht betrok, het ging regenen, hagelen, stormen. Opeens was het herfst. Een onvergetelijk afscheid.

Wereldrecord langste rouwautostoet

2 september 2012 by Siska Caneel

Nieuw Guinness World Record op 107 rouwauto’s

De recordpoging om de langste stoet van rouwauto’s te formeren is geslaagd. Het bestaande record van 51 rouwauto’s uit deVS – dat dateerde van september 2011 – is op donderdag 30 augustus 2012 verbroken. Correct Monnereau uit Doetinchem was een van de 107 deelnemers. Daarmee is het record ruimschoots overtroffen en verdient het een plek in het Guinness Book of World Records.

“Met onze deelname aan de Rouwauto Rit wilden wij het fenomeen rouwvervoer in de schijnwerpers zetten”. “Dat is goed gelukt. De zwarte Binz is ons gezicht naar buiten. Wij besteden veel zorg aan onze rouwauto’s en merken steeds meer dat mensen bij een uitvaart bewust kiezen voor een bepaald type auto. Zij zoeken dan aansluiting bij de levensstijl van de overledene. Wij zijn blij dat we samen met andere deelnemers dit record hebben behaald en dat er zoveel enthousiasme is getoond vanuit het publiek en de branche. Maar bovenal wilden we Nederlanders inspireren en laten zien wat er tegenwoordig allemaal mogelijk is op het gebied van rouwvervoer.” =. Dat laatste is zeker gelukt

Maurits Monnereau

meer lezen

Hulp van familie bij de laatste verzorging

31 juli 2012 by Siska Caneel

De persoonlijke verzorging van een overledene zal meestal door de uitvaartverzorgers gedaan worden. Toch zien we steeds vaker dat de familie er graag bij aanwezig is, of ook zelf wil helpen. Natuurlijk is het mogelijk, allebei. Zien hoe je overleden ouder, vriend of kind nog een keer gewassen en gekleed wordt, de haren gewassen en gekamd. Soms moet er nog geschoren worden. Er is niets engs aan, het gebeurt met veel zorg en respect. De familie heeft (soms met de overledene) de kleding voor in de kist al uitgezocht en het is fijn om te zien hoe mooi de overledene dan kan worden opgebaard. Mensen die altijd make-up gebruikten krijgen ook in de kist bijvoorbeeld hun geliefde oogschaduw of lippenstift op. De afgelopen maanden werden we bijvoorbeeld geholpen door een meneer die vol liefde zijn hoogbejaarde moeder de laatste verzorging gaf. Tijdens haar ziekbed had hij haar verzorgd, en hij wilde dit graag zelf afsluiten. Ook was er een kleindochter van 20 die hielp met het aankleden van haar geliefde oma. Vol liefde maakte ze oma nog een keer op voor haar laatste reis. Het helpt sommige mensenbij het verwerken als ze hieraan een aandeel kunnen levereren. Zeer waardevol is dit ook waar het om kleine kinderen gaat. Waarom overlaten aan een vreemde als je het ook zelf wilt en kunt? Het mag, het hoeft niet. Veel  is mogelijk in overleg met de uitvaartverzorging. Om ook bij dit laatste stukje betrokken te zijn. Mooi om te zien en mee te maken.

Jaarlijks rozen op de zee

20 juli 2012 by Siska Caneel

Vandaag sprak ik een heel aardige dame van 91 jaar. Ze sprak over haar wensen betreffende haar latere uitvaart. “Een intieme zaal voor de condoleance, niet zo leeg en kil. De nabestaanden moeten nog echt even gezellig met wat lekkers bij elkaar kunnen zitten en napraten. En mijn asurn moet naar Friesland. Daar wil ik door de nabestaanden over zee worden uitgestrooid. Dat hebben we 24 jaar geleden ook met de as van mijn man gedaan. En nu, elk jaar rond zijn sterfdatum, doen we dat nog steeds. Voor ieder lid van de familie strooien we een roos uit de boot. Een prachtig gezicht. En een heel warm gevoel. Dat wil ik later ook. Maar dan hoop ik dat ik ook rond die datum ga overlijden, want het moet uniek blijven, een gebeurtenis die eens per jaar plaatsvindt.  Maar daar komen de kinderen wel uit”.  Ik vind het een ontroerend, en een prachtig idee.

