Als het lijkt dat niemand meer om je geeft

Aan het einde van een middag een verzoek om een gesprek. Zoals altijd maak ik meteen een afspraak. Het gaat om een jongeman die de uitvaart voor zijn vriend moet gaan regelen. Hij heeft geen idee wat er allemaal moet gebeuren, heeft zoiets nog nooit gedaan. Aangezien de vriend geen contact met zijn familie heeft en daar verder weinig over los laat heeft deze jongeman belooft alles te regelen. Samen bespreken we alles wat nodig is en laat ik ook wat vragen voor hem achter. De volgende dag al heb ik de gevraagde informatie, gelukkig is de vriend nog aanspreekbaar. Twee dagen later al niet meer. En in het weekend sluit hij voorgoed zijn ogen, helemaal alleen in het verzorgingshuis.Tot mijn grote genoegen mag de vriend op zijn eigen kamer worden opgebaard. Dat mag niet in alle tehuizen, maar het is juist heel mooi. Ik zie daar ook mogelijkheden voor de tot nu toe onbekende familie. Ook zij zouden hier in alle rust afscheid kunnen nemen wanneer het hen uitkomt. Een pastor komt om met mij de invulling van de dienst te regelen. De overleden man had zich  de laatste maanden voor zijn dood bij deze gemeente aangesloten. Hij had goede gesprekken gevoerd met de Pastor. Het hielp hem om rustig naar zijn leven en overlijden te kijken. Wat ik hoopte en waar ik ook moeite voor deed gebeurde, er kwam een echtpaar met een jong meisje op bezoek. De dochter van de overledene met haar moeder en stiefvader. De volgende dag belde een zus van de overledene. Zij had gehoord dat, en waar en hoe laat was de begrafenis? Ik begreep de commotie. Er waren geen kaarten verstuurd omdat we niet wisten waar naar toe. De familie-tamtam begon te werken. Ik sprak ook twee zoons van de man. Aan de telefoon lieten ze weten niets met hem te maken te willen hebben, maar ze wilden wel contact met familieleden. En of er een erfenis was? Er volgden nog een broer van de man en twee neven. Iedereen wilde weten of ze zouden erven, maar komen, nee dat waren de meesten niet van plan. Ik gaf vooral bij zijn zoons aan dat het misschien toch belangrijk voor hen zou zijn. Hoe de situatie ook is, een uitvaart is echt het allerlaatste. En daarmee kun je ook gebeurtenissen en gevoelens verwerken en afsluiten. Ik had moeite met de slechte gevoelens die iedereen bij de overleden man had. En sprak daarom zelf nog eens met de Pastor. We brachten meneer naar Moscowa en hielden een mooie maar sobere dienst voor hem. Er waren toch nog 24 mensen gekomen. Voor mij was het mooiste moment toen de grote broer en de kleine zus (kinderen van de overleden man) kennis met elkaar maakten en elkaar omarmden alsof ze elkaar nooit meer los zouden laten. En iedereen zei bij het afscheid dat het een prachtige dienst was geweest, passend bij deze man. Ze waren gekomen, ze gaven om hem. Jammer dat het toch eigenlijk te laat was.

Tags: , , , , , ,

Comments are closed.