Als een bruid in de rouwkist

“Mevrouw, wilt u iets voor me uit de kast pakken? Daar, helemaal onderin, in die groene doos”. Benieuwt haal ik de doos uit de kast en geef hem aan de oude dame. Ik ben bij haar omdat ze beseft dat ze niet zo lang meer heeft te leven. Graag wil ze met mij haar uitvaart vast regelen. Ik geef haar de doos aan . Ze haalt deksel eraf en verbaast kijk ik naar de inhoud. Een vooroorlogse trouwjurk. Nog helemaal intact. En een paar lange witte kousen. Het ziet er prachtig uit. Mevrouw kijkt blij en verzekert me dat ze dit straks in haar rouwkist aan wil. “zo jammer, mijmert ze, “ik heb deze mooie jurk lang geleden zelf gemaakt, en maar 1x gedragen. Ik voelde me er zo gelukkig in. Hoe ik aan de zijde van mijn echtgenoot naar het stadhuis ben geschreden.  Zo zonde, ik wil m nog een keer aan. Nog 1 keer wil een bruid zijn. Of vindt u dat raar?” Zegt ze opeens geschrokken opkijkend. Ïk ben ontroerd, “Nee, mevrouw dat is niet raar. Dat is toch een prachtig idee”. Wat zal dat een mooi gezicht zijn. “Wilt u dat dan in dat boekje schrijven? En niet aan mijn dochters vertellen hoor. Die vinden het heel raar. Maar nu weet u dat ik het heel graag zo wil.En zorgt u daar dan voor? Als ik gewassen en verzorgd en gekleed wordt om de kist in te gaan. Ik wil als bruid gaan.” Ik beloof haar dat ik dat tzt zal regelen. Maar betreur het dat ze dit niet met haar dochters kan bespreken. Dat zou zoveel mooier zijn.

Tags: , ,

Comments are closed.