Afscheid van een kleurrijke buurt

13 juli 2012 by Siska Caneel

Laatst gingen we een overleden mevrouw ophalen om naar het rouwcentrum over te brengen. Ze was thuis in de nabijheid van haar partner, kinderen en kleinkinderen overleden. “Het was een mooi afscheid” zei de familie. “Precies zoals ze wilde, met ons allemaal erbij.” Fijn dat die mogelijkheid er is om in je eigen omgeving en bij de mensen die je liefhebt te mogen en kunnen sterven. Het was een grote familie en naast het verdriet waren ze ook wel opgelucht. “Moeder is uit haar lijden verlost.” Daar mocht op gedronken worden, een glaasje in de hand. Na nog een laatste afscheid, een aai, een kus,brachten wij mevrouw naar de rouwauto. Toen de voordeur open ging hoorde ik gezang in de buurt. Het duurde even maar toen drong het tot me door. De Surinaamse buren kwamen naar buiten en zongen prachig een afscheidslied. Een soort gospel. De nabestaanden liepen met hun glas in de hand naar buiten, buren verzamelden zich rond de auto, een kleurrijk geheel. “Let it rain, let it rain” zongen de buurvrouwen in hun afscheidslied. En warempel, terwijl mijn collega langzaam voor de rouwauto uitliep tot aan de hoek van de straat begon het heel, heel zachtjes uit de hemel te druppelen. Men omhelsde elkaar, er werd gecondoleerd en ieder ging weer naar huis. Wat een warmte sprak daaruit. Fijn om in zo’n buurt te wonen.

Begraven, cremeren of….Natuurbegraven

4 juli 2012 by Siska Caneel

Vandaag heb ik de eerste natuurbegraafplaats in Nederland bezocht. Op het landgoed Heidepol. Een prachtige plek tussen Arnhem en Ede. “Leven en dood op een harmonieuze wijze samengebracht.” Niet begraven of cremeren, maar Natuurbegraven. Begraven in de natuur. Op een zelf gekozen plek met eeuwigdurende rust. Geen zorgen over erfrecht en grafonderhoud. Het graf wordt vanzelf weer onderdeel van de natuur. Sprakeloos was ik van de schoonheid van dit gebied. Een boskapel voor het laatste afscheid , een ceremonie in een openluchtkapel midden in het bos. Eeuwenoude bomen, bemoste plekken, en rust, echte rust. De vogels zingen hun lied, een mooi concert. Vanuit het bos via de bosrand naar een prachtig veld. De knoppen van de korenbloemen staan op springen, klaprozen en kamillie. Hier kun je een mooie plek zoeken voor je laatste rustplaat in het bos of op het veld. dichter bij de natuur kan het niet. Begraven worden  in een kist van afbreekbaar materiaal of een lijkwade. Op het graf niets, of een schijf van een boomstam met tekst. In het groene landschap vallen ze niet eens op. En in de loop der jaren zal het graf weer een worden met de natuur, overwoekerd door het groen.

Twee passanten kwamen vanmiddag ook naar deze plek. En overweldigd door de schoonheid van de natuur, de rust, het landschap in de omgeving kwamen ze naar het informatiecentrum. Toen ze vertrokken hadden ze beiden een graf uitgezocht “voor later”. Zomaar op een zonovergoten woensdagmiddag. Ik kan ze geen ongelijk geven.

Complete nazorg voor de nabestaanden

28 juni 2012 by Siska Caneel

Na de soms hectische dagen na een overlijden en de uitvaart komt opeens de stilte. Het gemis van de overledene dringt nu pas goed door. En er moet nog zoveel geregeld worden. Waar moet je beginnen? Hoe moet het nu allemaal verder? Heeft u hulp (nodig) bij het afwikkelen van allerlei zaken? Waar moet u wezen? Hoe vindt u al die instanties? Waarom zijn aanvraagformulieren soms zo moeilijk in te vullen? Ondanks opzeggingen krijgt u misschien toch nog rekeningen van lidmaatschappen en abonnementen. En er moeten nog belastingpapieren worden ingevuld. De verzekering betaalt pas laat uit, u zou er moedeloos van worden.

Verlies is op zich al ingrijpend genoeg en eigenlijk krijgt u niet even de tijd om rustig te rouwen en alles te verwerken. Daarom kan NuNazorg u helpen. Een medewerkster neemt zes weken na de uitvaart vrijblijvend contact met u op. Alleen als u het wilt en fijn vindt zal een afspraak gemaakt worden. Daarbij zal gekeken worden hoe zij u eventueel kunnen helpen. U wordt eerlijk en zo volledig mogelijk geinformeerd over alle mogelijkheden. Daarbij kijkt men vooral naar uw persoonlijke omstandigheden. De organisatie werkt samen met uw gemeente, de welzijnsorganisatie en vrijwilligersorganisaties in uw gemeente.

