Samen thuis en samen uit

Een mevrouw was overleden en lag thuis opgebaard. Het was tijdens een ijskoude winter. De hoogbejaarde echtgenoot had met zijn kinderen ruimte gemaakt in de woonkamer. Daar hoorde moeder te zijn, dat was haar plek, te midden van het gezin. De kachel stond laag, dat is nodig bij een thuisopbaring. Zo maakte mevrouw ook onderdeel uit van alle besprekingen over haar uitvaart. In een prachtige wade gewikkeld werd ze door de kinderen bedekt met kleurige rozen. Er werden liedjes gezongen, er werd tegen haar gepraat, maar wat was het koud. Een van de kinderen belde me na een paar dagen op. “Zou jij met vader willen praten? Dit gaat zo niet langer. Hij hoest, hij proest, loopt met een muts op, shawl om en zelfs handschoenen aan. Misschien is het beter wanneer je moeder naar het uitvaartcentrum brengt, dan kan hier de kachel weer aan. Naar ons wil hij niet luisteren, misschien kun jij iets bereiken?”

Zo schoof ik die middag aan voor een kopje thee. En maakte een opmerking over het hoesten. ”Je moet wel oppassen dat je niet ziek gaat worden voor de uitvaart. Dan kun je straks misschien niet mee. “ Hij schudde zijn hoofd en zei dat het niet anders kon. Zijn geliefde vrouw moest tot aan de uitvaart thuis blijven. Toen ik even door vroeg vertelde hij me het volgende: “Wij hebben hier zoveel jaren samen gewoond, en we hebben samen afgesproken dat we elkaar nooit in de steek zouden laten. Samen in het huis, en samen eruit. Dus ik moet het nog even zien vol te houden.” Nu begreep ik zijn wens. Maar bedacht toch een oplossing. Ik begon nog eens over de kou, en dat hij op deze manier wellicht ziek zou worden. Wanneer ik zijn vrouw mee zou nemen naar het uitvaartcentrum kon de kachel weer aan. Hij begon te sputteren, nee, dat kon niet.

Maar, zo ging ik verder.” Je mag bij haar gaan kijken zo vaak als je wilt en kunt. En op de dag van de begrafenis kom ik met haar hiernaartoe om je op te halen. En dan mag je bij haar in de rouwauto zitten en kun je samen de straat uitrijden”. Daar moest hij even over nadenken, maar knikte toen toch dat het goed was. Ik gunde hem nog een uurtje om afscheid te nemen en toen kwam de auto om haar over te brengen. Hij ging mee naar buiten en hielp ons haar in de auto te zetten. De auto begon te rijden en ik liep voor de auto uit de straat uit. Toen ik daarna weer binnen kwam waren muts en shawl af. Hanschoenen uit en de verwarming stond te loeien. Gelukkig, mijn missie was geslaagd.  Op de dag van de begrafenis deden we het zoals afgesproken. Meneer was tevreden dat hij zijn belofte aan zijn echtgenote kon inlossen. Hij begeleide haar tot aan het graf en gaf zich over aan zijn verdriet. Fijn dat dat konden regelen.

Tags: , , ,

Comments are closed.