U krijgt een vast aanspreekpunt voor hulp, zorg en vragen na elk verlies. Zolang als dat nodig is. Deze hulp is geheel kosteloos voor u.  Siska Caneel Uitvaartverzorging werkt samen met de organisatie NuNazorg en biedt u zonodig deze hulp aan. Kijk op:  www.nunazorg.nl

Steeds meer betalingsproblemen bij nabestaanden

26 juni 2012 by Siska Caneel

n.a.v. krantenartikel in de Telegraaf op 25 juni 2012.

Uitvaartondernemers worden steeds vaker geconfronteerd met nabestaanden die uitvaarten veel te laat of zelfs helemaal niet betalen. Door de crisis hebben mensen het geld niet meer om de rekening van de uitvaart te voldoen. Ook speelt mee dat verzekeraars steeds minder (of later) uitkeren. Zoals bijvoorbeeld Yarden die twee maanden nodig heeft om aan de nabestaanden € 2300 over te maken. Naast het verdriet en het gemis van hun geliefde moeder moet de familie zich in allerlei bochten wringen om de financiele nalatenschap af te wikkelen.

Onacceptabel gedrag van een verzekeraar die zelf onmiddellijk met strafmaatregelen komt wanneer de verzekerden hun rekening te laat betalen. BGNU- voorzitter Koeslag zegt in het artikel dat uitvaartondernemers soms zes weken langer moeten wachten op hun geld. Terwijl ook zij de rekeningen binnen de gestelde termijn dienen te betalen. Misschien toch beter om geld voor de uitvaart bij de bank op een deposito rekening te zetten. Je krijgt zelf de rente en de nabestaanden kunnen direct na het overlijden over het geld beschikken om de uitvaart te betalen.

Meer kans om te sterven op je verjaardag

12 juni 2012 by Siska Caneel

 

(gelezen op uitvaart.nl)

 

Jarig zijn is behoorlijk gevaarlijk! Althans als we de resultaten van een nieuw Zwitsers onderzoek moeten geloven. Dat onderzoek naar meer dan 2,5 miljoen sterfgevallen in veertig jaar wijst uit dat je op je verjaardag 14 procent meer risico loopt om te sterven, dat meldt het AD.

Het AD schrijft (naar aanleiding van een artikel in The Independent) dat een verjaardag meer stress oplevert dan andere dagen. Hierdoor neemt de kans toe dat je uitgerekend op je eigen verjaardag zal sterven. De onderzoekers noemen dit verschijnsel de ‘birthday blues’. Mensen die op hun verjaardag sterven overlijden vaak aan een hartaanval, beroerte of als gevolg van zelfmoord. Mensen boven de zestig jaar hebben op hun verjaardag 18 procent meer kans om te sterven dan op andere dagen.

 

Muziek bij de uitvaart: CD of live?

8 mei 2012 by Siska Caneel

Sommige mensen hebben hun keuze al gemaakt, en hebben hun favoriete muziek opgeschreven. Anderen schuiven deze keuze vooruit en dan is het soms te laat om zelf te kiezen. Nabestaanden moeten dan keuzes maken. Dat kan moeilijk zijn. Denk je aan muziek waarvan de overledene hield, of welke muziek jou aan de overledenen herinnert? Gelukkig heeft  Moscowa in Arnhem (en de meeste andere crematoria en begraafplaatsen) een uitgebreide muziekcollectie. Deze is te vinden op internet. Honderden nummers staan met titel, artiest en tijdsduur in een uitgebreid document. Vaak zijn de gezochte muziekstukken gemakkelijk te vinden. Als de gewenste muziek niet aanwezig is kan men ook zelf de muziek op CD aanleveren. Dit moet 24 uur vante voren, zodat het geluid getest kan worden. Maar je kunt ook denken aan live muziek. Misschien kan iemand van de familie een instrument bespelen of mooi zingen. En er zijn ook artiesten die tegen een redelijke prijs graag op een uitvaart het lievelingslied van de overledene ten gehore willen brengen. Vraag de uitvaartleider om de nodige informatie.

Kinderen mee naar een uitvaart?

29 april 2012 by Siska Caneel

Vaak een moeilijke beslissing voor ouders: betrek je de kinderen bij een overlijden, bij een uitvaart? Als ouders mijn mening vragen zeg ik altijd dat ik het wel zou doen. Laat de kinderen maar zien wat er gebeurt, de dood hoort bij het leven. Ouders weten zelf het beste wat hun kind aankan, maar dat is meer dan je denkt.  Vooral wanneer je zelf bang voor de dood bent, een dood persoon “eng ” vindt, zul je er niet voor kiezen je kind mee te nemen. Uit veel ervaring weet ik dat het goed is voor kinderen om eerlijk te zijn over wat er gebeurt. Je weet niet wat ze in hun hoofd hebben, welke voorstelling ze zich maken van een grootouder in een kist. Ik heb ze  deze week weer gezien,  (achter)kleinkinderen die naast hun overleden oma tekeningen maakten, een liedje zongen, hun knuffels in de kist stopten, om vervolgens zingend en spelend hun eigen gang weer te gaan. Een meisje van drie hielp om de rouwkist dicht te maken, kinderen staken tijdens de afscheidsdienst kaarsjes aan, zetten een windmolentje op een graf.  Ze doen het met een lach en een traan. En verdrietig zijn mag. Je kunt het thuis voorbespreken en ook nabespreken, lees een boekje over het onderwerp, bekijk samen de plaatjes, vraag wat ze ervan vinden. Waarom huilen al die mensen? Nou ze zijn verdrietig omdat oma er niet meer is, wij zijn dat ook. Dit helpt bij het accepteren en verwerken. Heb begrip voor hun verdriet, maar ook voor het feit dat ze zich daarna omkeren en weglopen. Alweer vergeten. Niks eng, het hoort bij het leven.

Foto’s van ouderen

28 april 2012 by Siska Caneel

Vaak willen nabestaanden tijdens de condoleancebezoeken en uitvaartdiensten een foto van hun dierbare overledene op of bij de rouwkist plaatsen. In de praktijk blijkt dat nog niet zo gemakkelijk. Naarmate mensen ouder worden gaan ze minder vaak op de foto. En als ze op de foto gaan is dat vaak met klein- of achterkleinkinderen op schoot.  Prachtige foto’s natuurlijk, een mooie herinnering voor later. Maar niet een mooi portret. Uitvaartondernemers en fotografen moeten soms behoorlijk veel moeite doen om iets moois van bijvoorbeeld een pasfoto te maken. Die foto is dan ook vaak al jaren oud en geeft niet altijd meer een herkenbaar beeld van het heden. Gelukkig kan er met de hedendaagse technieken veel. Maar veel liever nog zou ik ervoor willen pleiten dat oma, opa of die lieve oude tante bij gelegenheid nog eens mooi op de foto gezet worden. Verjaardagen, kerst, andere feestdagen, een kleine moeite. En straks bent u er blij mee.

Koffie met cake of een afscheidsdrankje

22 april 2012 by Siska Caneel

Met een familie om de tafel. We bespreken de gang van zaken voor de dag van de uitvaart van hun man en vader. Wat bieden we de belangstellenden aan tijdens de condoleance? “Alstublieft geen koffie met cake” gruwt een van de kinderen van de overledene. “Maar dat hoort toch zo?” verwondert de moeder zich. En ze kijken mij aan, ik zal het wel weten. En gelukkig kan ik uitleggen dat koffie met cake en koek of broodjes dan wel gebruikelijk is, maar beslist niet verplicht. Tegenwoordig zijn er zo veel mogelijkheden. Bedenk wat bij de overledene past. Wat zou vader gewild hebben? Ervan uitgaande dat de uitvaart om 16.00 uur zal plaats vinden zou deze meneer tegen 5 uur zijn dagelijkse borreltje hebben genomen. Na enig overleg besluit de familie dat na de plechtigheid een drankje zal worden aangeboden. Fris en een wijntje. “Maar dan ook geen broodjes” beslist moeder. En dus bestel ik op haar verzoek ook een schaal saucijzenbroodjes. Tevreden laten de kinderen weten dan tenminste in vaders stijl een afscheidsborrel te kunnen geven. Mooi dat het ook zo kan.

Luxe appartementen maar te kleine liften

21 april 2012 by Siska Caneel

Vannacht werd ik geroepen naar een super de luxe appartementencomplex. Ruim opgezet, grote deuren, goede draaihoek voor het vervoer van brancards en uitvaartkisten. (Daar let ik natuurlijk altijd op als ik ergens binnenkom) Maar waar ik vervolgens van schrok was de lift. In zo’n prachtig complex, waar toch vooral ouderen wonen is een lift van 1.50 meter geplaatst. Onmogelijk om iemand horizontaal te verplaatsen. Een uitvaartkist krijg je niet boven. De overledene kon dus niet in de kist worden opgebaard of vervoerd worden. Natuurlijk hebben we het na veel overleg kunnen oplossen. Mevrouw ligt nu in haar eigen kamer opgebaard in haar eigen bed. Met een beetje goede wil is dat goed te doen. Raam open houden, kachel uit. Op de dag van de uitvaart zal deze mevrouw op een brancard uit haar huis gehaald worden. In een rouwcentrum leggen we haar dan alsnog in de kist. Waarna haar familie liefdevol afscheid kan nemen. Maar ik vraag me af hoe architecten hiertoe komen. Bezuinigingen? En is er dan helemaal niemand meer in die bouwwereld die nadenkt over de grootte van een lift? Bouwplannen worden toch getoetst en gekeurd? Het zou niet mogelijk moeten zijn. Gelukkig hebben we deze keer een oplossing gevonden. Maar dat lukt niet altijd. Een paar maanden geleden kwam ik dit ook al tegen. De in het ziekenhuis overleden meneer kon daardoor niet thuis opgebaard worden, tot groot verdriet van zijn partner. Zij hadden het samen zo besproken. Meneer zou na het overlijden thuis komen en daar kon de familie in alle rust en in een bekende omgeving afscheid komen nemen. Helaas moest toen worden uitgeweken naar een rouwcentrum. Dat leverde zeker bij deze oudere mevrouw veel extra stress en verdriet op. “Ik had het hem zo beloofd!” Een hele verkeerde en onbegrijpelijke bezuiniging dus.

Het mooie van een Hospice

20 april 2012 by Siska Caneel

Vandaag bezocht ik een Hospice, ook wel Hospitium genoemd. Een mooie plaats in een instelling, met een huiselijke sfeer. Hier kan men zijn of haar of laatste dagen doorbrengen wanneer “thuis” geen optie is. Er zijn vele redenen te bedenken waarom iemand niet thuis kan blijven, als je alleen woont bijvoorbeeld, er letterlijk geen ruimte is, of als er geen zorg voor handen is. In het Hospice zijn professionele krachten en vaak vrijwilligers werkzaam die een huiselijke sfeer creëren. Ieder heeft haar/zijn eigen (huis)kamer die van alle gemakken is voorzien. Daar kan visite worden ontvangen en toch is alle benodigde zorg binnen handbereik. Hier kan men zich in alle rust op het overlijden voorbereiden. Zoals altijd wanneer ik een Hospice binnen kom valt de warmte van kleuren en sfeer op. Vriendelijke mensen, zorgzaam naar de medemens. Fijn dat deze mogelijkheid er is. Natuurlijk verdrietig wanneer ik daar iemand mag komen ophalen. Maar ik doe dat in de wetenschap dat men hier liefdevol is ontvangen en verzorgd. Dat maakt het aanvaarden voor alle betrokkenen toch gemakkelijker.

Een Joodse begrafenis

19 april 2012 by Siska Caneel

Gisteren heb ik een joodse begrafenis meegemaakt. Heel bijzonder. De overledene werd al 30 uur na overlijden begraven. Na het overlijden in het ziekenhuis werd zij naar een joods centrum gebracht voor de rituele wassing door de vrouw van de rabbijn. Daarna mag niemand de overledene meer zien en werd zij dus gekist. Kaarten sturen heeft met deze korte tijden geen zin, dus dan gaat de tamtam werken om de familie en vrienden voor de begrafenis uit te nodigen. En zo stond ik woensdagmorgen in het voorportaal van de eeuwenoude begraafplaats. Omdat het de week van de Pasen was werd slechts een korte toespraak gehouden. Een nabestaande deed nog een klein woordje. Geen muziek, geen zang,  geen bloemen. Alles heel erg sober. Vervolgens ging de stoet naar het graf. De rabbijn sprak enkele gebeden uit en aanwezigen dichtten het graf. Sommige mensen legden nog steentjes op graven van overleden familieleden of vrienden en toen was het tijd voor de rituele handwassing. Het condoleancealbum kon worden getekend en daarmee was de ceremonie ten einde. Ik ben dankbaar dat ik het mee mocht maken.